Διπλή επέτειος

13.02.2021

«ΔΙΠΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ»
(Διήγημα φαντασίας)

Ημέρα των γενεθλίων της Άννας.
Μια ημέρα σημαδιακή, τόσο για τον ερχομό της στον Κόσμο τούτο, όσο και για τον ερχομό του Μάνου στη ζωή της.
Διπλή γιορτή λοιπόν και το σπίτι ολοστόλιστο επρόκειτο να δεχτεί τους φίλους και συμφοιτητές της, που θα της έδιναν τις ίδιες θερμές ευχές τους, όπως πέρσι, πρόπερσι, όπως πάντα, με μικρές παραλλαγές.

Από το πρωί το τηλέφωνο δεν έπαψε να κτυπάει. Το messenger δε, στις μεγάλες του δόξες.
Το κορίτσι ήταν ιδιαίτερα χαρούμενο για την ευτυχή συγκυρία των δύο Επετείων και ας μην άντεχε να ακούει εκείνο το ανεκδιήγητο ‘’ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ. ’’
Για στάσου βρε φίλε, τι θα πει ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ; Δεν σημαίνει ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ; Πες λοιπόν ή το ένα ή το άλλο! …
Δεν ήθελε να προσβάλει κανέναν μα η ευχή αυτή τής την έδινε στο δόξα πατρί.
Έλα καημένη Άννα κι εσύ. Οι ευχές είναι ευπρόσδεκτες ακόμη και με κακοποιημένα Ελληνικά…
Ας είναι…

Ο Μάνος της με courier της έστειλε το δωράκι του με ειδική εντολή να επιδοθεί ορισμένη ώρα του πρωινού ετούτης της ημέρας, ώρα δηλαδή που γνωρίστηκαν ακριβώς έναν χρόνο πριν.
Ευαισθησίες ερωτευμένων.
Γεμάτη χαρά και έκπληξη για το πακέτο, το ανοίγει και εμβρόντητη διαβάζει σε μια καρτούλα πάνω σε ένα μεγάλο κοχύλι:
«Αγάπη μου, με τούτο το όστρακο θα ακούς τη θάλασσα να σού στέλνει τα μηνύματά μου όταν βρίσκομαι μακριά σου σε ταξίδι που αφορά την απαιτητική δουλειά μου.
Περισσότερες λεπτομέρειες το βραδάκι που φτάνω.
Δικός σου για πάντα.
Μάνος».
Ω τι ρομαντικό που ήταν το αγόρι της που πίστευε ίσως τις ιστορίες που άκουσε από το στόμα του νησιώτη παππού του. Για κάτι ανθρωπόμορφα όντα π. χ. που ζούσαν στις μεγάλες θάλασσες των πέντε Ηπείρων και επτά θαλασσών, τις Νηρηίδες, παρατρεχάμενες του θεού Ποσειδώνα παλιά και του Αι Νικόλα τα νεότερα χρόνια, εντεταλμένες να τους πληροφορούν μέσω αυτών των μεγάλων όστρακων που μοιάζουν με ανθρώπινα αυτιά για το οτιδήποτε καλό ή κακό συνέβαινε στην Επικράτειά τους,

Άκου εκεί: ‘’θα σού φέρνει η θάλασσα τα μηνύματά μου. ’’
Ασφαλώς θα πρέπει να είχε ακούσει την άποψη των επιστημόνων, ότι ο παφλασμός που ακούγεται όταν βάλεις στα αυτιά σου το όστρακο, όντως μοιάζει με θαλάσσιο κυματισμό μα που φευ δεν είναι παρά η κυκλοφορία του αίματος στα αιμοφόρα αγγεία του ωτός! Αλλά οι μύθοι και οι παραδόσεις είναι τόσο ριζωμένες στην ψυχή των νησιωτών, είναι τόσο πειστικοί στις διηγήσεις τους, που είναι αδύνατον να μην επηρεαστείς και να πεις ‘’λες; ’’
Η Άννα χαμογελώντας στη σκέψη του καλού της, πήρε το κοχύλι και το έβαλε στ’ αυτί της. Και μένοντας ενεή ακούει τη φωνή του Μάνου της να τής ψιθυρίζει:
«Δεν είναι το αίμα σου αγάπη μου. Είμαι εγώ και σ’ αγαπάω».
‘’Ώρες είναι να έχω παραισθήσεις τώρα, ’’ ήταν η πρώτη αντίδραση του κοριτσιού. ’’Μωρέ καλά λένε τελικά ότι ο Έρωτας τρελαίνει. Μα και πάλι, όποιος δεν βιώσει τούτη την τρέλα στη ζωή του την σύντομη, απλά δεν έχει ζήσει’’ αποτέλειωσε η Αννούλα τον στοχασμό της.
Και για να επιβεβαιώσει αυτόν τον στοχασμό που της δημιούργησε την παραίσθηση, ξαναβάζει το κοχύλι στο αυτάκι της.
Και, Κύριε των Δυνάμεων, να την πάλι η φωνή:
«Δεν με πίστεψες αγάπη μου. Σ΄ΑΓΑΠΆΩ. Και όσο θα βρίσκομαι έστω και λίγα μέτρα μακριά σου, θα σού ψιθυρίζω με της θάλασσας τα κύματα αυτήν την μεγάλη αλήθεια.
»Παραδέχομαι ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας δεν είναι κάτι το σύνηθες του Κόσμου τούτου, μα το κοχύλι τούτο που ο πληθυσμός τους τελεί υπό εξαφάνιση, είναι μαγικό. Το αλίευσε ο ίδιος ο δάσκαλος Γκουρού μου από τον Ινδικό Ωκεανό και μού το χάρισε για να το δωρίσω με τη σειρά μου στο κορίτσι που θα μάγευε τη ζωή μου. Ήρθες λοιπόν και να ‘μαι. Το κοχύλι αγάπη μου, είμαι ΕΓΩ. Έχει διττή ύπαρξη, Θαλάσσια και γήινη και σ’ αγαπάνε…
»ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ».
Η Άννα ένιωσε λιποθυμία. ’’Τι μού συμβαίνει Παναγιά μου; ’’ βόγκηξε.
Είπαμε ερωτική τρέλα, αλλά το είπαμε μεταφορικά. Όχι να μού στρίψει και να σαλτάρω στ’ αλήθεια; ’’
Άφησε το όστρακο πάνω στο πιάνο και μηχανικά βιάστηκε να τελειώνει με τις τόσες προετοιμασίες που είχαν μείνει πίσω με τούτα και με τ’ άλλα, για την αποψινή γιορτή. Και ο Μάνος θα της εξηγήσει το βράδυ που θα ‘ρθει, γυρίζοντας από το Ν. Δελχί, με την απογευματινή πτήση, δύο ολόκληρες ημέρες νωρίτερα από το πρόγραμμά του, τι σημαίνουν όλα αυτά τα κουφά.

Μεθυσμένη από έρωτα, μυστικιστική διάθεση παραμυθιού, απαντούσε σχεδόν κοφτά στις τηλεφωνικές ευχές που έρχονταν πυρ ορυμαγδών.
Μα το απόγευμα πέρασε, η γιορτή άρχισε με τους φίλους να καταφθάνουν και ο Μάνος ‘’μήτε φωνή μήτε σημάδι μήτε κανένα μήνυμά του’’ που να δικαιολογεί την απουσία του.
Απογοητευμένη, αποθαρρημένη μα και ανήσυχη, παίρνει το Ελ. Βενιζέλος να ρωτήσει. Μα πριν το κάνει, από μια παράξενη παρόρμηση θες, σπεύδει να αναζητήσει το όστρακό της. Βλέπει τον Αλέξανδρο τον καλό της φίλο, να το κρατά και να το περιεργάζεται.
Είχε ο ίδιος μια πλούσια συλλογή οστράκων, αλλά όπως της είπε, κανένα σαν κι’ αυτό.
Η Άννα ίσως και να περίμενε την αντίδραση τού παλικαριού όταν άκουγε τη φωνή που είχε στοιχειώσει τη δική της μέρα, μα εκείνος της το έδωσε λέγοντας απαθώς: «Ωραίο Άννα. Το πουλάς; Θα είναι το ξεχωριστό κόσμημα τής συλλογής μου».
ΠΑΣΙΦΑΝΩΣ εκείνος δεν είχε ακούσει πέρα από τον γνωστό παφλασμό, καμιά φωνή σαν από το υπερπέραν.
Εκείνη παίρνει το κοχύλι και κλείνεται στο μπάνιο. ’’ Άντε και να δούμε τι έχεις τώρα να μου πεις. Ίσως μέσα από αυτό ακούσεις την καρδιά μου που πάει να σπάσει από την ανησυχία μη και σού συμβαίνει κάτι. ’’
Βάζει το όστρακο στο αυτί της και ακούει τη λατρεμένη του φωνή να τής λέει σοβαρά: «Ναι μωρό μου, κάτι συμβαίνει, έχουμε αεροπειρατεία στο σκάφος και δεν ξέρω πώς θα λήξει και πότε, αυτή η περίεργη ιστορία, ελπίζω καλά. Γι’ αυτό μην ανησυχείς. Σού είπα σήμερα ότι σ’ αγαπάω; »
Η Άννα βλέπει τη μπανιέρα το νιπτήρα, τη λεκάνη, να στήνουν έναν περίεργο χορό που δεν έμοιαζε μήτε με πεντοζάλη μήτε με πυρρίχιο, περισσότερο με τρελό αμερικάνικο σουίνγκ τον έκοβε. Και αυτή ήταν η τελευταία της σκέψη πριν χάσει τις αισθήσεις της. Ευτυχώς δεν είχε κλειδώσει την πόρτα μπαίνοντας, πράγμα που απαγορεύεται ούτως ή άλλως γι’ αυτόν το χώρο, εκτός και αν υπάρχει το γνωστό παραλληλόγραμμο τζάμι που το σπάζουν σε ώρα ανάγκης, βάζουν το χέρι απ’ έξω, ξεκλειδώνουν και ο χώρος παραδίδεται άνευ όρων και περιορισμών στους οικείους σου που βοηθούν να συνέλθεις. (Αυτά για να μαθαίνουμε και κάτι, σε περίπτωση που απορούμε γιατί ειδικά η πόρτα τού μπάνιου που σέβεται τον εαυτό της διακοσμείται, ας το πούμε και έτσι, με αυτό το αδιαφανές σαγρέ τζαμάκι).
Οι φίλοι της ανησυχώντας με την απουσία της την αναζήτησαν στο ούτως ή άλλως μικρό της διαμέρισμα και μη παίρνοντας απάντηση είπαν να ρίξουν μια ματιά και στο W. C. Ευτυχώς η πόρτα ξεκλείδωτη όπως είπαμε και δεν χρειάστηκε να σπάσουν το τζάμι που λέγαμε, για να έχουν να φωνάζουν μετά και τον τζαμά προς αποκατάσταση της ζημιάς.
Βλέπουν την Άννα να κείται στο πατάκι της μπανιέρας και ξανά μανά να πούμε ‘’ευτυχώς, ’’ μην άρπαζε αλλιώς και καμιά πούντα από τις μαρμαρόπλακες του δαπέδου, με τούτη την πανδημία γρίπης που μάστιζε τη χώρα.
Ένα παιδί από την παρέα, τελειόφοιτος την Ιατρικής Σχολής του Καποδιστριακού, έδωσε τις πρώτες βοήθειες που ευδοκίμησαν στο να βρει το κορίτσι γρήγορα τις αισθήσεις του.
«Τίποτα το σοβαρό παιδιά φαίνεται το κορίτσι μας κουράστηκε με τις ετοιμασίες της γιορτής, έπεσε και η πίεσή της συμπεραίνω Ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος, δεν είν’ έτσι; »

Η Άννα, μόλις συνήλθε, αναζήτησε το κοχύλι της μα δεν το είδε πουθενά.
Πανικόβλητη ρωτάει τον Αλέξανδρο που λίγο πριν το περιεργαζόταν και εμβρόντητη τον ακούει να της λέει:
«Άννα μου είσαι καλά; ΕΓΩ κρατούσα κανένα κοχύλι; Έχω σπίτι χίλια από δαύτα και μάλιστα επειδή τα βαρέθηκα, προτίθεμαι να χαρίσω τη συλλογή μου στο Ναυτικό Μουσείο. Τα μαλάκια και οι μα@@@@ες που ακούω δεν με αφορούν και συγγνώμη για την αθυροστομία μου».

‘’Α, ΜΑ ΕΔΩ ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ’’ μουρμούρισε το κορίτσι σπεύδοντας να τηλεφωνήσει στο αεροδρόμιο μήπως εκεί ξέρουν κάτι. Αν όχι αυτοί, τότε ΠΟΙΟΣ;
Άναυδη ακούει μια ευγενική γυναικεία φωνή να τής λέει:
«ΖΗΤΟΥΜΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑ-ΤΙΝΗΣ ΠΤΗΣΗΣ ΑΠΟ Ν. ΔΕΛΧΙ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΡΙΩΡΗ ΚΑΘΥΣΤΈΡΗΣΗ ΕΝΩ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΕΝ ΠΤΗΣΕΙ. Αλλά το πρόβλημα αποκαταστάθηκε και το σκάφος προσγειώνεται ήδη στο Ελ. Βενιζέλος Θα ενημερωθείτε από τους ίδιους τους επιβάτες που είναι όλοι καλά. ΟVER».
ΌΧΙ Η Άννα δεν ξανά λιποθύμησε.

Λίγο προχωρημένη η ώρα και ενώ οι περισσότεροι φίλοι είχαν φύγει από ένα πάρτι που δεν θα το ’λεγες επιτυχές, διαισθανόμενοι ότι αυτό θα ήταν το καλύτερο που είχαν να κάνουν για τη φίλη τους, εκείνη
ξάφνου βλέπει να καταφθάνει ο Μάνος της κρατώντας στην αγκαλιά του έναν τριανταφυλλώνα από κόκκινα ευωδιαστά λουλούδια, και να τον εναποθέτει στα πόδια της.
Εκείνη αμίλητη σκύβει και ανασύρει μέσα από τα τριαντάφυλλα ένα μικρό κουτάκι με μια καρτούλα καρφιτσωμένη πάνω του που έγραφε:
«Σε παρακαλώ θησαυρέ μου παντρέψου με»
Με ένα φιλί εκείνη, που τού έκοψε την ανάσα τού απαντά βάζοντας το μονόπετρο στο χεράκι της υπό τις επευφημίες των λιγοστών φίλων:
«Α μα πώς και δεν μού το είπε αυτό το κοχύλι σου;
»Η απάντησή μου είναι YES I DΟ λατρεμένε μου».
«Αγάπη μου, αδύνατον να υπάρχει στη Γη πιο ευτυχισμένος, πιο τυχερός άντρας από εμένα.
»Αλλά, για ποιο κοχύλι μού μίλησες!!!»…

 

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου