Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου

11.05.2016

Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου
όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές
αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα,
στα μάτια δάκρυα αστείρευτα.
Θα παραδοθείς κι αυτή τη φορά στα παιχνίδια της μνήμης
και στο βάθος της αλήθειας.
Μεσάνυχτα, έρχεται αθόρυβα η σιωπή.
Ρωτάς τι είναι η θλίψη… φωνή τρεμάμενη.
Το μέλλον μιας μελαγχολίας σου ψιθυρίζω. Αύριο.
Δεν ακούς. Αύριο θα αργήσει η αυγή.
Τη φλούδα του κορμιού απειλεί ο θάνατος.
Ξημέρωμα στις όχθες της λίμνης συνάψαμε ανακωχή.
Ποιος ετοιμάστηκε να δρέψει τον καρπό.
Κόκκινα μήλα,
κάτω απ’ τον έμπυρο ουρανό αθάνατα.
Στο όνειρο της επιστροφής
ένα παράθυρο αντίκρυ στον ήλιο.
Το άλλο στην άβυσσο.
Μύστες μιας πανάρχαιας προσευχής.
Ο προαιώνιος χορός των χρωμάτων
κρεμεζί και σμαραγδένιο, σιντεφένιες διαφάνειες
Εικόνες καινούριες θέματα παλιά
τόσο γνώριμα κάτω απ’ την πρώτη βροχή.
Η ίδια υπόσχεση ξανανθίζει στα λόγια του χτες.
Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης.
Οι άγγελοι διστακτικοί ξεμάκρυναν
ακολουθώντας άλλο καραβάνι.
Το σεληνόφωτο του Έρωτα ρότα αιώνια
Κλείνεις τα μάτια αφήνεσαι
κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει
ένα άγγιγμα στο σπασμένο καθρέφτη
κι ένα βλέμμα δυσπιστία γεμάτο.
Άδεια η καρδιά από αμαρτίες, καίγεται.
Με τα φτερά της αθωότητας κι Εσύ
Θα φύγεις… Αύριο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης…

    πράγματι Ζωή…

    Καλημέρα

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    κοιμάσαι μα δεν ονειρεύεσαι, κάτι απ’ τον εαυτό σου έχεις αφήσει Έτσι δεν γίνεται πάντα; Κάτι από τον εαυτό μας δεν αφήνουμε πίσω; Έτσι είναι ο έρωτας κάτι κρατάμε κάτι χάνουμε και στο τέλος ακλουθούμε άλλο καραβάνι!!! Υπέροχα λόγια Ζωή… δυνατά τα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους!!! Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Μάχη. Ας μείνουμε εκεί οδοιπορώντας, γιατί ευτυχώς εκεί, ούτε η ζωή αλλά ούτε και η αγάπη γίνονται συνήθειες.

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Καλημέρα Σοφία. Ναι, όλοι κάτι θυσιάζουμε από τον εαυτό μας και είναι συγκίνηση όταν αυτό το κάτι με τα χρόνια αποδεικνύεται φως κι ας ντύνεται η ψυχή τη μοναξιά κατάσαρκα.

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε διαδρομές μοναχικές ξαναγυρνούμε ταξιδιώτες
    αθέατοι οδοιπόροι της Αγάπης……..

    Πριν διαβάσω ΚΑΝΕΝΑ σχόλιο επέλεξα συμπτωματικά τους ίδιους στίχους με τη Μάχη μας! Τυχαίο? ΔΕΝ νομίζω!!!
    Κρύβεις όλη την αλήθεια σε δυό γραμμές!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ !!!!!!!!!!!!!! ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου