Οι Γερμανοί είχαν φύγει…

Οι πανηγυρισμοί είχαν τελειώσει… Έμενε μόνο ο χειμώνας κι εκείνος ο χειμώνας του ’44 ήταν πονηρός…

Με τα εγγλεζάκια παρόντα και με τους αντιστασιακούς οπλισμένους με κάθε είδους οπλισμό το πρώτο αίμα ήταν αρκετό για να ξεκινήσει το κακό…

Κάθε γωνιά της Αθήνας έγινε κι αμπρί, κάθε παράθυρο εστία πολέμου…

Οι Εγγλέζοι ανέβαιναν τα κρύα πρωινά εκείνου του Δεκέμβρη από τη Συγγρού, αργά, νωχελικά με τα τανκς τους, τα Σέρμαν να περιφέρουν την υπεροχή τους…

Στη Νέα Σμύρνη γίναν οι πρώτες αρματικές μάχες… Και τα Σέρμαν καίγονταν εύκολα…  Σαν γκαζιέρες…

Λένε πως στη Νέα Σμύρνη χτυπήθηκε ένα από αυτά… Ίσως οι πιτσιρικάδες Εγγλέζοι, άφταιγοι κι αυτοί, να πρόλαβαν να βγουν, ίσως κι όχι…

Πετράλωνα, Θησείο, Μακρυγιάννη, Ακρόπολη, όλα στον χαμό… Σφαίρες από παντού προς όλους…

Μην ήσουν εκεί έξω μόνο… Φταίχτες κι άφταιγοι σαρώνονταν απ’το δρεπάνι με μια σφαίρα μόνο που κάνει δυο πεντάρες… Έτσι χανόταν μια ζωή, ένα παλικάρι που μπορούσε να δώσει ζωή…

Ξανθοί νεαροί απ’το Κόβεντρυ,  το Μάντσεστερ και το Λέστερ και Ινδοί μαζί από τη μια κι από την άλλη οι κακοπερασμένοι επαναστάτες του ελληνικού αντάρτικου….όλοι ήρωες κι όλοι θύματα σε μια μάχη για το κάτι των άλλων και το δικό τους τίποτα…

Σ’εκείνη την παλιογωνία ήταν απέναντι απέναντι ο Μήτσος από την Καισαριανή, μ’ένα κράνος γερμανικό κι ένα ντουφέκι ιταλικό, από τα μεινεμένα της κατοχής, αμάθητος από πόλεμο και νέος δεκαοχτώ χρονών… Με χέρια κοκαλωμένα από το κρύο και την κοιλιά να γουργουρίζει από την πείνα… Κι ο Ντάνυ από το Λέστερ που τον είχαν πάει στον πόλεμο με το ζόρι κι είχε γυρίσει όλη την Ευρώπη κυνηγώντας τους Γερμανούς… Ήταν είκοσι χρονών και νόμιζε πως είχε ζήσει δέκα ζωές. Τόσες φορές είχε ξεφύγει από τον Χάρο…

Κοιτάχτηκαν αρκετή ώρα οι δυο τους σιωπηλά. Μιλούσαν τα μάτια κι η σιωπή… Μέχρι που σήκωσαν εκείνα τα καταραμένα όπλα με της μιας πεντάρα σφαίρα… Σημάδεψαν… Ο ένας σαν βετεράνος, ο άλλος σαν ατζαμής… Κι έφτασαν δυο  μπαμ που ακούστηκαν σαν ένα… Έφτασαν να σβήσουν  κι οι δυο μαζί τόσο άδικα για των άλλων τα δίκια… Ο ένας νηστικός κι ο άλλος λίγο πιο χορτάτος… Νηστικοί κι οι δυο από ζωή… Χορτάτοι από θάνατο… Ο Μήτσος απ’την Καισαριανή κι ο Ντάνυ απ’το Λέστερ… Για μια σφαίρα μόνο…

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος