Ιούνιος μήνας και στα μάτια σου ανατέλλω

6.06.2016

sunrise_b

 

Στην αγκαλιά σου,
είχε πάντα ουρανό το καλοκαίρι
Στη θύμηση μου,
ένα ματσάκι γιασεμιά το μεσημέρι
Ιούνιος μήνας
και στα μάτια σου ανατέλλω
απελπισμένα,
στο βαθύ της φαντασίας μου, σε θέλω.

Έρωτας είναι,
άγνωστη χώρα δίχως νόμους και θρησκεία
Η αμαρτία μου, μια κόντρα
σε κανόνες κι όλο αλλάζει ηλικία
Χάρτης η θάλασσα
στα χέρια μου κι η σκέψη σου μελάνι
ό,τι  ονειρεύομαι,
βουλιάζει, δίχως λόγο στο λιμάνι.

Ιούνιος μήνας,
πρώτη νύχτα σινεμά στην επαρχία
Μεγάλη οθόνη,
ένα φεγγάρι, δυο φιλιά στην ησυχία.
Σβήνω τα φώτα
καίω απόψε μοναξιές και τη συνήθεια
πως ξεριζώνεται
απ’ τα χείλη το αλάτι κι η αλήθεια.

Περνώ στο κόκκινο,
χρώματα ντύνεται η ψυχή, παλιός καθρέφτης
ουρλιάζουν δαίμονες,
να δραπετεύσω, πριν κι ο χρόνος γίνει ψεύτης.
Δάκρυ στο φως,
αυτή τη νύχτα που σκουριάσανε οι λέξεις
στάλες η ζήλια,
μα ήρθε η ώρα σου φωνάζω, να διαλέξεις.

Ιούνιος μήνας,
στο παγκάκι, πόσα παίξαμε στα ζάρια
πάθη και λάθη
στου μυαλού,  κλειστά  συρτάρια.
Ιούνιος μήνας,
να πεθαίνεις για μια νύχτα και να ζήσεις
απ’ τα κρυμμένα, μη γυρέψεις εξηγήσεις.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Άγγελος Πετρουλάκης

    Ιούνιος μήνας κι ένα νέο ποίημα της κ. Δικταίου μ’ άγγιξε. Ευαίσθητη γραφή, μ’ έναν σιωπηλό αέρα μελαγχολίας και εικόνες στο χρώμα της σέπιας. Ο έρωτας συχνά είναι υπόθεση του ενός. Αν όχι συχνά, κάποιες φορές…

    Απάντηση
  2. ασημινα Λεοντη

    Η ζεστασια της ψυχης στ’ακριβοθωρητο συναισθημα..το ταξιδι μονο και μονο των λεξεων…….σταλες ζηλειας..!!!!
    Μα ηρθε η ωρα σου…και δες το..!
    Οι αλλοι πολεμουν…μη γυρεψεις εξηγησεις!!!
    Εξαιρετικο!!!!
    Καλημερα κ ΖΩΗ…ΜΟΥ!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο!!!!! Έχουν τόση δύναμη οι λέξεις σου… μπράβο!!! Ένα από τα ωραιότερα σου Ζωή μου… την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Εξαιρετική γραφή, που σε ταξιδεύει. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ζωή μας,

    Σπάνια οι λέξεις όταν μπαίνουν στη σειρά δημιουργούν την αίσθηση ενός αετώματος …με αναπαραστάσεις από την ομορφιά της ζωής και την μοναδικότητα του καλοκαιριού…!!!!! Τόσεςπολλές εικόνες περνούν από τα μάτια μας , που αντιστρέφεται το περίφημο ”Μία εικόνα , χίλιες λέξεις…”
    Εδώ έχουμε το ” Μερικές λέξεις χίλιες εικόνες…”
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Ζωή Δικταίου

    Εκείνο το άστρο της αυγής Άγγελε, όταν ρίχνει το φως πάνω στο οικόσημο της αναπόλησης σου και στο γιασεμί που μαζί ξενυχτήσατε και υπόσχεται πως δεν θα ξαναζήσεις την εξορία της καρδιάς, πως η Αγάπη πια, θα μείνει λυχναράκι αναμμένο να σου φέγγει, όταν θα σκοντάφτεις αλλού και στην άβυσσο, εκείνο φταίει ακόμη. Μου αρέσει το χρώμα της σέπιας. Ευχαριστώ από καρδιάς για το σχόλιο σου.

    Απάντηση
  7. Ζωή Δικταίου

    Είναι αλήθεια πως μας κατατρέχει σε όλη μας τη ζωή το πως γεννιέται και που πάει ο έρωτας, ιδιαίτερα εκείνος, ο πρώτος, ο μεγάλος, αυτός που μέλλει να μας σημαδέψει και να μην ξεχαστεί ποτέ. Ό,τι κι αν συμβεί, όσα χρόνια κι αν περάσουν κάποια στιγμή θα έρχεται απρόσκλητος κι ας είναι μόνο στη θύμηση και θα ξεφυλλίζουμε κιτρινισμένα χαρτάκια της μνήμης και θα αντιγράφουμε από το σημειωματάριο της ψυχής. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, Ασημίνα, Μάρθα, Σοφία, Χρυσούλα.

    Απάντηση
  8. Ζωή Δικταίου

    Λέξεις Μάχη, ένα λιθαράκι αλήθειας σε όποιον πιστεύει πως τίποτα δεν χάθηκε ακόμα. Ας έχει και το καλοκαίρι λόγο στην καρδιά σου.

    Απάντηση
  9. Αθηνά Μαραβέγια

    Λέξεις, εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα, μνήμες!!!
    Ένας όμορφος Ιούνιος που εύχομαι από καρδιάς να πολλαπλασιαστεί!!!
    Ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  10. Ζωή Δικταίου

    Καλοκαίρι, Αθηνά, εκεί που το βάρος της απουσίας δεν είναι αβάσταχτο, εκεί που το φως γλυκαίνει στο φεγγαρόφωτο τα όνειρα κι όταν ξυπνάμε το πρωί πάλι στο φως τα αφήνουμε να πετάξουν.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου