sinners

Κάποτε.

Κάποτε θα ενώσουμε εκείνα τα κομμάτια. Ένα εσύ, ένα εγώ, ένα ο παραδίπλα. Θα καταλάβουμε κάποτε πως την εικόνα του κόσμου τη φτιάχνουμε μαζί σε τούτο το τεράστιο παζλ και πως αλλιώς δε θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε πώς είναι να ανατέλλει και να δύει μαζί ο ήλιος ταυτόχρονα.

Ταυτόχρονα.

Θα θελήσουμε κάποτε να είμαστε ταυτόχρονα χαρούμενοι ταυτόχρονα γελαστοί, ταυτόχρονα ευτυχείς. Θα καταλάβουμε κάποτε πως η δυστυχία αποτελεί από μόνη της και μόνο ένα επικίνδυνο ντόμινο και πως αν στέκουμε ακόμα όρθιοι σε ετούτη την αλυσίδα είναι γιατί ακόμα δε μας έριξε κάτω κείνος που στέκει πίσω μας. Κείνος που αδιαφορούμε τόσο καιρό για τη δική του πτώση, αγνοώντας τους υπέρτατους νόμους της Φυσικής.

Φυσική.

Θα καταλάβουμε κάποτε πως δε μπορεί να ξεφύγει κανείς μας από τους φυσικούς νόμους. Θα καταλάβουμε πως η φύση που παλεύουμε να στέκουμε ενάντιά της και αντίκρυ, κρατά μια ετοιμοπόλεμη δικαιοσύνη στο χέρι, που επιτίθεται όταν όλα όσα έχουμε στην κατοχή μας είναι παράνομα και ανήθικα κερδισμένα. Εντροπία. Σε πλήρη αταξία και αποδιοργάνωση κάποτε θα καταλάβουμε πως η ανάγκη της ύπαρξής μας στηρίζεται από την ανάγκη της ύπαρξης του διπλανού μας και πως είναι η αρχή διατήρησης ετούτης της εσωτερικής ενέργειας, που μπορεί να μας αφήσει μισούς ή να μας μηδενίσει εντελώς. Εντροπία ναι. Εμπεριέχει μέσα της την τροπή. Αλλά και την ντροπή.

Ντροπή.

Θα ντραπούμε κάποτε. Θα κοκκινήσουν τα μάγουλά μας, θα χτυπά δυνατά η καρδιά, θα μουδιάσει ο λογισμός. Θα νιώσουμε ετούτα τα βλέμματα σαν προβολείς πάνω μας, ετούτα τα βλέμματα που δεν έχουνε πάρει ακόμα καμιά απάντηση από τα δικά μας. Που δεν έχουμε ακόμα στρέψει τη ματιά προς τη μεριά τους. Θα ντραπούμε τόσο πολύ. Κάποτε, στο εγγυώμαι, θα ντραπούμε για τα πτώματα γύρω μας. Για τους πεινασμένους. Για τους άστεγους. Για τους πολέμους. Για την αδιαφορία μας θα ντραπούμε πιο πολύ και για εκείνα τα παιδιά. Ναι για τα παιδιά.

Παιδιά.

Κάποτε θα καταλάβουμε - δε μπορεί- πως αν στερήσουμε από ένα μονάχα παιδί την ελπίδα, το γέλιο, τη ζωή, ο κόσμος μας φτωχαίνει. Παραμορφοποιείται. Συρρικνώνεται. Φθείρεται. Θα καταλάβουμε πως κάθε φορά που κόβουμε το νήμα από ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, γινόμαστε συνεργοί και εγκληματίες σε ένα έγκλημα που κανείς και ποτέ δε θα μας αθωώσει.

Αθώωση.

Κάποτε θα τρέμουμε σε εκείνη τη μέρα που δε θα έχουμε αθωωθεί. Που δε θα μας έχει αθωώσει ετούτος ο κόσμος. Ο καιρός. Η ζωή. Ο Θεός ο ίδιος. Κάποτε δε θα αντέχουμε να τριγυρνάμε ντυμένοι με την ενοχή μας. Ή έστω τη συνενοχή μας…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!