Select Page

Κρέμονται οι λέξεις μα τα χείλη δεν ανοίγουν

Κρέμονται οι λέξεις μα τα χείλη δεν ανοίγουν

 

 

Χαϊδεύω νύχτα
τη σιωπή του φεγγαριού
κουράστηκε η ψυχή
απ' τις αναμνήσεις
έρημοι οι δρόμοι
του μικρού καλοκαιριού
μα είναι γραμμένο,
κάποια μέρα θα γυρίσεις.

Κρέμονται οι λέξεις
μα τα χείλη δεν ανοίγουν
βαριά σκοτάδια και καπνοί
πάντα με πνίγουν
στα μονοπάτια τ’ ουρανού,
μάτια σμαράγδια
μα εδώ ξοδεύεται
η ζωή σε άδεια βράδια.

 

Κρυφές, θαλασσινές σπηλιές
της φαντασίας
πράσινες φλόγες
σε πελάγη νοσταλγίας
χάνεται ο Έρωτας
σε αφύλακτες διαβάσεις
να βρεις το χρόνο
να προλάβεις να με φτάσεις.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

10 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μελωδικό και αυτό το ποίημα σας…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφοι στίχοι!!!!

    Απάντηση
  3. Matina Mardeli

    Αναμνήσεις, άδεια βράδια, χάνεται ο έρωτας…αλίμονο στους αιώνια ερωτευμένους.. ευχή και κατάρα της ζωής…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχή και κατάρα ναι, μα τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς την εμπειρία του έρωτα;

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Λυρικοί κι υπέροχοι οι στίχοι σας ζωή, γεμάτοι νόημα και μελωδία!!!
    Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ.Τα καλά λόγια ποτίζουν τη φλέβα της καρδιάς με ροδόσταμο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!