Κάποτε, της Μάχης Τζουγανάκη

29.03.2016

sinners

Κάποτε.

Κάποτε θα ενώσουμε εκείνα τα κομμάτια. Ένα εσύ, ένα εγώ, ένα ο παραδίπλα. Θα καταλάβουμε κάποτε πως την εικόνα του κόσμου τη φτιάχνουμε μαζί σε τούτο το τεράστιο παζλ και πως αλλιώς δε θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε πώς είναι να ανατέλλει και να δύει μαζί ο ήλιος ταυτόχρονα.

Ταυτόχρονα.

Θα θελήσουμε κάποτε να είμαστε ταυτόχρονα χαρούμενοι ταυτόχρονα γελαστοί, ταυτόχρονα ευτυχείς. Θα καταλάβουμε κάποτε πως η δυστυχία αποτελεί από μόνη της και μόνο ένα επικίνδυνο ντόμινο και πως αν στέκουμε ακόμα όρθιοι σε ετούτη την αλυσίδα είναι γιατί ακόμα δε μας έριξε κάτω κείνος που στέκει πίσω μας. Κείνος που αδιαφορούμε τόσο καιρό για τη δική του πτώση, αγνοώντας τους υπέρτατους νόμους της Φυσικής.

Φυσική.

Θα καταλάβουμε κάποτε πως δε μπορεί να ξεφύγει κανείς μας από τους φυσικούς νόμους. Θα καταλάβουμε πως η φύση που παλεύουμε να στέκουμε ενάντιά της και αντίκρυ, κρατά μια ετοιμοπόλεμη δικαιοσύνη στο χέρι, που επιτίθεται όταν όλα όσα έχουμε στην κατοχή μας είναι παράνομα και ανήθικα κερδισμένα. Εντροπία. Σε πλήρη αταξία και αποδιοργάνωση κάποτε θα καταλάβουμε πως η ανάγκη της ύπαρξής μας στηρίζεται από την ανάγκη της ύπαρξης του διπλανού μας και πως είναι η αρχή διατήρησης ετούτης της εσωτερικής ενέργειας, που μπορεί να μας αφήσει μισούς ή να μας μηδενίσει εντελώς. Εντροπία ναι. Εμπεριέχει μέσα της την τροπή. Αλλά και την ντροπή.

Ντροπή.

Θα ντραπούμε κάποτε. Θα κοκκινήσουν τα μάγουλά μας, θα χτυπά δυνατά η καρδιά, θα μουδιάσει ο λογισμός. Θα νιώσουμε ετούτα τα βλέμματα σαν προβολείς πάνω μας, ετούτα τα βλέμματα που δεν έχουνε πάρει ακόμα καμιά απάντηση από τα δικά μας. Που δεν έχουμε ακόμα στρέψει τη ματιά προς τη μεριά τους. Θα ντραπούμε τόσο πολύ. Κάποτε, στο εγγυώμαι, θα ντραπούμε για τα πτώματα γύρω μας. Για τους πεινασμένους. Για τους άστεγους. Για τους πολέμους. Για την αδιαφορία μας θα ντραπούμε πιο πολύ και για εκείνα τα παιδιά. Ναι για τα παιδιά.

Παιδιά.

Κάποτε θα καταλάβουμε - δε μπορεί- πως αν στερήσουμε από ένα μονάχα παιδί την ελπίδα, το γέλιο, τη ζωή, ο κόσμος μας φτωχαίνει. Παραμορφοποιείται. Συρρικνώνεται. Φθείρεται. Θα καταλάβουμε πως κάθε φορά που κόβουμε το νήμα από ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, γινόμαστε συνεργοί και εγκληματίες σε ένα έγκλημα που κανείς και ποτέ δε θα μας αθωώσει.

Αθώωση.

Κάποτε θα τρέμουμε σε εκείνη τη μέρα που δε θα έχουμε αθωωθεί. Που δε θα μας έχει αθωώσει ετούτος ο κόσμος. Ο καιρός. Η ζωή. Ο Θεός ο ίδιος. Κάποτε δε θα αντέχουμε να τριγυρνάμε ντυμένοι με την ενοχή μας. Ή έστω τη συνενοχή μας…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

20 σχόλια

20 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ν’ αγαπάς την ευθύνη
    να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
    θα σώσω τον κόσμο.
    Αν χαθεί, εγώ θα φταίω!!! Αν γινόταν να έχουμε ορόσημο τούτα λόγια του Καζαντζάκη δεν θα υπήρχε χώρος για όλα αυτά μες τη ζωή μας. Δυνατός ο μονόλογος σου Μάχη μου… σαν ύστατη κραυγή της ανθρωπότητας! Την αγάπη μου και την καλημέρα μου.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ξεκίνησες με έναν άνθρωπο που ξεγύμνωσε τον άνθρωπο στα γραπτά του και μίλησε για χρέη που δεν έχουμε καταλάβει…Σοφία μου.
      Πραγματικά η κάθε φράση σε αυτό το κείμενο είναι μια δική μου διαμαρτυρία τοποθέτηση…Στεγνά, απλά αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Ο καθένας από εμάς μπορεί να διαλέξει μια πλευρά στη ζωή. Στο χέρι του είναι να διαλέξει εκείνη που θα στέκει δίπλα από τον άλλον και οχι αντίκρυ. Ο μεγαλύτερος πόλεμος ειναι αυτός…με συνέπειες την αδιαφορία, τη έλλειψη αλληλεγγυας ματιας, την απληστία, την μη συναίσθηση οτι στον κόσμο αυτό είμαστε μια ανάσα και τίποτε άλλο…

      την καλημέρα μου και την αγάπη μου σε όλους σας!

      Απάντηση
  2. sofias70

    Mέσα σε λίγα λόγια διατυπώσατε διαχρονικές αλήθειες! Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    “Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δε μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος

    Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δε μίλησα γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος….

    ……………………………………………………………………………………………………………..

    Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει για μένα, έγραψε ο Μπρεχτ.

    Πολύ ωραίος ο μονόλογός σου Μάχη. Κι αν πρέπει να σταθούμε δυνατοί είναι για τα παιδιά. Για να μην τους στερήσουμε την ελπίδα.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Για τα παιδιά Χριστίνα μου…ναι…Γιατί τούτος ο κόσμος δανεικός είναι… Την καλησπέρα μου

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Ο μονόλογός σου Μάχη μου..συγκλονιστικός κι αφοπλιστικός!!.Μας πονάνε οι αλήθειες,αλλά όσοι τις πρεσβεύουν στην ζωή τους,βάζουν ένα μικρό λιθαράκι σε αυτόν τον άδικο και σκληρό κόσμο μας..Συγχαρητήρια και πάλι!!!

    Απάντηση
  5. Πόπη Κλειδαρά

    Μια κραυγή για ΗΘΟΣ! Δυνατό Μάχη μου! Καλημέρα

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Πόπη μου σε ευχαριστώ. Μακάρι να καταλαβαίναμε τούτη τη σειρά εκεί πάνω οι περισσότεροι…μακάρι..
      Καλησπέρα!

      Απάντηση
  6. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Η Μάχη είτε μιλάει περισπούδαστα είτε αστειεύεται είτε διηγείται είτε απαγγέλει ποίηση το κάνει πάντα με ομορφιά και σοβαρότητα που παραείναι μεγάλη για την ηλικία της. Μα τι λέω κι’ εγώ τώρα, εδώ άλλοι με πέντε έξη χρόνια πάρα πάνω στην πλάτη τους μιλώντας ”σοβαρά” κάνουν έναν ολόκληρο λαό να τους ακολουθεί…Με τη μόνη διαφορά ότι αυτοί ό, τι λένε τους τα γράφουν 1000 σύμβουλοι για να τα πουν !!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Λένα μου υπερβάλεις λιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιγο αλλά σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Καλό σου απόγευμα…

      Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ δυνατός μονόλογος Μάχη! Τα μηνύματά σου “τρυπούν” τα αυτιά μας.
    Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας.

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε ευχαριστώ Ελενά μου. Ας μας τα τρυπά…ας τα τρυπάμε σε όποιον… Καλό μας βράδυ!

    Απάντηση
  9. Άγγελος Πετρουλάκης

    Πόσο τα χαίρομαι τα κείμενά σου. Να είσαι καλά και να μας θεραπεύεις…

    Απάντηση
  10. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κάποτε!Πότε , όμως, Μάχη μου?Τα κομμάτια μου σαν άμμος πια θρουλίζουν…και να γίνουν σα *γρανίτης…ούτε καν …που το ελπίζουν!ΜΠΡΑΒΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΑΧΗ…..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου