Select Page

Δολοφονική φιλοξενία

Δολοφονική φιλοξενία

Ο ήχος των τακουνιών της ακούστηκε στο διάδρομο, έπειτα τα κλειδιά στην πόρτα. «Πρέπει να ανοίξω, έλα Σωκράτη, βαθιά ανάσα! Σκέψου τον ευγενή σκοπό σου και θα τα καταφέρεις», έλεγα στον εαυτό μου ξανά και ξανά.

«Σωκράτη, είσαι μέσα; Τι γίνεται;  Δεν μπορώ να ανοίξω», μου φώναξε.

«Α, συγγνώμη Τζίνα, ξέχασα τα κλειδιά από πίσω. Έλα, πέρνα. Ξέρω ότι πρέπει να ετοιμαστείς και να ξαναφύγεις αλλά μιας κι είναι η τελευταία μας νύχτα, τι θα έλεγες να πιούμε ένα κρασί και να τα πούμε λίγο;»

«Θα έλεγα ευχαρίστως! Μ' έχουν πεθάνει τα πόδια μου, όλη μέρα στο τρέξιμο. Δεν έχεις ιδέα πόσο ανάγκη έχω ένα κρασί. Νόμιζα όμως, πως εσύ δεν πίνεις.»

«Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και σήμερα είναι μια από αυτές. Είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς, είμαστε κι οι δύο μακριά από τους δικούς μας και είναι μια καλή ευκαιρία να γιορτάσουμε την αναπάντεχη φιλία και τον αποχωρισμό μας. Κάθισε και φέρνω το κρασί.»

«Είναι περίεργο, αλλά σχεδόν άρχισα να σε συνηθίζω ως συγκάτοικο», μου είπε και χύθηκε στην πολυθρόνα.

Όλα πηγαίνουν όπως τα σκέφτηκα, όμως από το άγχος έχει ξεραθεί ο  λαιμός μου και η καρδιά μου είναι έτοιμη να εκραγεί. Το ποντικοφάρμακο είναι  στο δεξί ποτήρι, θα το αφήσω μπροστά της, θα το πιει και τέλος. Μήπως η μουσική δεν είναι αρκετά δυνατή;  Οι γείτονες λείπουν, δε θα την ακούσει κανείς. Βαθιά ανάσα!

«Θέλω να κάνω μια πρόποση Τζίνα…»

Η Τζίνα τώρα έμοιαζε κάπως χλωμή, με διέκοψε με τον βήχα  της και με παρακάλεσε να της φέρω λίγο νερό. Έτρεξα στην κουζίνα να το φέρω και συνέχισα υψώνοντας το ποτήρι μου.

«Χαίρομαι τόσο που σε γνώρισα, δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εβδομάδα. Είσαι ένα υπέροχο πλάσμα και δε σου αξίζει αυτό που κάνεις στον εαυτό σου, να θυμάσαι μόνο πως όταν οι ίδιοι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη μοίρα μας, μπορεί να βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει για εμάς.»

Σήκωσε το ποτήρι της κι αυτή και ήπιαμε. Έπειτα με κοίταξε στα μάτια γαλήνια και μου έπιασε το χέρι.

«Την επόμενη φορά που θα θελήσεις να αλλάξεις τη μοίρα κάποιου, καν' το χωρίς  να το εξομολογηθείς σε κάποιον άλλο διαδικτυακό ψυχάκια όπως εσύ ή κλείσε έστω τη συνομιλία! Α, ναι, ξέχασα, δε θα υπάρξει επόμενη, γιατί σήμερα θα είναι η τελευταία σου.»

Με το που τέλειωσε τα λόγια της  μια έντονη ζαλάδα και μια έξαψη συνεπήρε το κορμί μου, ένιωθα πως  τα σωθικά μου άρχισαν να διογκώνονται από κάτω προς τα πάνω και έπιασα τον λαιμό μου προσπαθώντας να κάνω εμετό. Τα άλλαξε, όσο ήμουν στην κουζίνα, τα άλλαξε!

Λίγη ώρα αργότερα, οι αστυνομικοί έκαναν την εμφάνισή τους στον διάδρομο του 4ου ορόφου της οδού Πέλοπα 18.

«Είμαστε σίγουροι πως δεν είναι καμιά φάρσα;», ρώτησε ο ένας. «Αφού και πέρσι τα ίδια μας έκαναν.»

Στάθηκαν και οι τρεις έξω από την πόρτα του Σωκράτη Λιάκουρα και χτύπησαν.

«Ανοίξτε, αστυνομία», επανέλαβαν 2 -3 φορές, χωρίς να λάβουν απάντηση. Mε μια δυνατή απότομη κίνηση εισέβαλαν στο σπίτι. Η μουσική στη διαπασών, το σπίτι άδειο, το σαλόνι τακτοποιημένο, το άψυχο σώμα  ενός άνδρα κείτονταν στον καναπέ.

«Μα καλά για απόπειρα δολοφονίας εις βάρος μιας γυναίκας, δεν μας πληροφόρησαν στο τηλέφωνο;»

«Μάλλον στράβωσε το πράγμα. Για κοιτάξτε εδώ», είπε ο ένας και τους έδειξε το γραφείο με τον υπολογιστή, δίπλα στην πολυθρόνα. Στην οθόνη του υπήρχε μια ανοιχτή συνομιλία. Βρήκαν το πρώτο μήνυμα και άρχισαν να διαβάζουν βιαστικά με χρονολογική σειρά:

 

24/12/2017

elzw48: Χαθήκαμε, έχω τόσα να σου πω...  Ζω κάτι απίστευτο. Θυμάσαι που μου έλεγες να νοικιάσω το διαμέρισμα με Airbnb; Ε, λοιπόν, το έκανα! Δε σου κρύβω πως φοβόμουν στην αρχή, αλλά μετά σκέφτηκα ότι τα λεφτά ίσα που φτάνουν και 12 μέρες το σπίτι θα ήταν άδειο. Είχα προγραμματίσει να φύγω το απόγευμα  της Παρασκευής, με την πτήση των 9. Το σπίτι έλαμπε από καθαριότητα, τα πράγματα πακεταρισμένα κι ο υπολογιστής κλειδωμένος στο πάνω αριστερά ντουλάπι, όλα έτοιμα. Κάθισα και  περίμενα, 6 και 15’ το κουδούνι χτύπησε  παρατεταμένα. Ένα πανύψηλο πλάσμα γύρω στο  1, 80, εμφανίστηκε στην πόρτα μου, η Τζίνα. Μελαχρινή, αδύνατη, με κάτι καμπύλες, Χριστέ και Παναγιά. Φίλε,  ό,τι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.

Η ώρα πέρασε δίχως να το καταλάβω, πήγα να πάρω τη βαλίτσα και το ρολόι του σαλονιού έδειχνε 7 και μισή. Πήρα ταξί για το αεροδρόμιο, δεν ήταν ώρα για τσιγκουνιές. Είχε φρικτή κίνηση, ξέρεις πως είναι τέτοιες μέρες στο κέντρο. Όταν έφτασα  ήταν πια αργά, επόμενη διαθέσιμη πτήση 1/1/2018, Πρωτοχρονιάτικα! Το διανοείσαι; Πάνε οι διακοπές μου. Τηλεφώνησα στη μαμά μου και της το είπα. Ευτυχώς η αδερφή μου ήταν ήδη εκεί, δεν θα 'θελα τέτοιες μέρες να μείνει μόνη στο χωριό. Στην επιστροφή σκεφτόμουν τι να πω στην Τζίνα, δεν μπορούσα να τη διώξω, αλλά δεν μπορούσα να μείνω και αλλού, το εισιτήριο μοΥ κόστισε μια περιουσία.

Είχα ιδρώσει από το άγχος. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια, δέχτηκε να μείνω στον καναπέ αρκεί να μην την χρεώσω, και το έκανα. Θα περάσω τις γιορτές μου συγκατοικώντας με μια κουκλάρα, δεν είναι τέλειο;  Βέβαια, η Τζίνα λείπει συνεχώς, τη μέρα στα μαγαζιά και το βράδυ ποιος ξέρει πού.

Πολλά βράδια την περιμένω παίζοντας starcraft. Ακούω τα τακούνια της, έπειτα τα κλειδιά στην πόρτα κι ύστερα εμφανίζεται, ξενυχτισμένη και κούκλα. Θαρρώ πως είμαι ερωτευμένος.

 

27/12/2017

elzw48: Πού βρίσκεσαι; Δεν μου έχεις απαντήσει. Τα πράγματα με την Τζίνα πηγαίνουν φοβερά. Ένα πρωινό, μεσημέρι για να είμαι ακριβής, ήρθε κι έκατσε απέναντι μου, στην πολυθρόνα, άνοιξα τα μάτια και την είδα. Έφτιαξε καφέ και πιάσαμε τη συζήτηση, ώρες ατέλειωτες. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που ανοίχτηκα μετά από 'σένα. Της είπα και για τότε που η μόνη μου ασχολία ήταν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κι η κατάθλιψη ήταν μόνιμη, τότε που εσύ με βοήθησες, έγινες η παρέα μου και μου πρότεινες δουλειά. Η αλήθεια είναι πως με κορόιδεψε λίγο που πήρα την απόφαση στα 38, αλλά, όχι από κακεντρέχεια, ήθελε να με πειράξει απλώς. Της είπα και για την κακή σχέση μου με τις γυναίκες και θέλησε να με βοηθήσει. Πήγαμε μαζί στα μαγαζιά, μου διάλεξε ρούχα, τα αγόρασα, τι να 'κανα; Με συμβούλευσε κιόλας. Μπορεί να είναι μικρή αλλά ξέρει πολλά για τις σχέσεις, είναι 25, σου το έχω αναφέρει; Σήμερα το βράδυ μου υποσχέθηκε πως θα κανονίσει τις δουλειές της και θα βγούμε έξω. Όταν τη ρωτάω γι' αυτές, αποφεύγει να μου απαντήσει, λέει ότι κάνει δημόσιες σχέσεις και βγαίνει με δημοσιογράφους, γιατί θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και σ' αυτά τα κυκλώματα χρειάζεσαι πλάτες.

 

30/12/2017

elzw48: Αρχίζω να ανησυχώ, στείλε μου. Προχθές μου υποσχέθηκε πως στις 10 θα είναι πίσω για να βγούμε, έβαλα τα καινούρια μου ρούχα και την περίμενα. Ήρθε τα χαράματα. Επανόρθωσε πηγαίνοντάς με για φαγητό το επόμενο μεσημέρι. Εκεί μου εκμυστηρεύτηκε ότι για να πετύχεις πρέπει να κάνεις θυσίες και αυτή έκανε! Έκανε τη σύνοδό σε μεσήλικους, πλούσιους  κυρίους, σε κάποιους από αυτούς και πολλά παραπάνω. Την έπιασαν τα κλάματα, μου είπε πως θέλει να τα παρατήσει, αλλά είναι κοντά στο να τα καταφέρει και χρειάζεται λίγη υπομονή. Μα πόση υπομονή της είπα, πρέπει να  σου συμπεριφέρονται σαν προσωπικότητα και όχι σαν αντικείμενο. Έτσι δεν δείχνεις το δημοσιογραφικό σου ταλέντο, άλλα ταλέντα μπορεί!

Θύμωσε. Τι ξέρεις εσύ, μου είπε. Δεν μπορείς να με κρίνεις, είσαι ένας 40χρονος με μίζερη δουλειά, που περίμενε να φτάσει 38 χρονών για να απογαλακτιστεί. Δεν έχεις ιδέα πώς είναι να έχεις στόχους.

Σηκώθηκα κι έφυγα, η Τζίνα γύρισε σπίτι το πρωί, βρωμούσε αλκοόλ και καπνό. Καθόμουν στον υπολογιστή, με πλησίασε και με αγκάλιασε, πρώτη φορά με αγκάλιασε και μου ζήτησε συγγνώμη, έπειτα ξέρασε και ξεράθηκε στον ύπνο. Δεν είναι κακιά, είμαι σίγουρος. Πρέπει να την βοηθήσω να μην καταστρέψει τη ζωή της. 4 χρόνια πηγαίνει με τον έναν και τον άλλον προσπαθώντας να πετύχει, αλλά την περιπαίζουν. Ξέρω ότι είναι δυστυχισμένη, αλλά πώς;  Κι ο χρόνος κυλάει, μεθαύριο φεύγω...

 

31/12/017

elzw48: Πού είσαι; Πρώτη φορά δεν απαντάς, τα 'χω χαμένα.  Χθες την ακολούθησε στο σπίτι ένας νταής και δεν έφευγε. Φώναζε κάτω από το σπίτι, τηλεφωνούσε ανά 2 δευτερόλεπτα. Φυσικά και η Τζίνα του έλεγε να πάρει δρόμο, αλλά ο τύπος ήταν τύφλα, ένας άξεστος που ήθελε με τα λεφτά και τις γνωριμίες του να εξαγοράσει τον έρωτα. Σήμερα είναι η τελευταία μας νύχτα, δεν μπορώ να την αφήσω μέσα στο βούρκο, πρέπει να τη λυτρώσω, αφού δε μπορεί μόνη της θα το κάνω εγώ. Λείπει, δεν είναι εδώ. Μου είπε ότι λυπάται πολύ για την χθεσινή κατάσταση  και έφυγε, θα πήγε να ετοιμαστεί και να ψωνίσει για το βράδυ, αλλά αυτή τη φορά δε θα την αφήσω να εξευτελίσει τον εαυτό της. Θα της προσφέρω το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο δώρο, την ελευθερία από τις προσδοκίες και τα απατηλά όνειρά της.

Θα την περιμένω να γυρίσει και τότε  ένα απελευθερωτικό κρασί με λίγο… -δεν ξέρω, τόσα χημικά έχω στο μπάνιο- θα κάνει τα υπόλοιπα. Μπορεί να παραλογίζομαι φίλε μου, αλλά ίσως να έγιναν όλα για να την γνωρίσω και να την βοηθήσω...

Swklion37: Έλειπα. Τι πας να κάνεις; Σταμάτα το, είναι τρέλα.

Swklion37: Απάντησέ μου.

Swklion37: Καλώ την αστυνομία.

 

Τη στιγμή που η Τζίνα έκλεινε την πόρτα του ασανσέρ, άκουσε ομιλίες. Οι λέξεις ''αστυνομία'', ''ανοίξτε'', ήχησαν στα αυτιά της σαν σειρήνα. Ευτυχώς, είχε προλάβει! Έπλυνε τα ποτήρια, σκούπισε τα αποτυπώματά της, έβγαλε τη μελαχρινή περούκα της και την έβαλε στη βαλίτσα.

«Φτηνά τη γλίτωσα», ψιθύρισε και πάτησε ισόγειο.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γερονικάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος