Η ερωμένη του τέλους

3.07.2016

Η μαλώτρα αλήθεια μου στήνει χορό.

Τις συνέπειες των λόγων της

πώς να δεχτώ;

Ματαιωμένη στέκομαι, μπρος σε πόθους ευσεβείς.

Η πίκρα, μάνα αυστηρή μου ψιθυρίζει

«έτσι θα μεγαλώσεις»!

 

Είχα νόμιζα, όσα ήθελα και λαχταρούσα.

Μα τα «θέλω» της αγάπης μου, ήταν μοναχικά.

Η ανάγκη η δική μου, δεν ήταν η «αλήθεια» η δική του.

Στο νου όλα φαντάζουν, απατηλά.

 

Απ’ τα μάτια τα δάκρυα κυλάνε,

Φόρο τιμής αφήνουν στα όνειρα

που στον αέρα, σκορπάνε.

Ποια είναι η αλήθεια;

Ποιο είναι το ψέμα;

Στα μάταια του κόσμου είναι όλα κρυμμένα.

Στέκομαι μόνη στην αρχή του δρόμου.

Μπροστά μου, η στιγμή του τέλους.

 

Στου φόβου την πνοή, σα καλαμιά λυγάω.

Ρούχα βαριά

το πένθος φοράω.

Κάθε καμπάνα που χτυπά,

του λογισμού τις ηδονές πλησιάζει,

η αύρα του τέλους όμως,

είναι εδώ, με τρομάζει.

 

Αχ Ζωή γιατί είσαι γλυκόπικρη;

Του ολάνθιστου κήπου σου τη χαρά,

πώς θα γευτώ;

Ζωή, ήσουν η διάσημη πλανεύτρα της μοναξιάς μου!

Όμορφη μου εσύ, ήσουν η λατρεία της ψυχής μου!

Ξεδιάντροπη ερωμένη, τώρα, του τέλους!

 

_

γράφει η Ελίνα Παππά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου