Μα πως να σ’ αφήσω τελευταία εικόνα στη στεριά

23.07.2015

 

 

Ορκίστηκες,

στον ορίζοντα της θάλασσας

τελευταίο καθρέφτισμα στα υγρά τζάμια του σταθμού

τα μάτια στέγνωσαν

όσο έμεινα βουβή να κοιτάζω το πέλαγος

και τη λύπη σε κάθε κύμα

που κάνοντας θόρυβο παρακαλούσε το βράχο.

Είπες... όφειλα να μεγαλώσω.

Ξύπνησα μ' ένα τελευταίο όνειρο

να μη γυρίσω ποτέ πίσω.

Στην άμμο μ’ αστέρια κεντημένες

και κοχύλια και χάντρες χρωματιστές

άφησα τις πρωινές σκέψεις.

Φεύγω, κρατώντας στα χέρια

το μωβ και τα κυκλάμινα της αυγής.

Υψώνεται πίσω μου

ο ψηλός μιναρές και ο πανάρχαιος ανίκητος φόβος.

Μόνη πραγματικότητα η αδιαφορία.

Ξεκίνησα για μια δεύτερη ευκαιρία,

για μια νέα αρχή. Τα είχα όλα πιστέψει

χωρίς... να έχω μεγαλώσει.

Πολλά τα σύννεφα στην Πόλη

κι απ' την άλλη η ζωή...

ρότα σ' αβαθή κοραλλένια νερά

καθρεφτίζεται ακόμη ο Έρωτας.

Μα πως να σ' αφήσω

τελευταία εικόνα στη στεριά

μέσα και πέρα από όλα τα πρόσωπα, εσύ.

Μ' αποχαιρετάς με δάκρυα στα μάτια.

Θυμάσαι τρέχοντας στη προκυμαία

ένα φθινόπωρο περιμέναμε

εκείνο που θα χάραζε

στα ματόκλαδα το φως,

αυτό που υποσχόταν

την Αγάπη και την άνοιξη.

Ξεφυλλίζοντας παλιές, κιτρινισμένες σελίδες

με καλλιγραφικά γράμματα

Αύριο.. .στην αιώνια συνάντηση

ψυχές ελεύθερες

από το χθες και το τώρα

να χαράξουμε σαν παιδική ζωγραφιά

το καραβάνι του ήλιου...

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Με συγκινουν τα ποιηματα σας!!!Να ειστε καλα!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένα ταξίδι φως, αυτό που δικαιώνει την αιωνιότητα της Αγάπης με αίσθημα νοσταλγίας και καλοσύνης. Όλα τα αγαθά δώρα σας εύχομαι πάντα και για πάντα. Η συγκίνηση είναι δρόμος και θεωρώ ευλογία το ότι περπατάμε μαζί.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    […]ψυχές ελεύθερες
    από το χθες και το τώρα
    να χαράξουμε σαν παιδική ζωγραφιά
    το καραβάνι του ήλιου…[…]

    Ελέυθερες ψυχές…ελεύθερα συναισθήματα…από το χρόνο…
    Ομορφο πολύ…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένας ανεμόμυλος ο νους, Μάχη και γυρίζει κόντρα του καιρού για να λευτερώσουμε τις μνήμες, να ξεθάψουμε τη σπίθα της Αγάπης και να δοξάσουμε το φως στην καινούρια του έλευση… Αύριο. Ειλικρινά σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.

      Απάντηση
  3. ασημινα Λεοντη

    Να γραψω……δεν μπορω…….
    Απλα αφησα το δακρυ μου.σε τουτο το ταξιδι!!!!!!
    Το εξαιρετικο…..ειναι το λιγοτερο…και το γνωριζουν ολοι…
    Ομως..δες το!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Υ.Γ..μη γυρεψεις εξηγησεις!!!!!!
    Σε ευχαριστουμε κ ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου