Καλό Παράδεισο

17.12.2019

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν αλλά ενεργοί.

Εκεί, στα απύθμενα βάθη του υποσυνείδητου που φτάνουν μέχρι τα πρώτα της ζωής μας χρόνια, ή λίγο ακόμη τολμηρότερα, μέχρι και μια ίσως προηγούμενη ζωή(!), μέσα σε κάτι περίεργα εργαστήρια τελείως προσωπικά του καθενός μας, τα όνειρα πλάθονται και με την πρώτη ή την δεύτερη ευκαιρία εμφανίζονται ακάλεστα στην οθόνη τού νου, είτε επίμονα και βασανιστικά, οπόταν τα θυμόμαστε και αφού ξυπνήσουμε, είτε φευγαλέα, αφήνοντας μία αίσθηση ανείπωτων ΓΙΑΤΙ.

Δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο θέμα, ούτε με έχει απασχολήσει υπερβολικά και αν τώρα ομιλώ γι’ αυτό, είναι γιατί τα τελευταία χρόνια κάτι το πολύ παράξενο μου συμβαίνει. Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα που οι Ονειρολόγοι ίσως και συμφωνήσουν μαζί μου.

‘’Το έχω καρατσεκάρει (κατακαημένη ΜΑΛΒΙΝΑ), αλλά σπάνια άτομα εν ζωή τα βλέπω με τέτοια συχνότητα όσο αυτά που έχουν ‘’φύγει’’ ενώ εγώ έχω μάθει ή όχι, την ‘’φυγή’’ τους.’’ Έρχονται και ξανάρχονται στην οθόνη που έλεγα, προβαλλόμενα με συχνότητα της τάξης ‘’καθημερινώς.’’

Θα γίνω πιο σαφής και θα σας πω τι με έκανε να το συγκεκριμενοποιήσω:

Είχα μία φίλη παιδική, κολλητή θα την αποκαλούσα. Μεγαλώνοντας οι δρόμοι μας χώρισαν και αν και στην ίδια πόλη, ούτε εγώ, άκουγα γι’ αυτήν, ούτε φαντάζομαι αυτή για μένα.

Σε μια προχωρημένη ηλικία πια, άρχισα να την ‘’βλέπω’’ σε καθημερινή βάση στον ύπνο μου, σε σημείο που όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο την πρώτη που σκέφτηκα να το χαρίσω ήταν αυτή, σίγουρη πως θα χαρεί, θαρρείς και ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε κοντά η μία στην άλλη.

Την αναζήτησα με λαχτάρα και χαμογελούσα με την έκπληξη που θα της προξενούσε το τηλεφώνημά μου.

Μα η δικιά μου έκπληξη ήταν εκείνη που με έκανε να μαρμαρώσω ακούγοντας την αδερφή της να μού λέει ότι η Φωφώκα είχε φύγει εδώ και ένα χρόνο, κάνοντας μπάνιο στη θάλασσα.

Αν δεν ήταν και το βιβλίο που ήθελα να της χαρίσω ίσως ακόμη και τώρα μετά τόσον καιρό να μη μάθαινα για την φυγή της.

Το σοκ μου ήταν τεράστιο και πράγμα περίεργο οι ενύπνιες επισκέψεις της κόπηκαν μαχαίρι. Δεν νομίζω να την είδα ποτέ ξανά.

Το ίδιο συνέβη και με ένα άλλο αγαπητό μου πρόσωπο.

Σκιάχτηκα και φυσικά αναρωτήθηκα γιατί μού έκαναν επίσκεψη οι φίλες μου όταν πια είχαν φύγει και όχι ενώ ήσαν στη ζωή;

Μια άλλη περίπτωση τώρα και πάλι εξ αφορμής ενός νέου βιβλίουμου. Αυτήν την βρήκα.Ήταν πολύ μεγάλη πια. Υπήρξε η πρώτη μου δασκάλα του Πιάνου. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, μα όταν θέλησα να την ξαναδώ φοβούμενη για το τι θα άκουγα μετά τις συνεχείς της ‘’επισκέψεις,’’ δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι φόβοι μου, γιατί η κόρη της με πληροφόρησε ότι η μάνα της είχε φύγει εδώ και έναν χρόνο!

Όποιος είναι ειδικός στην ερμηνεία τέτοιων ονείρων θες, συμπτώσεων ας το πούμε καλύτερα, ας εξηγήσει και σε μένα να καταλάβω τι συμβαίνει ακριβώς.

Μήπως τελικά ‘’φεύγοντας’’ μεταφερόμαστε σε ένα άλλο Σύμπαν που όμως έχει πολλά γήινα χαρακτηριστικά και στοιχεία και οι άνθρωποί μας απλά μάς λένε το Αντίο που δεν είπαν όταν ήσαν στην ζωή;

Θερμή παράκληση στους φίλους και φίλες που έχουν ήδη ‘’φύγει’’ χωρίς να το έχω πληροφορηθεί και επιλέγουν το μέσον των ονείρων για να με ενημερώσουν, ας μη το κάνουν, γιατί ειλικρινά φοβάμαι και να κοιμηθώ. Και σίγουρα δεν θα το ήθελαν αυτό για μένα!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου