Ζωές παράλληλες,
να σε κοιτάζω μόνο δε μου φτάνει
φοράς τη σκέψη μου,
θάλασσα γίνεσαι κι' εγώ λιμάνι.

Σε θέλω κι έρχομαι με τον Απρίλη
μέλι μου τάξανε τα δυο σου χείλη.
Ο πρώτος ψίθυρος είσαι στις λέξεις,
να με πιστέψεις
κι ο τελευταίος, χορός μου γίνεσαι
αν με προσέξεις.

Στιγμές που ζήσαμε
να τις θυμάμαι μόνο, με πληγώνει
τα άστρα σβήσανε
μα στο μπαλκόνι μου δεν ξημερώνει.

Εσένα γύρεψα,
σκιά που γλίστρησες μες το σκοτάδι
το φως παγίδεψα
στην πρώτη εικόνα σου, με ένα χάδι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!