Η σκέψη βυθίζεται σιωπηλά
στη μεθυσμένη νύχτα του θρήνου
και στη γαλήνη των ματιών,
μωβ ίριδες, όταν κοιμάσαι ρεμβάζει
η μοναξιά
στις άκριες των βλεφάρων σου το φως.
Με την αλήθεια της απουσίας
ανοίγοντας τα χέρια στη δίψα της αγκαλιάς
την ταραχή του μαντηλιού σου
να ψιθυρίζει του ανέμου το σκοπό
πριν ακόμα φύγεις νοστάλγησα.
Άνοιξη, στις μεταξένιες χούφτες
κρατά τα μάγια και τα τραγούδια
μα χωρίς εσένα δε φτάνουν στην ψυχή.
Η θλίψη της αυγής ροδίζει σύννεφα της λύπης
στον ορίζοντα δραπετεύουν οι λέξεις
σ’ αρχαία περγαμηνή ο όρκος
για να μπορώ ν’ αντισταθώ
χωρίς παρηγοριά στο θάνατο.
Της λησμοσύνης το νερό πικρό
ο κόσμος που άφησες,
ένα φτερούγισμα χελιδονιού
κι ένα χαμόγελο που έσβησε.
Μακρινό το παρελθόν δίχως γέφυρες
ποια μοίρα σημαδεύει τα ίχνη της
με νέες υποσχέσεις στα κοράλλια του βυθού.
Μαζεύτηκε πολύ σκοτάδι στην παλίρροια του νου
με τη βροχή ξεκόλλησε το μυστικό
απ’ τις κιτρινισμένες σελίδες
στον κύκλο της ζωής που αποφύγαμε
πριν νιώσω τη βαθύτερη ομορφιά
να πενθήσω τον Έρωτα ζήτησες.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
πριν νιώσω τη βαθύτερη ομορφιά…να πενθήσω τον έρωτα ζήτησες…
τι στίχοι!
Τα Χρόνια μου πολλά και την αγάπη μου….
Με αυτή τη « συμβολική όραση » της ποίησης Μάχη αντιλαμβάνομαι και με συμβολικές εικόνες προσπαθώ να αντιγράψω από το σημειωματάριο της ψυχής, παρουσιάζοντας κάτι που δεν γίνεται ίσως πολύ εύκολα αντιληπτό στον αναγνώστη μέσω των αισθήσεων, ειλικρινά όμως, πρόκειται για κάτι που βλέπω η ίδια, ως υπαρκτό στη δική μου ζωή και ταλαιπωρώ και εσάς… Ευχαριστώ την αγάπη σου.
Υπέροχο!!!
Μαζί σας, Ελένη, αυτό το μοίρασμα της σκέψης, γίνεται όλο και μεγαλύτερη ανάγκη για περισσότερη ελευθερία στο λυρικό ποιητικό… εγώ, αυτό που δίνει την εντύπωση πως πάντα αιμοραγεί… και όσο μάτια μου τα βρίσκεις όλα υπέροχα, θα έχω ένα ακόμη κίνητρο, να σας παιδεύω με τις καταθέσεις της ψυχής μου. Ευχαριστώ.
Οτι και να πω θαναι λιγο…
Εχει ποτισει μεσα μου αυτος ο υπεροχος κοσμος … Αυτο το μακραν φωτισμενο βημα της Κ Ζωης…
Αυτο ειναι το σχολιο μου…
Εξαιρετικο….!!!!!!!!!!!!!!