Δε μπορεί, της Άννας Ρουμελιώτη

31.05.2016

flower_purple

Στιγμές στη βουή της μέρας

στιγμές ανήμπορες να σπρώξουν

το χαμόγελο πάνω στα χείλη

στιγμές στεγνές από οτιδήποτε

στιγμές, που όλο και επαναλαμβάνονται.

Βαραίνουν τόσο επάνω σου,

που κλείνεις τα μάτια και αφήνεις

τα χέρια να κρέμονται ξέπνοα.

Στέκεσαι ακίνητος και τολμάς να σκεφτείς

την υποψία μιας μάταιης προσδοκίας

ενός άλλου εαυτού.

Πιάνεις το σφυγμό σου, κοντανασαίνεις,

ξεχνάς τη μέρα, την ώρα,

κλωτσάς το χρόνο παραπέρα και αφουγκράζεσαι

κάποιον άλλο ήχο πιο γνώριμο, πιο ζωτικό.

“Δεν μπορεί” σκέφτεσαι

“έστω και για λίγο θα βρω τη δύναμη να ξεφύγω.

Φυσάει! Θα ακούσω τις ριπές του αέρα

να περνούν γλυκά μέσα από τα κλαδιά

και να χαϊδεύουν τα δέντρα.

Θα ακούσω το τραγούδι των πουλιών

δεν με νοιάζει τι εποχή είναι, δεν έχει σημασία.

Στέκομαι μόνος και αναζητώ τη ζωή

πέρα από ετούτον το δρόμο.

Κοιτάζω τον ουρανό και τον ήλιο,

που μου παίζει κρυφτό μέσα απ’ τα σύννεφα.

Τολμώ και τον κοιτάζω

τολμώ και αντέχω το φως του

να συντρίβεται στη σκιά μου.

Τολμώ και μαζεύω μικρά σημάδια χαράς

για να στολίσω την καρδιά μου.

Τολμώ και κοιτάζω ένα μικρό λουλούδι,

που παλικαρίσια στέκεται όρθιο

ανάμεσα στα νεκρά ντουβάρια της γκρίζας πόλης.

Το βλέπω και σωπαίνω

και υποκλίνομαι με σεβασμό στον αγώνα του.

Το βλέπω και χαμογελάει η ψυχή μου

και η ανάσα μου γαληνεύει.

Δεν μπορεί ... έχω δρόμο μπροστά μου νομίζω

και στιγμές με χρώμα να δημιουργήσω”.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

23 σχόλια

23 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Καλημέρα Άννα δεν μπορώ να σου πω πιο σημείο μου άρεσε περισσότερο δυνατό πολύ δυνατό μπράβο σου. Σοφία Καποράνη

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κι όμως μπορεί… Μέσα από ένα ποίημα να ξεπηδήσουν σαν νεράιδες του παραμυθιού χιλιάδες όμορφες εικόνες… Αρκεί να τις αγγίξει το μαγικό ραβδάκι της έμπνευσης….
    ΜΠΡΑΒΟ ΑΝΝΑ ΜΟΥ!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Ότι και να πω θα είναι λίγο κυρία Χρυσούλα μου… πόσο σας ευχαριστώ… πόσο ενθαρρυντικά τα λόγια σας 🙂 την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  4. Lena Mavroudi Mouliou

    Όλο το θέμα είναι ΝΑ ΠΙΣΤΈΨΕΙΣ ότι υπάρχει ελπίδα να ξεφυγεις κάποια στιγμή από το ζόφο που ζεις και να δεις έστω και ΈΝΑ κάποιο χαμόγελο έστω και λίγο φως και χρώμα να σχίζει τα πέπλα του έρεβους που καλύπτουν την ζωή σου . Πίστη σ’ αυτήν την ΕΛΠΙΔΑ λοιπόν και …ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ…
    Με άγγιξε πολύ Άννα η αλήθεια του, η τόσο ωραία γραμμένη. Η στιγμή της έμπνευσης δεν γινόταν να είναι καλύτερη.

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Ωραία γραφή που μας γεμίζει δύναμη και ελπίδα!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  7. Χριστίνα Σουλελέ

    ένα ποίημα με χρώματα ελπιδοφόρα. Μου άρεσε πολύ Άννα. Μπράβο!

    Απάντηση
  8. Έλενα Σαλιγκάρα

    Υπέροχο! Πώς τα καταφέρνεις πάντα και με παρασέρνεις;;

    Απάντηση
  9. Αννα Ρουμελιωτη

    Σε ευχαριστω παρα πολυ Σοφια μου!!!

    Απάντηση
  10. Άννα Ρουμελιώτη

    Χαίρομαι Λένα μου που σε άγγιξε αυτή η στιγμή ..η αληθινή μικρή αυτή στιγμή…να είσαι καλά σε ευχαριστώ!!

    Απάντηση
  11. Άννα Ρουμελιώτη

    Τα χρώματα και οι ήχοι της φύσης Χριστίνα μου μόνο ελπιδοφόρα θα μπορούσαν να είναι.Σε ευχαριστώ πάρα πολύ 🙂

    Απάντηση
  12. Άννα Ρουμελιώτη

    Χαχαχα Έλενα ακόμα κι έτσι χαίρομαι που καταφέρνω κάτι τέτοιο…. να είσαι καλά 😉

    Απάντηση
  13. Αθηνά Μαραβέγια

    “Τολμώ….Τολμώ… Τολμώ….”
    Πόσο σημαντική για τη ζωή μας αυτη η λέξη-έννοια!!!!!!!!
    Ευχαριστώ σε από καρδιάς!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  14. Άννα Ρουμελιώτη

    Τολμώ και ανοίγω δρόμο…τολμώ να φτιάξω το όνειρο… πόσο σημαντικό Αθηνά μου αλήθεια… πόσο σε ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Καλό βράδυ, Άννα μου και να συνεχίσεις να μας ανοίγεις πόρτες!!!!!!!!!

      Απάντηση
  15. Σοφία Ντούπη

    Εγώ θα σταθώ στο τολμώ!!! Κι αν τολμά ένα μικρό λουλούδι να στέκεται όρθιο ανάμεσα στα νεκρά ντουβάρια της γκρίζας πόλης… γιατί όχι κι εμείς; Εύκολο είναι μια παλέτα πολλά χρώματα και θα δημιουργήσουμε στιγμές!!! Στιγμές κι ελπίδες!!! Μαθαίνουμε από σένα, σου το έχω ξαναπεί!!! Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  16. Πόπη Κλειδαρά

    Με άγγιξε πολύ Άννα. Πραγματικά, υπέροχο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου