Ικέτες της Αγάπης στο έλεος της αιωνιότητας

6.04.2015

 

 

Θυμάμαι,

σε θυμάμαι αόριστα μελαγχολικό

είχες στα μάτια την κυριακάτικη θλίψη των άστρων

σε θυμάμαι να κλαις, μεσάνυχτα

θαρρείς και ήσουν ήδη λησμονημένος.

Κάτω από τα πέπλα της νύχτας η πόλη άδεια

δίχως εσένα

κι όμως είναι στιγμές που ακόμα πιστεύω

πως για σένα ζω εδώ, στη σιωπή,

εκείνη που πληγώνουν οι πρωινές ηλιοδαχτυλιές

όταν μπαίνουν από τις διάφανες κουρτίνες

εκείνες που ρίχνουν ανελέητα φως στις ρυτίδες

και στα παράπονα που στρίμωξε ο χρόνος κάτω απ' τα βλέφαρα.

Θυμάμαι,

το σημάδι στο μάγουλο

ώρες δειλινού ευχόσουν να δυσκολέψει ο καιρός το ταξίδι

θυμάμαι το ταξίδι, με την αφή, με την πανσέληνο

με την αλμύρα στα χέρια

με τα σώματα κουρσεμένα λάφυρα του πάθους.

Βιαζόσουν

και το μέλλον, αυτό που έγινε πιο γρήγορα παρόν

το ίδιο βιαστικά μας προσπέρασε

κι ας μου ψιθύριζες πως εμείς δεν είχαμε γεννηθεί

για να πεθάνουμε αδικαίωτοι του Έρωτα.

Θυμάμαι,

το ποτήρι γεμάτο, το χαμόγελο μισό

το παράπονο ολόκληρο.

Αναλφάβητη να περιγράψω ότι αισθάνομαι

νικημένη από ένα χαμόγελο

την αποσύνθεση του ονείρου δεν θέλω να παραδεχτώ

στολίζοντας ακόμη με ιριδισμούς από το δάκρυ σου

την ασπρόμαυρη ερειπωμένη εικόνα της μνήμης.

Θυμάμαι,

την ανάσα σου, μέσα από την ανάσα του πεύκου

και το άγγιγμα σου κάτι από φίλντισι,

θυμάμαι την ανάγκη μου να τρέξω μέχρι

την άκρη της απογοήτευσης και της ψευδαίσθησης

εξαγοράζοντας την ήττα μου

στην εύφορη πολυτέλεια της μοναξιάς.

Αύριο… ποιος θα με πιστέψει Αύριο

αμίλητα θα ανθίσουν οι ανεμώνες

πριν ο άνεμος σταματήσει στις φυλλωσιές

πριν υψώσουμε το βλέμμα στον ουρανό

ικέτες της Αγάπης στο έλεος της αιωνιότητας.

Θυμάμαι,

μου ‘λεγες η Άνοιξη είναι δεδομένη

και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει

θυμάμαι πως δεν με ξάφνιασε ο Απρίλης

όχι, ο καθρέπτης που ράγισε

με είχε ξαφνιάσει

και η μάσκα που έσπασε.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δυνατό όπως όλα σας τα ποιήματα..

    Απάντηση
  2. Χαρούλα

    Με σκέψεις αγαθές αλλά και ευχές, εκείνες που αποτελούν το έργο της ζωής μας, γιατί είναι τα ωραιότερα και ανθεκτικότερα δομικά υλικά με τα οποία χτίζουμε αυτά που ζούμε, για να κατοικήσει με εμπιστοσύνη το μέλλον. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Κρατώ τώρα πια μόνο τους ανθρώπους που ζεσταίνουν την καρδιά μου, και έχω απομακρυνθεί συνειδητά από όλους όσους στόχευαν να δηλητηριάζουν με απίστευτη ευκολία, πότε με λόγια και πότε με έργα την ψυχή μου. Γνωρίζω, γιατί μου έχει γίνει μάθημα στην καθημερινότητα, πως αν δεν αγκαλιάσω με ενθουσιασμό την κάθε φιλόδοξη αλλαγή στη ζωή μου, κατανοώντας πως έχω την ευθύνη αφού την προκάλεσα με το νου και τις δράσεις μου, τότε θα βιώνω παθητικά και χωρίς ουσιαστικό νόημα το αποτέλεσμά της. Στρέφοντας το ενδιαφέρον μου σε ότι αξίζει ενισχύεται η πεποίθηση πως κανείς δεν μπορεί να με βλάψει ερήμην μου, κανείς, αν δεν το επιτρέψω δεν θα σημαδέψει και δεν θα καταστρέψει τα όνειρα μου. Και φυσικά πιστεύω στο μόνο αιώνιο, Το Φως και ορκίζομαι πάντα εν’ ονόματι της Αγάπης γιατί αξίζει να συντηρώ τη σπίθα της με τη βεβαιότητα πως το Σύμπαν ακούει και βλέπει και δεν αφήνει κανένα να ξεφύγει των ευθυνών του. Δεν έχω να ζήσω άλλες μέρες και νύχτες άγονες κι εσένα συνοδοιπόρε φίλε, θα σε κρατήσω μια πινελιά φως μέσα στ’ αξόδευτα σκοτάδια του νου. Μα να είσαι εδώ στο δρόμο για το φως, να μιλάμε. Αν σταματήσεις κι αν βαρεθείς, θα γίνω μια ξένη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου