Καλό Παράδεισο

17.12.2019

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν αλλά ενεργοί.

Εκεί, στα απύθμενα βάθη του υποσυνείδητου που φτάνουν μέχρι τα πρώτα της ζωής μας χρόνια, ή λίγο ακόμη τολμηρότερα, μέχρι και μια ίσως προηγούμενη ζωή(!), μέσα σε κάτι περίεργα εργαστήρια τελείως προσωπικά του καθενός μας, τα όνειρα πλάθονται και με την πρώτη ή την δεύτερη ευκαιρία εμφανίζονται ακάλεστα στην οθόνη τού νου, είτε επίμονα και βασανιστικά, οπόταν τα θυμόμαστε και αφού ξυπνήσουμε, είτε φευγαλέα, αφήνοντας μία αίσθηση ανείπωτων ΓΙΑΤΙ.

Δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο θέμα, ούτε με έχει απασχολήσει υπερβολικά και αν τώρα ομιλώ γι’ αυτό, είναι γιατί τα τελευταία χρόνια κάτι το πολύ παράξενο μου συμβαίνει. Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα που οι Ονειρολόγοι ίσως και συμφωνήσουν μαζί μου.

‘’Το έχω καρατσεκάρει (κατακαημένη ΜΑΛΒΙΝΑ), αλλά σπάνια άτομα εν ζωή τα βλέπω με τέτοια συχνότητα όσο αυτά που έχουν ‘’φύγει’’ ενώ εγώ έχω μάθει ή όχι, την ‘’φυγή’’ τους.’’ Έρχονται και ξανάρχονται στην οθόνη που έλεγα, προβαλλόμενα με συχνότητα της τάξης ‘’καθημερινώς.’’

Θα γίνω πιο σαφής και θα σας πω τι με έκανε να το συγκεκριμενοποιήσω:

Είχα μία φίλη παιδική, κολλητή θα την αποκαλούσα. Μεγαλώνοντας οι δρόμοι μας χώρισαν και αν και στην ίδια πόλη, ούτε εγώ, άκουγα γι’ αυτήν, ούτε φαντάζομαι αυτή για μένα.

Σε μια προχωρημένη ηλικία πια, άρχισα να την ‘’βλέπω’’ σε καθημερινή βάση στον ύπνο μου, σε σημείο που όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο την πρώτη που σκέφτηκα να το χαρίσω ήταν αυτή, σίγουρη πως θα χαρεί, θαρρείς και ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε κοντά η μία στην άλλη.

Την αναζήτησα με λαχτάρα και χαμογελούσα με την έκπληξη που θα της προξενούσε το τηλεφώνημά μου.

Μα η δικιά μου έκπληξη ήταν εκείνη που με έκανε να μαρμαρώσω ακούγοντας την αδερφή της να μού λέει ότι η Φωφώκα είχε φύγει εδώ και ένα χρόνο, κάνοντας μπάνιο στη θάλασσα.

Αν δεν ήταν και το βιβλίο που ήθελα να της χαρίσω ίσως ακόμη και τώρα μετά τόσον καιρό να μη μάθαινα για την φυγή της.

Το σοκ μου ήταν τεράστιο και πράγμα περίεργο οι ενύπνιες επισκέψεις της κόπηκαν μαχαίρι. Δεν νομίζω να την είδα ποτέ ξανά.

Το ίδιο συνέβη και με ένα άλλο αγαπητό μου πρόσωπο.

Σκιάχτηκα και φυσικά αναρωτήθηκα γιατί μού έκαναν επίσκεψη οι φίλες μου όταν πια είχαν φύγει και όχι ενώ ήσαν στη ζωή;

Μια άλλη περίπτωση τώρα και πάλι εξ αφορμής ενός νέου βιβλίουμου. Αυτήν την βρήκα.Ήταν πολύ μεγάλη πια. Υπήρξε η πρώτη μου δασκάλα του Πιάνου. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, μα όταν θέλησα να την ξαναδώ φοβούμενη για το τι θα άκουγα μετά τις συνεχείς της ‘’επισκέψεις,’’ δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι φόβοι μου, γιατί η κόρη της με πληροφόρησε ότι η μάνα της είχε φύγει εδώ και έναν χρόνο!

Όποιος είναι ειδικός στην ερμηνεία τέτοιων ονείρων θες, συμπτώσεων ας το πούμε καλύτερα, ας εξηγήσει και σε μένα να καταλάβω τι συμβαίνει ακριβώς.

Μήπως τελικά ‘’φεύγοντας’’ μεταφερόμαστε σε ένα άλλο Σύμπαν που όμως έχει πολλά γήινα χαρακτηριστικά και στοιχεία και οι άνθρωποί μας απλά μάς λένε το Αντίο που δεν είπαν όταν ήσαν στην ζωή;

Θερμή παράκληση στους φίλους και φίλες που έχουν ήδη ‘’φύγει’’ χωρίς να το έχω πληροφορηθεί και επιλέγουν το μέσον των ονείρων για να με ενημερώσουν, ας μη το κάνουν, γιατί ειλικρινά φοβάμαι και να κοιμηθώ. Και σίγουρα δεν θα το ήθελαν αυτό για μένα!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου