Κολασμένη μου αλήθεια,
γίνε απόψε μια βροχή
στον καθρέφτη από συνήθεια
κι είμαι πάλι μοναχή.

Ξελογιάζεις τα όνειρα μου
σε αστέρια μακρινά
φέρνω ήλιους στην καρδιά μου
μα όλα μοιάζουν σκοτεινά.

Μεγαλείο η Αγάπη,
το άπιαστο, χειροπιαστό
μες το σύμπαν
στ’ άγριο χάος
άσε με, να βραδιαστώ.

Έχω κάνει την καρδιά μου
καφενείο, μη γελάς,
η Αγάπη μεγαλείο
δεν ξημέρωσε για εμάς.

Κολασμένη μου αλήθεια
μια περήφανη καρδιά
πάλιωσε, με τη συνήθεια
που έχουν όλα τα παιδιά
όνειρα χρυσά να χτίζουν
πάνω απ' τους εφτά ουρανούς
κολασμένη μου αλήθεια,
άβυσσος του ανθρώπου ο νους.

Φρύδια τοξωτά γεφύρια
ήρθα δεύτερη φορά.
Στου Αχέροντα το ρέμα
με σπασμένα τα φτερά
έγινε το αχ ρημάδια
και σημάδια στα νερά.

Η ψυχή, ξάρτι στη λήθη
στης Ζωής το παραμύθι,
άκου δε ζητώ βοήθεια,
θέλω, μόνο την αλήθεια
κι ένα απέραντο φιλί
στην καινούρια ανατολή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!