depression_b

Μέρες λιγοστές

Την Ευτυχία μου είχα

Κρεμασμένη στο στήθος

Λάφυρο ή φυλαχτό

Δεν ξέρω αν ήταν

Μια μέρα αρπακτική

Από κακούς καιρούς

Γύμνωσε ο λαιμός μου

Άδειασε κι η ψυχή

Απορυθμισμένος εαυτός

Τα βήματα σέρνω στο χώμα

Στα καλντερίμια του νου

Οχτάρια κάνω βραδινά

Μιλούν συχνά για Εκείνη

Ναι, όλο και πιο συχνά μιλούν

Τη βρίσκω μέσα στις λέξεις

Με μια Ποίηση να τη φυλακίζει

Παρελθοντικά μιλούν όλοι πια

Με όμορφα λόγια αναμνηστικά

Σπαράζει εντός μου ένας ήρωας

Και τολμηρά μου ζητά

Σχεδόν με προκαλεί

Να πάω να τη σώσω…

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!