– Θέλω αποκλειστικότητα…

– Τι είναι αυτό;

– Να υπάρχω στη ζωή σου ΜΟΝΟΝ εγώ.

– Μα δεν γεννήθηκα χθες.

– Και τι σημαίνει αυτό; Θέλω να σου είμαι το πιο απαραίτητο ον στην ζωή σου.

– Συγγνώμη, αλλά υπάρχουν ήδη κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μου.

– Αυτό δεν μου λέει τίποτα. Θέλω να έχω την πρωτοκαθεδρία στην καρδιά και στην ζωή σου. Θέλω ν’ αγαπάς ΜΟΝΟΝ εμένα και θέλω να μου το λες. Μη με προδώσεις.

– Πώς να σε προδώσω;

– Με το να μη μ’ αγαπάς και να μη μου το λες. Με το να μην έχω την μοναδικότητα και αποκλειστικότητα.

– Σ’ αγαπάω… δεν λέω, αλλά υπάρχει και η πριν από σένα ζωή μου. Υπάρχει η οικογένειά μου, υπάρχουν οι φίλοι μου.

– Εγώ κρατώ μόνον το “Σ’ αγαπάω”. Εγώ μόνον αυτό θέλω. Πώς μπορώ να σου το δώσω να το καταλάβεις;

– Προσπάθησε, γιατί είμαι και κομμάτι μπουμπούνας.

– Θέλω να μοιράζεσαι μαζί μου τα πάντα· τις χαρές και τις λύπες σου. Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ…

– Χαχαχαχα!…

– Τι γελάς καλέ; Πού το βρίσκεις το αστείο;

– Μα είναι αστείο, πολύ αστείο…!

-Τώρα εγώ δεν σε καταλαβαίνω…

– Όλο αυτό που μου ζητάς, μου είναι παντελώς άγνωστο.

– Τι εννοείς; Δηλαδή δεν έχεις νοιώσει ποτέ την ανάγκη να έχεις την αποκλειστικότητα ενός ανθρώπου;

– Όχι βέβαια.

– Στους δεσμούς σου, στους ερωτικούς έστω, δεν απαιτούσες να είσαι το μοναδικό άτομο του πόθου του άλλου;

– Μα είναι παράλογο…

– Ποιο είναι παράλογο; Θα με τρελάνεις;

– Γιατί να σε τρελάνω; Δεν καταλαβαίνω…

– Δηλαδή, θέλεις να πεις πως αν έβλεπες τον άνθρωπό σου να φλερτάρει με κάποιον άλλον, δεν θα σε πείραζε;

– Καλέ, του έλεγα και τη γνώμη μου!

– Δηλαδή δεν θα σε πείραζε;

– Όχι.

– Είσαι καλά;

– Μια χαρά. Διότι για να το κάνει αυτό, σημαίνει πως αυτό το άλλο άτομο έχει κάτι που δεν το έχω εγώ.

– Κι εσύ του δίνεις το πράσινο φως;

– Από τη στιγμή που ο άλλος έχει μάτια και βλέπει, γιατί να μην θαυμάσει κάτι το ωραίο;

– Και δεν σε πειράζει;

– Μπορεί να με πείραζε κάποτε, λιγάκι, στα είκοσί μου ας πούμε. Αλλά τώρα όχι. Αυτός που είναι δίπλα μου, φιλικά ή ερωτικά, είναι γιατί ο ίδιος το επιλέγει και όχι γιατί του το επιβάλω ή το απαιτώ -πολύ χειρότερα- εγώ. Ο καθένας μας έχει την δική του βούληση και είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει για τον εαυτό του και πού και πώς θα τον διαθέσει.

– Ναι, αλλά αν εσύ τον θέλεις πολύ;

– Και λοιπόν;

– Τι “λοιπόν” παιδί μου; Τι “λοιπόν”; Δεν θα τον διεκδικήσεις, δεν θα ζηλέψεις, δεν θα στενοχωρηθείς;

– Άκου να σου πω, δεν γίνεται να έχει ο καθένας μας ό,τι θέλει με το ζόρι, με το στανιό γιατί αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ κατά πάνω του και στο δόξα Πατρί, που λένε.

– Δηλαδή;

– Αν επιμείνεις να κατακτήσεις κάποιον ή κάτι, δεν θα μπεις στον πειρασμό να χρησιμοποιήσεις και αθέμιτα μέσα; Και άντε και το κατάφερες… αυτή είναι μια υγιής σχέση;

– Γιατί όχι;

– Διότι κάποια φορά, σε κάποια δεδομένη στιγμή, που δεν θα το περιμένεις κιόλας, θα φανεί το πράγμα. Είναι, πώς να σου το πω, σαν να χτίζεις πάνω στην άμμο. Όσο μέσα και να πας από την παραλία, χωρίς να έχεις τις γερές και σωστές βάσεις, κάτι θα γίνει, είναι ο νόμος της φύσης, και θα γκρεμιστεί όλο το οικοδόμημα. Και τότε; Δεν θα είναι πολύ άσχημο;

– Το ίδιο άσχημο αν τελειώσει αυτή η όποια σχέση από πριν. Πριν καλά-καλά αρχίσει και την γευτείς.

– Συγγνώμη, αλλά δεν συμφωνώ. Το ίδιο είναι να επενδύσουν δύο άνθρωποι, ο ένας στον άλλον, πάνω σε σαθρές βάσεις; Το ίδιο είναι να παρουσιάζεις ένα πρόσωπο που θέλει ο άλλος και που στην ουσία δεν είσαι εσύ, μόνο και μόνο για να τον κατακτήσεις; Να διεκδικείς την αποκλειστικότητά του; Δεν είναι καλύτερα να γνωρίζουν και οι δύο ποιον ΑΛΗΘΙΝΑ έχουν απέναντί τους; Κι ύστερα, τι σημαίνει “αποκλειστικότητα”; Ο κάθε άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να γνωρίζει, να συναναστρέφεται και να επιλέγει πού θα τοποθετήσει τον καθένα. Οπότε; Πού είναι οι αποκλειστικότητες;

– Ειλικρινά, δεν σε καταλαβαίνω. Μ’ έχεις απογοητεύσει τόσο πολύ… Είχα την αίσθηση πως ήσουν τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Πρώτη φορά διαψεύδομαι τόσο κραυγαλέα και σου το είχα πει: ΜΗ με προδώσεις.

– Πώς σε πρόδωσα δηλαδή; Επειδή δεν είμαι αυτό που είχες φτιάξει στο μυαλό σου για μένα; Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Εσύ έχεις την δική σου προσωπικότητα, που είναι και πολύ έντονη και σε θαυμάζω, όπως κι εγώ έχω τη δική μου. Άλλα τα δικά σου βιώματα και οι δικές σου καταβολές και άλλα τα δικά μου. Άλλες οι δικές σου προτεραιότητες και άλλες οι δικές μου.

– Αυτό λέω. Για μένα έγινες η προτεραιότητά μου και αυτό ήθελα κι από σένα: να είμαι η δική σου προτεραιότητα.

– Βλέπεις; Χρησιμοποιείς πάλι κτητικότητες, με τις οποίες δεν είχα και δεν έχω καμία σχέση. Και δεν σκοπεύω ν’ αποκτήσω τώρα.

– Λυπάμαι πολύ. Έχω τόσο πολύ απογοητευτεί…

– Κι εγώ λυπάμαι…

– Καλό σου βράδυ, λοιπόν…

– Καληνύχτα και σε ‘σένα.

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια