Επιλέξτε Page

Με λένε… βροχή, της Μάχης Τζουγανάκη

21.01.2015

 

 

Τη θυμάμαι να μπαίνει γενναία. Άνοιξα την πόρτα και με καλησπέρισε με χαμόγελο. Φάνταζε τόσο αληθινό. Και τόσο δυνατό. Σχεδόν το ζήλεψα. Κάθισε απέναντί μου και έπαιζε με τα χέρια της. Ήμουν πάντα λίγο αμήχανη με αυτή την πρώτη συνάντηση. Μα ήταν τόσο ζεστή που νόμιζα ότι την ήξερα χρόνια. Το κατάλαβα πως θα κάνουμε ωραίο ταξίδι. Μα και δύσκολο. Πέρασαν μέρες και μέρες, μίλαγε πολύ και άνοιγε τόσα διαφορετικά θέματα. Πάντα με χαμόγελο και σαρκασμό. Τρόμαζα με τον αυτοσαρκασμό της. Φαινόταν τόσο πηγαίος. Και με έκανε να γελάω και να φιλοσοφώ. Και κάθε φορά έδινε εκείνο το μικρό κάτι στο κομμάτι του παζλ. Αργά και σταθερά. Κι ύστερα ήρθανε και εκείνες οι ώρες οι δύσκολες. Οι λέξεις βγαίναν ασυνάρτητες και δύσκολα. Μα βγαίναν. Καμιά φορά ξέχναγα το ρολόι σαν φίλη χρόνων και με επανέφερα. Λεπτή η γραμμή βλέπεις. 

Μια μέρα έφυγε χλωμή. Ακόμα τη θυμάμαι. Γελαστή και χλωμή. Την ακολούθησε η ψυχή μου. Έτσι απλά με άφησε στο σπίτι άψυχο σώμα και πήγε μαζί της. Την είδε να μπαίνει στο αυτοκίνητο της επιστροφής και να κλαίει πάνω στο τιμόνι. Την είδε να σπαράζει οδηγώντας και να προσπαθεί να στραγγίξει στο φανάρι. Μάταια. Την είδε να μπαίνει κομματιασμένη σπίτι και να μην ανάβει τα φώτα. Υποταγμένο ολόκληρο το σπίτι στο σκοτάδι της.

Κι ύστερα την είδα μέρες μετά να μου ‘ρχεται με ένα μεγάλο φακό. Γέλασα από μέσα μου. Αυτή θα ήταν η αρχή είπα. Και τον αναβόσβηνε σα σήματα μορς στις εικόνες που φωτίζαμε μαζί. Σαν sos και σαν αντίο. Σαν και τα δύο. Και τότε ένα παιδί μικρό με μια κοτσίδα αυστηρή που έκλεινε το πουκάμισο μέχρι πάνω στο λαιμό ήρθε και κάθισε δίπλα της. Αμίλητο στην αρχή. Με μια σοκολάτα στο χέρι που μπούκωνε συνεχώς. Το είδα αργότερα να της βγάζει τη γλώσσα και να της φωνάζει. Μέχρι που τη χτύπησε κιόλας. Μία φορά της έδωσε τόσες γροθιές στο στομάχι που φοβήθηκα ότι δε θα αντέξει. Μα εκείνη στοργική και τρυφερή μάνα το άφησε να χτυπά μέχρι να ηρεμήσει και ύστερα το πήρε αγκαλιά. Κι εκείνο κούρνιασε σα γατί αποκαμωμένο. «Τέλειωσε ο πόλεμος» του ψιθύριζε στο αυτί…κι εκείνο ακουμπούσε το κεφάλι του κάτω από τη μασχάλη της…Να ..λίγο να άπλωνα το χέρι θα το έκανα να γουργουρίζει και εγώ ..έτσι απλά σε αυτή την τρυφερή οικογενειακή στιγμή να τρύπωνα κι εγώ...πόσο λεπτή εκείνη η γραμμή σου λέω.

Ύστερα ήρθε η Άνοιξη. Και άνθισε ολόκληρη πρώτη από όλα τα λουλούδια… ξεπέρασε και τη ζαβολιάρα αμυγδαλιά... Αρχίσαμε να μυρίζουμε μαζί τα λουλούδια. Και όπως σε κάθε Άνοιξη, έτσι και σε αυτήν ήρθε ο έρωτας. Αυτός ο ανοιξιάτικος που σε απογειώνει. Εκείνος ο έρωτας που λαχταρούσε τόσο πολύ. Την είδα να μεταμορφώνεται για χάρη του. Μάζεψε τις λέξεις σε λιγότερες χωρίς να σωπάσει. Λαμπύρισε το χαμόγελό της. Ένιωσα εκείνο το καρδιοχτύπι της ... Να λαχταρά... να ποθεί… να θέλει… να καίγεται... Τα συναισθήματα όλα κοκκίνησαν. Ο θυμός έγινε πορτοκαλί, η αγάπη άσπρισε, η μοναξιά έγινε μαύρη, τα όνειρα θαλασσί… Πήρε τα πινέλα της και τα χρωμάτισε όλα. Πήρε το μολύβι και τα ονόμασε όλα. Και τη ζήλεψα και πάλι. Πιο πολύ αυτή τη φορά. Είναι τόσο ωραίοι ετούτοι οι έρωτες σου λέω. Τόσο ζηλευτοί...

Μαζί βάλαμε και τα σημεία στίξης που λείπανε. Πρώτα τα ερωτηματικά, μετά τα θαυμαστικά. Μετά τις άνω τελείες. Και ύστερα ήρθαν οι τελείες. Και ο λόγος απέκτησε ροή. Και σχήμα. Και χρώμα. Κατακόκκινος σίγουρα. Και απέκτησα κι εγώ περηφάνια. Και θαυμασμό. Αν και τον είχα από την αρχή. Μα τώρα γέμισα. Και πήρα και εγώ σου λέω το φάρμακό μου. Αυτό που προσμένω σε τέτοιες περιπτώσεις για να δυναμώνω... για να μπορώ… για να αντέχω τον πόλεμο εκείνων των άπιστων…

Μια μέρα ηλιόλουστη, άνοιξα την πόρτα και ο ήλιος κοκκίνιζε τα μαλλιά της κάνοντας ένα πανέμορφο φωτοστέφανο... εκείνο της αγάπης. Το ήξερα από πριν ότι θα μπει έτσι. Το περίμενα. Είχα βάλει τα καλά μου. Δε σου κρύβω όμως ότι λυπόμουν. Κι αυτό ένα μικρό πένθος είναι μη νομίζεις. Τα αντίο πονάνε στο σπίτι μου. Κι ας κρύβουν τη μεγαλύτερη δύναμη. Μπήκε πιο αμήχανη από ποτέ. Η φωνή της έτρεμε. Κάθισε απέναντί μου όπως πάντα πιο αμίλητη από ποτέ. Οι λέξεις είχανε κρυφτεί. Δεν την ένοιαζε να μιλήσει. Ούτε και να καλύψει κάτι. Πιο αληθινή από ποτέ. Στα χέρια της κράταγε μία μικρή τσάντα. Με πλησίασε και μου την έδωσε μαζί με ένα σημείωμα. Και μου ‘πε να το δω όταν θα φύγει.

Σαν έκλεισε η πόρτα, έτρεξα σαν παιδάκι να δω τι μου άφησε. Ξετύλιξα ένα ροζ γκοφρέ χαρτί και τότε φάνηκε ένα μικρό αγαλματάκι. Μια πανέμορφη γυναίκα αέρινη, χόρευε μέσα στη βροχή με την ομπρέλα πεταμένη στο έδαφος. Έμεινα να τη χαζεύω για ώρα… Κι ύστερα ήρθαν τα δάκρυα σαν διάβασα τις λέξεις : "Είσαι η βροχή μου..."

Τρία χρόνια μετά, ένα αναπάντεχο κουδούνι με ξάφνιασε. Άνοιξα την πόρτα και είδα ένα λιλιπούτειο πλασματάκι να μου λέει ένα απλό κεχριμπαρένιο "Γεια". Είχε τα μαλλιά ανέμελα, ο ήλιος τα κοκκίνιζε γλυκά. Και τότε το είδα. Ένα ίδιο φωτοστέφανο. Λαμπερό και γεμάτο από αγάπη. Στεκόταν λίγα μέτρα πίσω της και γελούσε δακρυσμένη. Την κοίταζα θαμπωμένη. Έμοιαζε ολοκαίνουρια. Του κουτιού. 

Έσκυψα στη μικρή και της έδωσα ένα χορταστικό φιλί και εκείνη με μια τραγουδιστή φωνή με ρώτησε γλυκά κι αθώα

- Πώς σε λένε;

Δεν το πολυσκέφτηκα...με μάτια υγρά της το ψιθύρισα σαν μυστικό…

" Με λένε... βροχή..."

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Κάθε φορά που έχω τη δυνατότητα να διαβάσω τα όμορφα… και λίγα λέω… γραπτά σας νιώθω πολύ έντονα και μοναδικά συναισθήματα!!Μπράβο!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ…Με συγκινείτε..

      Απάντηση
  2. Ρούλα Κόζη

    Πολυ συγκινητικο,πολυ τρυφερο!! Πολλα μπραβο!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ευχαριστώ πολύ! Να έχετε μια όμορφη μέρα

      Απάντηση
  3. Μαριάνθη Πλειώνη

    Πολύ ωραίο και αυτό το κείμενό σου,πολυγραφότατη Μάχη.!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      🙂 σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ” Άνοιξα την πόρτα και είδα ένα λιλιπούτειο πλασματάκι να μου λέει ένα απλό κεχριμπαρένιο “Γεια”. Είχε τα μαλλιά ανέμελα, ο ήλιος τα κοκκίνιζε γλυκά.”

    Τι όμορφες λέξεις! τι όμορφες εικόνες… συναισθήματα… χρώματα και ήχοι!
    Απ’ όλα έχει τούτη σου η σπουδή, Μάχη μου! Και, πάνω απ’ όλα, έχει ποίηση, γοητεία, τρυφερότητα και απέραντη ευαισθησία!
    Πολλά πολλά συγχαρητήρια καλή μου φίλη!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ τόσο πολύ για τα καλά σας λόγια!

      Απάντηση
  5. whitedwarf4

    Πόσο γρήγορα μπορεί να διαβάσει κανείς ένα κείμενο; Πόσο αβίαστα ρέει; Πόσες ωραίες εικόνες;
    Πόσα «μπράβο» να πω;

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      <3 σε ευχαριστώ φιλενάδα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου