Μεθυσμένα φεγγάρια
στου Δερβίση τη φούστα
στροβιλίζεται η νύχτα
και σου κάνει τα γούστα.
 
Την αλήθεια μου, παίζει
Το γυφτάκι στο ντέφι
Ιησούς και Ιούδας
θα σου φτιάξω το κέφι.
 
Χέρι - χέρι μια βόλτα
δρόμο ανοίγω του ονείρου
στ' άστρα μέσα σε θέλω
στο φτερό ενός ψιθύρου.
 
Γυμνωμένο μαχαίρι
της ματιάς σου το ασήμι
μ' εκδικείται η μοίρα
δε ζητώ καλοσύνη.
 
Προδομένη η Πόλη
τα κλειδιά της παρμένα
η ζωή κύλησε όλη
με τα φρένα σπασμένα.
 
Με κανέλα ξορκίζω
του μυαλού τα ταξίδια
σ' άγιο πάθος χορεύω
δε γυρίζω στα ίδια.
 
Μεθυσμένα φεγγάρια
στης ψυχής το φεγγίτη
στου Έρωτα σου τ' αμπάρια
ας πεθάνω προφήτη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!