Μα πως να σ’ αφήσω τελευταία εικόνα στη στεριά

23.07.2015

 

 

Ορκίστηκες,

στον ορίζοντα της θάλασσας

τελευταίο καθρέφτισμα στα υγρά τζάμια του σταθμού

τα μάτια στέγνωσαν

όσο έμεινα βουβή να κοιτάζω το πέλαγος

και τη λύπη σε κάθε κύμα

που κάνοντας θόρυβο παρακαλούσε το βράχο.

Είπες... όφειλα να μεγαλώσω.

Ξύπνησα μ' ένα τελευταίο όνειρο

να μη γυρίσω ποτέ πίσω.

Στην άμμο μ’ αστέρια κεντημένες

και κοχύλια και χάντρες χρωματιστές

άφησα τις πρωινές σκέψεις.

Φεύγω, κρατώντας στα χέρια

το μωβ και τα κυκλάμινα της αυγής.

Υψώνεται πίσω μου

ο ψηλός μιναρές και ο πανάρχαιος ανίκητος φόβος.

Μόνη πραγματικότητα η αδιαφορία.

Ξεκίνησα για μια δεύτερη ευκαιρία,

για μια νέα αρχή. Τα είχα όλα πιστέψει

χωρίς... να έχω μεγαλώσει.

Πολλά τα σύννεφα στην Πόλη

κι απ' την άλλη η ζωή...

ρότα σ' αβαθή κοραλλένια νερά

καθρεφτίζεται ακόμη ο Έρωτας.

Μα πως να σ' αφήσω

τελευταία εικόνα στη στεριά

μέσα και πέρα από όλα τα πρόσωπα, εσύ.

Μ' αποχαιρετάς με δάκρυα στα μάτια.

Θυμάσαι τρέχοντας στη προκυμαία

ένα φθινόπωρο περιμέναμε

εκείνο που θα χάραζε

στα ματόκλαδα το φως,

αυτό που υποσχόταν

την Αγάπη και την άνοιξη.

Ξεφυλλίζοντας παλιές, κιτρινισμένες σελίδες

με καλλιγραφικά γράμματα

Αύριο.. .στην αιώνια συνάντηση

ψυχές ελεύθερες

από το χθες και το τώρα

να χαράξουμε σαν παιδική ζωγραφιά

το καραβάνι του ήλιου...

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Με συγκινουν τα ποιηματα σας!!!Να ειστε καλα!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένα ταξίδι φως, αυτό που δικαιώνει την αιωνιότητα της Αγάπης με αίσθημα νοσταλγίας και καλοσύνης. Όλα τα αγαθά δώρα σας εύχομαι πάντα και για πάντα. Η συγκίνηση είναι δρόμος και θεωρώ ευλογία το ότι περπατάμε μαζί.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    […]ψυχές ελεύθερες
    από το χθες και το τώρα
    να χαράξουμε σαν παιδική ζωγραφιά
    το καραβάνι του ήλιου…[…]

    Ελέυθερες ψυχές…ελεύθερα συναισθήματα…από το χρόνο…
    Ομορφο πολύ…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένας ανεμόμυλος ο νους, Μάχη και γυρίζει κόντρα του καιρού για να λευτερώσουμε τις μνήμες, να ξεθάψουμε τη σπίθα της Αγάπης και να δοξάσουμε το φως στην καινούρια του έλευση… Αύριο. Ειλικρινά σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.

      Απάντηση
  3. ασημινα Λεοντη

    Να γραψω……δεν μπορω…….
    Απλα αφησα το δακρυ μου.σε τουτο το ταξιδι!!!!!!
    Το εξαιρετικο…..ειναι το λιγοτερο…και το γνωριζουν ολοι…
    Ομως..δες το!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Υ.Γ..μη γυρεψεις εξηγησεις!!!!!!
    Σε ευχαριστουμε κ ΖΩΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου