Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου

11.05.2016

Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου
όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές
αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα,
στα μάτια δάκρυα αστείρευτα.
Θα παραδοθείς κι αυτή τη φορά στα παιχνίδια της μνήμης
και στο βάθος της αλήθειας.
Μεσάνυχτα, έρχεται αθόρυβα η σιωπή.
Ρωτάς τι είναι η θλίψη… φωνή τρεμάμενη.
Το μέλλον μιας μελαγχολίας σου ψιθυρίζω. Αύριο.
Δεν ακούς. Αύριο θα αργήσει η αυγή.
Τη φλούδα του κορμιού απειλεί ο θάνατος.
Ξημέρωμα στις όχθες της λίμνης συνάψαμε ανακωχή.
Ποιος ετοιμάστηκε να δρέψει τον καρπό.
Κόκκινα μήλα,
κάτω απ’ τον έμπυρο ουρανό αθάνατα.
Στο όνειρο της επιστροφής
ένα παράθυρο αντίκρυ στον ήλιο.
Το άλλο στην άβυσσο.
Μύστες μιας πανάρχαιας προσευχής.
Ο προαιώνιος χορός των χρωμάτων
κρεμεζί και σμαραγδένιο, σιντεφένιες διαφάνειες
Εικόνες καινούριες θέματα παλιά
τόσο γνώριμα κάτω απ’ την πρώτη βροχή.
Η ίδια υπόσχεση ξανανθίζει στα λόγια του χτες.
Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης.
Οι άγγελοι διστακτικοί ξεμάκρυναν
ακολουθώντας άλλο καραβάνι.
Το σεληνόφωτο του Έρωτα ρότα αιώνια
Κλείνεις τα μάτια αφήνεσαι
κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει
ένα άγγιγμα στο σπασμένο καθρέφτη
κι ένα βλέμμα δυσπιστία γεμάτο.
Άδεια η καρδιά από αμαρτίες, καίγεται.
Με τα φτερά της αθωότητας κι Εσύ
Θα φύγεις… Αύριο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης…

    πράγματι Ζωή…

    Καλημέρα

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει Έτσι δεν γίνεται πάντα; Κάτι από τον εαυτό μας δεν αφήνουμε πίσω; Έτσι είναι ο έρωτας κάτι κρατάμε κάτι χάνουμε και στο τέλος ακλουθούμε άλλο καραβάνι!!! Υπέροχα λόγια Ζωή… δυνατά τα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους!!! Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Μάχη. Ας μείνουμε εκεί οδοιπορώντας, γιατί ευτυχώς εκεί, ούτε η ζωή αλλά ούτε και η αγάπη γίνονται συνήθειες.

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Σοφία. Ναι, όλοι κάτι θυσιάζουμε από τον εαυτό μας και είναι συγκίνηση όταν αυτό το κάτι με τα χρόνια αποδεικνύεται φως κι ας ντύνεται η ψυχή τη μοναξιά κατάσαρκα.

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης……..

    Πριν διαβάσω ΚΑΝΕΝΑ σχόλιο επέλεξα συμπτωματικά τους ίδιους στίχους με τη Μάχη μας! Τυχαίο? ΔΕΝ νομίζω!!!
    Κρύβεις όλη την αλήθεια σε δυό γραμμές!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ !!!!!!!!!!!!!! ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου