Μέρα 1η, της Μάχης Τζουγανάκη

4.04.2016

mountain_house

Άνοιξα με φόρα την πόρτα του σπιτιού μου

Ένας ήχος γρατζούναγε τόση ώρα το βράδυ μου

Λίγα μέτρα μπροστά από τον ξερό μου κήπο

Μια θάλασσα καταγάλανη έφτιαχνε ένα κύμα

Δεν ξέρω αν την κάλεσα ή αν τυχαία με βρήκε

Και εξήγηση δεν ήμουν ικανός να δώσω για τούτο το θέαμα

Άπλωσα μόνο το χέρι σε ένα συρτάρι της λευκό, φθαρμένο

Δίπλα από έναν ασημένιο βράχο κοφτερό

Ένα καβούρι με σημάδευε με τις δαγκάνες του

Σα ν’ απαγόρευε να αρπάξω λίγη ευτυχία από κει μέσα

Φαίνεται πως λένε την αλήθεια οι γοργόνες αντίκρυ

Που ούτε που ξέρω πώς βρέθηκαν και γιατί με κοιτούν

Ο βυθός ψιθυρίζουν δεν αγαπά τα ξεφτισμένα χρυσόψαρα

Έχουν την απελπισία της γυάλας φορεμένη και μυρίζουν

Έκανα πίσω δυο βήματα ευχές και κλείδωσα την πόρτα

Από το ματάκι χάζευα με στόμα υγρό την απέναντι όχθη

Σε τέσσερις τοίχους ξεκρέμαστο κάδρο ορφανεύω από χαρά

Φαντάζει τόσο ταιριαστή η σιωπή μου που την ποθώ…

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    ΜΑ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΩΡΕ ΜΑΧΗ ΤΖΟΥΓΑΝΑΚΗ :

    Δεν ξέρω αν την κάλεσα ή αν τυχαία με βρήκε……

    Ο βυθός ψιθυρίζουν δεν αγαπά τα ξεφτισμένα χρυσόψαρα

    Έχουν την απελπισία της γυάλας φορεμένη και μυρίζουν…….

    Φαντάζει τόσο ταιριαστή η σιωπή μου που την ποθώ…

    (ΖΗΛΕΥΩ)

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Και εγώ τη ζηλεύω τη μαγική σου πένα Μάχη μου… έχεις την αγάπη μου, καλό βράδυ!

    Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Και οι γοργόνες , ναι μεν είναι ΑΠΕΝΑΝΤΙ αλλά παρ’ότι μιλούν ΨΙΘΥΡΙΣΤΑ εσύ τις ακούς. Τι βιονικά και αυτά τα αφτιά σου βρε Μάχη μου !
    Βοήθειααααα. Ξέρεις εσύ γατί!

    Απάντηση
  4. Γιάννης

    μπερδεύτηκα… δεν μπορώ να σχολιάσω, αλλά διάβασα τις κυματώδεις διακυμάνσεις της σκέψης σας… )

    Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ όλους και εσάς που μπερδευτήκατε και εσάς που δεν….η ποίηση γεννιέται κάτω από δύσκολες πολλές φορές συνθήκες. Τα γδαρσίματα της ψυχής καμιά φορά, οι αναμνήσεις και η φαντασία υποκύπτουν στην πένα και ζητάνε μια εξιλέωση, αποκάλυψη ή απλά συνοδεία από φωνήεντα και σύμφωνα…

    Καλό ξημέρωμα..

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Σε τέσσερις τοίχους ξεκρέμαστο κάδρο ορφανεύω από χαρά

    Φαντάζει τόσο ταιριαστή η σιωπή μου που την ποθώ…[…]

    Όταν κάποιος γράφει τόσο συγκλονιστικά για τα γδαρσίματα της ψυχής ……… φουσκώνω από περηφάνεια και θαυμασμό Μάχη μου!Καλό ξημερωμα….!!!

    Απάντηση
  7. Χριστίνα Σουλελέ

    “Ο βυθός ψιθυρίζουν δεν αγαπά τα ξεφτισμένα χρυσόψαρα” σα να λέμε πως ο ουρανός δεν αγαπά τα φυλακισμένα πουλιά; Γεμάτο εικόνες κι αυτό το ποίημά σου και μάλιστα θαλασσινές. Πολύ ωραίο Μάχη!

    Απάντηση
  8. Έλενα Σαλιγκάρα

    Συγκλονιστικός ο τρόπος που μας μετέδωσες τη μοναξιά…
    Καλημέρα Μαχη με αυτό το όμορφο ποίημα.

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ και τις τρεις κοπελιές… Την καλημέρα μου.. Να ‘ρχεστε τα βράδια αυτά να το πάμε μαζι…

    Απάντηση
  10. whitedwarf4

    Πόσο εύκολο σου είναι να κάνεις τον αναγνώστη σου να ζει την αγωνία, τους φόβους, την ελπίδα και τα θέλω ενός ονείρου…. σαν να είναι δικό του όνειρο. Νιώθω μέχρι και το καρδιοχτύπι , αυτό του μόλις έχω ξυπνήσει από το όνειρο…

    Απάντηση
  11. Μάχη Τζουγανάκη

    Πώς να μη νιώσεις εσύ όλο το καρδιοχτύπι αφού το ξέρεις απέξω και ανακατωτά; Σε ευχαριστώ φιλενάδα για το πέρασμα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου