Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου

11.05.2016

Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου
όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές
αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα,
στα μάτια δάκρυα αστείρευτα.
Θα παραδοθείς κι αυτή τη φορά στα παιχνίδια της μνήμης
και στο βάθος της αλήθειας.
Μεσάνυχτα, έρχεται αθόρυβα η σιωπή.
Ρωτάς τι είναι η θλίψη… φωνή τρεμάμενη.
Το μέλλον μιας μελαγχολίας σου ψιθυρίζω. Αύριο.
Δεν ακούς. Αύριο θα αργήσει η αυγή.
Τη φλούδα του κορμιού απειλεί ο θάνατος.
Ξημέρωμα στις όχθες της λίμνης συνάψαμε ανακωχή.
Ποιος ετοιμάστηκε να δρέψει τον καρπό.
Κόκκινα μήλα,
κάτω απ’ τον έμπυρο ουρανό αθάνατα.
Στο όνειρο της επιστροφής
ένα παράθυρο αντίκρυ στον ήλιο.
Το άλλο στην άβυσσο.
Μύστες μιας πανάρχαιας προσευχής.
Ο προαιώνιος χορός των χρωμάτων
κρεμεζί και σμαραγδένιο, σιντεφένιες διαφάνειες
Εικόνες καινούριες θέματα παλιά
τόσο γνώριμα κάτω απ’ την πρώτη βροχή.
Η ίδια υπόσχεση ξανανθίζει στα λόγια του χτες.
Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης.
Οι άγγελοι διστακτικοί ξεμάκρυναν
ακολουθώντας άλλο καραβάνι.
Το σεληνόφωτο του Έρωτα ρότα αιώνια
Κλείνεις τα μάτια αφήνεσαι
κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει
ένα άγγιγμα στο σπασμένο καθρέφτη
κι ένα βλέμμα δυσπιστία γεμάτο.
Άδεια η καρδιά από αμαρτίες, καίγεται.
Με τα φτερά της αθωότητας κι Εσύ
Θα φύγεις… Αύριο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης…

    πράγματι Ζωή…

    Καλημέρα

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει Έτσι δεν γίνεται πάντα; Κάτι από τον εαυτό μας δεν αφήνουμε πίσω; Έτσι είναι ο έρωτας κάτι κρατάμε κάτι χάνουμε και στο τέλος ακλουθούμε άλλο καραβάνι!!! Υπέροχα λόγια Ζωή… δυνατά τα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους!!! Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Μάχη. Ας μείνουμε εκεί οδοιπορώντας, γιατί ευτυχώς εκεί, ούτε η ζωή αλλά ούτε και η αγάπη γίνονται συνήθειες.

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Σοφία. Ναι, όλοι κάτι θυσιάζουμε από τον εαυτό μας και είναι συγκίνηση όταν αυτό το κάτι με τα χρόνια αποδεικνύεται φως κι ας ντύνεται η ψυχή τη μοναξιά κατάσαρκα.

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης……..

    Πριν διαβάσω ΚΑΝΕΝΑ σχόλιο επέλεξα συμπτωματικά τους ίδιους στίχους με τη Μάχη μας! Τυχαίο? ΔΕΝ νομίζω!!!
    Κρύβεις όλη την αλήθεια σε δυό γραμμές!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ !!!!!!!!!!!!!! ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου