Η κλεψύδρα

14.10.2020

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου.

Και συνειδητοποιείς

δεν υπάρχουν περιθώρια

για ανοχές.

Έζησες,

προσπαθώντας

όσο γινόταν

να καταλαβαίνεις τους άλλους

να ανέχεσαι συμπεριφορές

λόγια, πράξεις

κι όταν αντιλαμβάνεσαι

πως η κλεψύδρα τελειώνει

κοιτάζεις τον εαυτό σου.

“Πότε ανέχτηκες και συγχώρεσες

δικά μου παραπτώματα;”

σε ρωτάς.

“Πότε μου δικαιολόγησες

σκέψεις, συμπεριφορές;”

Σε στήνεις στον τοίχο.

Κατεβάζεις το κεφάλι

και απλά υπόσχεσαι:

“Από δω και πέρα

θα σ’ αγαπάω πιο πολύ.

Από δω και πέρα

θα σε νοιάζομαι περισσότερο.

Από δω και πέρα και για όσο

θα σε φροντίζω

και δεν θ’ αφήνω κανέναν

να σε δηλητηριάζει

να σε στενοχωρεί.

Θα φροντίσω

να βρίσκεσαι μακριά

από κείνους που δεν σε νοιάζονται.

Άλλωστε

είναι τόσες οι ασχήμιες γύρω σου

που δεν έχεις ανάγκη

να σε χολιάζουν

και αυτοί που

υποτίθεται σε νοιάζονται 

και σ’ αγαπούν.

Για όσο κρατήσει

η κλεψύδρα…”

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Σκότωσε την ελπίδα

Σκότωσε την ελπίδα

Η σκέψη σου καλπάζει σε ένα μέλλον μακρινό, Όπου κάθε σενάριο της καρδίας σου είναι πιθανό. Χτυπάς, πονάς και οδύρεσαι μα χαίρεσαι, γελάς και τραγουδάς.  Σε ένα κόσμο όπου όλα είναι πιθανά επιλέγεις να μείνεις και να ονειρεύεσαι. Μα τούτη τη φωνή μία αλυσίδα...

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου