Είναι απόψε μια βραδιά σαν άρωμα του Μάη!

Να… ένα αστέρι πέφτει… πέφτει χαμηλά!

Μες στην  καρδιά μου χάνεται

χίλια κομμάτια σπάει!

Είχα στα χείλη μου μια τόση δα ευχή,

μα ‘κείνη ξέφυγε σ’ άγνωστο μονοπάτι,

η νοσταλγία μου θαρρείς απόψε πως μυρίζει γιασεμί,

παντού τρυπώνει και όλο ψάχνει για μια αγάπη!

 

Να έχει χρώμα άραγε του κοριτσιού η αγάπη;

Να έχει χρώμα το φιλί και η ευχή που εχάθει;

Κι αν έχουν χρώμα όλα αυτά… τη θλίψη πώς να βάψω;

Κι όσα με πόνεσαν  βαθιά απόψε πως να θάψω;

 

Είναι απόψε μια βράδια που μου μιλούν τα αστέρια

δρόμο ανοίγω, αγκαλιά… απλώνω τα δυο χέρια.

Να αγγίξω θέλω το όνειρο του γιασεμιού τη γλύκα

να  ξεφορτώσω δάκρυα, να αδειάσω όλη την πίκρα.

 

Κι όταν τα φτιάξω όλα αυτά να στρώσω να πλαγιάσω…

την άκρη του παραμυθιού πάλι να ξαναπιάσω,

να ξετυλίξω την κλωστή που φέρνει η νοσταλγία

και να χω χρώματα σωρό να γράψω ευτυχία!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!