flower_purple

Στιγμές στη βουή της μέρας

στιγμές ανήμπορες να σπρώξουν

το χαμόγελο πάνω στα χείλη

στιγμές στεγνές από οτιδήποτε

στιγμές, που όλο και επαναλαμβάνονται.

Βαραίνουν τόσο επάνω σου,

που κλείνεις τα μάτια και αφήνεις

τα χέρια να κρέμονται ξέπνοα.

Στέκεσαι ακίνητος και τολμάς να σκεφτείς

την υποψία μιας μάταιης προσδοκίας

ενός άλλου εαυτού.

Πιάνεις το σφυγμό σου, κοντανασαίνεις,

ξεχνάς τη μέρα, την ώρα,

κλωτσάς το χρόνο παραπέρα και αφουγκράζεσαι

κάποιον άλλο ήχο πιο γνώριμο, πιο ζωτικό.

“Δεν μπορεί” σκέφτεσαι

“έστω και για λίγο θα βρω τη δύναμη να ξεφύγω.

Φυσάει! Θα ακούσω τις ριπές του αέρα

να περνούν γλυκά μέσα από τα κλαδιά

και να χαϊδεύουν τα δέντρα.

Θα ακούσω το τραγούδι των πουλιών

δεν με νοιάζει τι εποχή είναι, δεν έχει σημασία.

Στέκομαι μόνος και αναζητώ τη ζωή

πέρα από ετούτον το δρόμο.

Κοιτάζω τον ουρανό και τον ήλιο,

που μου παίζει κρυφτό μέσα απ’ τα σύννεφα.

Τολμώ και τον κοιτάζω

τολμώ και αντέχω το φως του

να συντρίβεται στη σκιά μου.

Τολμώ και μαζεύω μικρά σημάδια χαράς

για να στολίσω την καρδιά μου.

Τολμώ και κοιτάζω ένα μικρό λουλούδι,

που παλικαρίσια στέκεται όρθιο

ανάμεσα στα νεκρά ντουβάρια της γκρίζας πόλης.

Το βλέπω και σωπαίνω

και υποκλίνομαι με σεβασμό στον αγώνα του.

Το βλέπω και χαμογελάει η ψυχή μου

και η ανάσα μου γαληνεύει.

Δεν μπορεί ... έχω δρόμο μπροστά μου νομίζω

και στιγμές με χρώμα να δημιουργήσω”.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!