Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου

11.05.2016

Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου
όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές
αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα,
στα μάτια δάκρυα αστείρευτα.
Θα παραδοθείς κι αυτή τη φορά στα παιχνίδια της μνήμης
και στο βάθος της αλήθειας.
Μεσάνυχτα, έρχεται αθόρυβα η σιωπή.
Ρωτάς τι είναι η θλίψη… φωνή τρεμάμενη.
Το μέλλον μιας μελαγχολίας σου ψιθυρίζω. Αύριο.
Δεν ακούς. Αύριο θα αργήσει η αυγή.
Τη φλούδα του κορμιού απειλεί ο θάνατος.
Ξημέρωμα στις όχθες της λίμνης συνάψαμε ανακωχή.
Ποιος ετοιμάστηκε να δρέψει τον καρπό.
Κόκκινα μήλα,
κάτω απ’ τον έμπυρο ουρανό αθάνατα.
Στο όνειρο της επιστροφής
ένα παράθυρο αντίκρυ στον ήλιο.
Το άλλο στην άβυσσο.
Μύστες μιας πανάρχαιας προσευχής.
Ο προαιώνιος χορός των χρωμάτων
κρεμεζί και σμαραγδένιο, σιντεφένιες διαφάνειες
Εικόνες καινούριες θέματα παλιά
τόσο γνώριμα κάτω απ’ την πρώτη βροχή.
Η ίδια υπόσχεση ξανανθίζει στα λόγια του χτες.
Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης.
Οι άγγελοι διστακτικοί ξεμάκρυναν
ακολουθώντας άλλο καραβάνι.
Το σεληνόφωτο του Έρωτα ρότα αιώνια
Κλείνεις τα μάτια αφήνεσαι
κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει
ένα άγγιγμα στο σπασμένο καθρέφτη
κι ένα βλέμμα δυσπιστία γεμάτο.
Άδεια η καρδιά από αμαρτίες, καίγεται.
Με τα φτερά της αθωότητας κι Εσύ
Θα φύγεις… Αύριο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης…

    πράγματι Ζωή…

    Καλημέρα

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει Έτσι δεν γίνεται πάντα; Κάτι από τον εαυτό μας δεν αφήνουμε πίσω; Έτσι είναι ο έρωτας κάτι κρατάμε κάτι χάνουμε και στο τέλος ακλουθούμε άλλο καραβάνι!!! Υπέροχα λόγια Ζωή… δυνατά τα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους!!! Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Μάχη. Ας μείνουμε εκεί οδοιπορώντας, γιατί ευτυχώς εκεί, ούτε η ζωή αλλά ούτε και η αγάπη γίνονται συνήθειες.

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Σοφία. Ναι, όλοι κάτι θυσιάζουμε από τον εαυτό μας και είναι συγκίνηση όταν αυτό το κάτι με τα χρόνια αποδεικνύεται φως κι ας ντύνεται η ψυχή τη μοναξιά κατάσαρκα.

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης……..

    Πριν διαβάσω ΚΑΝΕΝΑ σχόλιο επέλεξα συμπτωματικά τους ίδιους στίχους με τη Μάχη μας! Τυχαίο? ΔΕΝ νομίζω!!!
    Κρύβεις όλη την αλήθεια σε δυό γραμμές!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ !!!!!!!!!!!!!! ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου