Κόμβος η μήτρα σου
στα σωθικά σου ταξιδευτής
πνοή πρώτη μου πρόσμενες
ολόκληρη του στερνού σου πόνου.

Σημάδι στο κορμί ο μίτος σου
κουβάλημα λάφυρο
φόβητρο της αθανασίας
χρονοδιαβάτης το κουσούρι σιωπηλό.

Μαζωγμένη αγάπη
στα δάκτυλά σου μοιρασμένη
τη στόχασή μου να μετράς
κι ας μη σου φτάνουν.

Αθόρυβες αγκαλιές
μουρμούρισμα το γέλιο σου
αγγέλων σιωπές
των χεριών σου φτερουγίσματα.

Ποτέ δε τη φοβήθηκα
στρίγγλα η μοίρα
χειρόγραφη η δική μου
με τον πόνο σου για 'μέ ταγμένη.

Ευλογία τα φιλιά σου
ξόρκισμα λύπης
αγιασμένη φροντίδα
άνευ όρων νοιάξιμο δοσμένο.

Κοίτα με μάνα πως γερνώ
ψηλά πετώ αφημένος
λεύτερο Ουρανό μου χάρισες
και λεύτερο θα τον παραδώσω.

 

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

___

*Στα πλαίσια του 15ου Ετήσιου (2015) Διεθνή Διαγωνισμού Ποίησης με θέμα "ΜΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΑΠΑΝΕΜΙΑ" του  Λογοτεχνικού περιοδικού «Κελαινώ»

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!