Μέρα 2η, της Μάχης Τζουγανάκη

5.04.2016

Η σκέψη μου δε με αφήνει να ηρεμήσω στο κρεβάτι

Η θέα της θάλασσας γυαλίζει στα κλειστά βλέφαρά μου

Εκεί έξω ένα κύμα με περιμένει για κάποιο λόγο

Όνειρο εφιάλτης το ξέρω πως σίγουρα ήταν, το αρνιέμαι

Τα βιβλία το γράφουν καθαρά πως κάπως έτσι γεννιούνται

οι ψευδαισθήσεις μιας όασης όταν σε καίει ο ήλιος

Γυρεύω εκείνον τον ήλιο που διέρρηξε την ησυχία μου

Οι αποστάσεις ασφαλείας μου φαίνεται δεν υπήρξαν ισχυρές

Το κρεβάτι μου μυρίζει ψαρίλα, ένοχος νιώθω πως είμαι

Ο ήχος από έναν άγνωστο παφλασμό με μπερδεύει

Μήπως είμαι εγώ που έφυγα από εδώ και το αρνιέμαι;

Μες στο σκοτάδι απλώνω τα δυο μου χέρια και ψηλαφώ

Τούτο που αρπάζει η σκέψη, κοραλλένιο είναι και υδάτινο

Πρόσωπο προσωπείο φορώ σαν μάσκα δύτη κι αγνοώ

Πως κάπου κάπως κατά λάθος σε στεριά βούτηξα…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Κοριτσάκι μου γυρεύεις τον ήλιο που δίέρρηξε λες την ησυχία σου. Για ψάξε λίγο πιο προσεκτικά. Είναί νομίζεις ανάγκη να τον δείς, δεν τον νιώθεις που ήδη σε καίει;

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Οι αποστάσεις ασφαλείας μου φαίνεται δεν υπήρξαν ισχυρές”

    Κατά κανόνα δεν είναι, τουλάχιστον μέχρι να μας θωρακίσει η ζωή η ίδια – γι αυτό και πληγωνόμαστε τόσο συχνά και τόσο εύκολα, Μάχη μου…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Πρόσωπο προσωπείο φορώ σαν μάσκα δύτη κι αγνοώ

    Πως κάπου κάπως κατά λάθος σε στεριά βούτηξα… […]

    Πόσο μου αρέσουν ετούτες οι μέρες…η μία δραματικοτερη από την άλλη…. και τόσο αυθεντικές!!

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Γράφε Μάχη, εκεί έξω θα υπάρχει πάντα ένας λόγος και πολλά κίνητρα. Γράφε, σε πείσμα του μπαγιάτικου κόσμου, γράφεις στ’ αλάτι καμιά φορά, μα έχει αξία, πίστεψέ με, ό,τι σε πληγώνει, μπορεί και να σε λυτρώσει, αν μη τι άλλο, σε μαθαίνει να πετάς ελεύθερη.

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Αχ αυτή η θάλασσα στην 1 και τη 2 μέρα που σ’ έχει τυλίξει ολόκληρη τόσο δραματικά!!! Χωρίς να αφήνει φυσικά κι εμάς απ’ έξω που έχουμε πλανευτεί από τη δύναμη των λέξεών σου!!!Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  6. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Επίτρεψέ μου ένα δεύτερο σχόλιο για κάτι που μού άρεσε ιδιαίτερα : ”αγνοώ πως κάπως κάπου κατά λάθος σε στεριά βούτηξα” ΠΌΣΟ πολύ θα πρέπει να πονάει κανείς μετά από ένα τέτοιο μακροβούτι αν επιζήσει βέβαια,- και ΑΝ κατάλαβα καλά -..

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ όλες για την παρέα. Λένα έχουμε μέρες ακόμα… Κ.Βάσω καμιά φορά οι αποστάσεις ασφαλείας μας μας κάνουν ζημιά, Αννα η αυθεντικότητα είναι μονόδρομος για μένα το ξέρεις, Ζωή με διαβάζεις τόσο καλά…με προβλέπεις..εξίσου…, Σοφία μου η θάλασσα τυλίγει καμιά φορά μα δε θα μας πνίξει αυτό στο υπόσχομαι…

    Καλό ξημέρωμα…

    Απάντηση
  8. Χριστίνα Σουλελέ

    “Γυρεύω εκείνον τον ήλιο που διέρρηξε την ησυχία μου” Ο ήλιος όπως και να τον δει κάποιος, φωτοδότη ή διαρρήκτη, πάντα τον έχουμε ανάγκη. Κι εκεί που λέμε πως βουτήξαμε σε στεριά, τσουπ, μας σηκώνει ψηλά! Εντυπωσιασμένη Μάχη!

    Απάντηση
  9. Πόπη Κλειδαρά

    Είναι από τα πολύ ωραία μπερδέματα του νου και της ψυχής… Με συνεπήρε Μάχη!

    Απάντηση
  10. vaso kostoglou

    Κάθε φορά που ο πατέρας μου αρμάτωνε τα δίχτυα του, τα χέρια του γέμιζαν πληγές μα εκείνος καρτερούσε τη μέρα που θα ανοιχτεί στη θάλασσα, για να τις γιατρέψει στο αλάτι.Άλλες φορές πάλι τα δίχτυα ανέβαζαν κοράλλια από το βυθό και αυτά πάλι του πλήγωναν τα χέρια στην προσπάθεια του να τα ξεμπλέξει. Θυμάμαι όμως με πόση χαρά μας έδειχνε κομμάτια από αυτούς τους περίτεχνους θησαυρούς της θάλασσας.

    Απάντηση
  11. Μάχη Τζουγανάκη

    Βάσω μου η θάλασσα φέρνει πάντα δώρα. Κι ο πατέρας σου το ήξερε το μυστικό της και το κληρονόμησες.
    Αγαπώ αυτές τις μνήμες να ξέρεις. Ναι η θάλασσα δίνει δώρα. Και εδώ απο την πρώτη μέρα κιόλας μια άκρως ερωτεύσιμη θάλασσα καλεί…προσκαλεί και προκαλεί….

    σε ευχαριστώ για το πολύτιμο μοίρασμα…
    την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  12. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ωραία και η 2η μέρα, Μάχη.
    Δυνατοί οι στίχοι σου κορίτσι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου