Μέρα 7η, της Μάχης Τζουγανάκη

10.04.2016

Salix_sepulcralis

«Κοίτα με άδειος είμαι… Τούτα που βλέπεις τα δάκρυα

Της κούνιας μου είναι του παγωμένου μου δωματίου 

Κοίτα με που δεν αντέχω τον ήλιο, μου καίει τις πληγές

μα εγώ έμαθα να τις ξύνω τόσο καιρό για να ματώνουν

Κι ύστερα στα κρυφά να ρουφάω το ζεστό μου αίμα να ξεδιψώ

Δεν είσαι ό,τι θέλω να θυμάμαι δεν είμαι ούτε και εγώ

Τούτο το κλαδί εδώ γνωρίζει καλύτερα τι πράσινο ζητά

Κι εγώ σε καμιά ανθοφορία δε χώρεσα ποτέ έναν ανθό

Δε μου ‘μαθες να ποτίζω τις χαρές μου και τις ξέχασα

Έμαθα πάντα κηπουρός σε ξένους κήπους να σκαλίζω

να θαυμάζω με κομπασμούς και προσκυνήματα μεγάλα

όλους εκείνους που είχανε μερίδιο από εσένα μοιρασμένο

Σα βυζανιάρικο τριγυρνώ σε ηλικία αταίριαστη νεκρή

τούτο το γάλα που δε ρούφηξα εκλιπαρώ να γευτώ

να ποτίσεις την αθωότητά μου με τούτα τα σύννεφα

‘Άκου πώς κλαίω! ‘Άκου πώς πονώ! Άκου πως δεν Υπάρχω!

Να βρέξεις θέλω δάκρυα που να μην είναι δικά μου

Μήπως και συγχωρέσω τούτη την αδικία που πενθώ

Τούτο το σώμα κοίτα το, ούτε και τώρα δεν είναι γυμνό

Μια κολλημένη στολή μαυροφόρου έχει σα γλίτσα πάνω

Βγάλτηνε! Βρέξε με! Διώξε με! Σκότωσέ με!  Ακούς;

Βαρέθηκα να φορώ μια θλίψη δανεική με πνίγει!»

 

Η θάλασσα σωπαίνει τα κύματα σωπαίνουν η ώρα σωπαίνει

Από το βράχο ξεγυμνώνεται σαν ομπρέλα Κλαίουσα ιτιά

Το φύλλωμά της ζεστή κουβέρτα με τυλίγει δροσερά

Με κάθε της φύλλο μια βροχή κερνά με καθαρίζει, με ευλογά

Καταμεσής της Άνοιξης μια Άνοιξη έφερα στην πόρτα

Την πήρα από το χέρι και περπατήσαμε ολόκληρη θάλασσα

Φαίνεται πως τούτες οι εποχές Αγιοσύνη κρύβουν

Ακούω τον ήχο ενός γέλιου που δεν το γνωρίζω

Μυρίζω μια ελπίδα που δεν την έχω γευτεί

Αγκαλιάζω όνειρα που δεν έχω ποτέ μου ονειρευτεί

Δεν ξέρω αν γεννήθηκα απόψε ή αν άδοξα πέθανα

Μα τούτο το ναυάγιο θαρρώ στο πάρα πέντε πως γλίτωσα…

 

 

"Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου. Ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: 'Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει'! Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως. Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει. Τρεμάμενο αίματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου. Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε…"  

"Σιγή" από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Με πολύ ωραίες εικόνες έντυσες τις σκέψεις σου. Πονέσαμε μαζί σου, παλέψαμε να κρατηθούμε από δέντρα, ρίζες και κλωνιά, μάχη δώσαμε με κύματα, στο τέλος λυτρωθήκαμε. Μας έμειναν οι εικόνες. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  2. whitedwarf4

    Δεν έχω λόγια. Ότι και αν πω είναι λίγο…
    Είμαι περήφανη! Τόσο περήφανη!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    “Νίκησα; Νικήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω: είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος” ………. Σε ευχαριστώ για αυτές τις μέρες Μάχη μου!!Καλό βραδυ!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Δεν ξέρω αν γεννήθηκα απόψε ή αν άδοξα πέθανα
    Μα τούτο το ναυάγιο θαρρώ στο πάρα πέντε πως γλίτωσα…”

    Γλίτωσες; Ή σε πήρε στα βάθη της η θάλασσα της απόγνωσης…
    Σ΄ευχαριστούμε που μας ταξίδεψες τόσο συνταρακτικά, Μάχη μου!

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Να βρέξεις θέλω δάκρυα που να μην είναι δικά μου

    Μήπως και συγχωρέσω τούτη την αδικία που πενθώ!!!
    Συγκλονιστική η εβδόμη σου μέρα Μάχη μου!!!… Έχεις την καλημέρα μου και την αγάπη μου!

    Απάντηση
  6. Πόπη Κλειδαρά

    Ομολογώ αλλιώς το περίμενα το τέλος αλλά με ξάφνιασες δίνοντας ένα που τελικά περισσότερο προβληματίζει… αλλά μου άρεσε πολύ! Καλημέρα!

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Μέσα σε 7 ημέρες,ο ήρωάς μας αναγεννήθηκε. Τον παρακολουθήσαμε κλεισμένο και στεγνό σε μια καθημερινότητα που δεν του ταίριαζε αλλά δεν το γνώριζε. Ενα βεβαρημένο ανήλικο παρελθόν τον έφερε ρυθμισμένο έτσι στην ενήλικη ζωή του στερούμενος τις απλές χαρές, τις στιγμές ευτυχίας, των ονείρων και της ελπίδας. Ομως στη ζωή μας, κάποιες φορές την πόρτα την χτυπά μια θάλασσα αφορμή. Αν αποφασίσουμε να κολυμπήσουμε με τον κίνδυνο και να ναυαγήσουμε εμείς ή κομμάτια εαυτού μας ίσως να ξημερώσει μια μέρα που θα φέρουμε μια Ανοιξη στη ζωή μας. Που θα ανθίσουμε… Η προσωπική πάλη του ανθρώπου να ξεγυμνωθεί και να πετάξει από πάνω του ρούχα που δεν του ταιριάζουν, να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του όπως έκανε ο ήρωάς μας με το θυμό του στο τέλος και να τα αφορίσει για να μπορεί να ελευθερωθεί είναι μια δύσκολη και πολλές φορές ακατόρθωτη και μη ανεκτή σε αντοχές διαδικασία, Ο δικός μου ήρωας ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που κατάφεραν να φέρουν τούτην την Ανοιξη στη ζωή τους..φύσει αισιόδοξη…

    Σας ευχαριστώ όλους για το αναγνωστικό πέρασμα . Εύχομαι σε όλους μας, να μας δίνεται πάντα αυτή η χρυσή ευκαιρία..αλλά και να την αρπάζουμε κιόλας…να αλλάζουμε όσα δε μας κουμπώνουν και να προχωράμε πιο ελεύθεροι στη ζωή μας.

    Καλή εβδομάδα σε όλους!
    (επιτέλους σας απαλλάσσω απο τις βραδινές μου μέρες!!!)

    Απάντηση
  8. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Kai τώρα τι θα κάνουμε χωρίς την καθημερινή σου συντροφιά;;;;Βρες τώρα κατι άλλο και αν δεν είναι καθημερινό ας είναι ένα κάθε δυο μέρες άντε τρεις . Σαν χρονογράφημα ένα πράγμα και ας μην είναι τόσο επίπονο για σένα όσο φαντάζομαι θα ήταν το επταήμερό σου. Να σαι καλά κορίτσι μου το μέλλον είναι δικό σου είμαι σίγουρη γι’ αυτό…

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Λένα μου εδώ θα μαι και θα γράφω…στη σελίδα που αγαπώ.
    Δεν ήταν επίπονο για μένα. Μια αναζήτηση πνευματική και φιλοσοφική ήταν, παρατηρώντας και καταγράφοντας ανθρώπινες συμπεριφορές με έναν απλοϊκό τρόπο σαφώς, μιας και ουδεμία σχέση έχω με τους κατάλληλους επιστήμονες που ασχολούνται με τον άνθρωπο και θα μπορούσαν να μας δώσουν μια πληρέστερη ανάλυση. Εγώ στάθηκα άκρως ποιητικά…

    την καλημέρα μου 🙂

    Απάντηση
  10. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ήταν πράγματι ενα απίστευτο ταξίδι ως τη λύτρωση. Η πένα σου μας έκανε να γίνουμε κομμάτι του…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου