Με την αλήθεια της απουσίας

15.08.2015

 

 

Η σκέψη βυθίζεται σιωπηλά
στη μεθυσμένη νύχτα του θρήνου
και στη γαλήνη των ματιών,
μωβ ίριδες, όταν κοιμάσαι ρεμβάζει

η μοναξιά
στις άκριες των βλεφάρων σου το φως.
Με την αλήθεια της απουσίας
ανοίγοντας τα χέρια στη δίψα της αγκαλιάς
την ταραχή του μαντηλιού σου
να ψιθυρίζει του ανέμου το σκοπό
πριν ακόμα φύγεις νοστάλγησα.
Άνοιξη, στις μεταξένιες χούφτες
κρατά τα μάγια και τα τραγούδια
μα χωρίς εσένα δε φτάνουν στην ψυχή.
Η θλίψη της αυγής ροδίζει σύννεφα της λύπης

στον ορίζοντα δραπετεύουν οι λέξεις
σ' αρχαία περγαμηνή ο όρκος
για να μπορώ ν' αντισταθώ
χωρίς παρηγοριά στο θάνατο.

Της λησμοσύνης το νερό πικρό
ο κόσμος που άφησες,
ένα φτερούγισμα χελιδονιού
κι ένα χαμόγελο που έσβησε.
Μακρινό το παρελθόν δίχως γέφυρες
ποια μοίρα σημαδεύει τα ίχνη της
με νέες υποσχέσεις στα κοράλλια του βυθού.
Μαζεύτηκε πολύ σκοτάδι στην παλίρροια του νου
με τη βροχή ξεκόλλησε το μυστικό
απ' τις κιτρινισμένες σελίδες
στον κύκλο της ζωής που αποφύγαμε
πριν νιώσω τη βαθύτερη ομορφιά
να πενθήσω τον Έρωτα ζήτησες.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πριν νιώσω τη βαθύτερη ομορφιά…να πενθήσω τον έρωτα ζήτησες…

    τι στίχοι!

    Τα Χρόνια μου πολλά και την αγάπη μου….

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Με αυτή τη « συμβολική όραση » της ποίησης Μάχη αντιλαμβάνομαι και με συμβολικές εικόνες προσπαθώ να αντιγράψω από το σημειωματάριο της ψυχής, παρουσιάζοντας κάτι που δεν γίνεται ίσως πολύ εύκολα αντιληπτό στον αναγνώστη μέσω των αισθήσεων, ειλικρινά όμως, πρόκειται για κάτι που βλέπω η ίδια, ως υπαρκτό στη δική μου ζωή και ταλαιπωρώ και εσάς… Ευχαριστώ την αγάπη σου.

      Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Μαζί σας, Ελένη, αυτό το μοίρασμα της σκέψης, γίνεται όλο και μεγαλύτερη ανάγκη για περισσότερη ελευθερία στο λυρικό ποιητικό… εγώ, αυτό που δίνει την εντύπωση πως πάντα αιμοραγεί… και όσο μάτια μου τα βρίσκεις όλα υπέροχα, θα έχω ένα ακόμη κίνητρο, να σας παιδεύω με τις καταθέσεις της ψυχής μου. Ευχαριστώ.

    Απάντηση
  3. Λεοντη

    Οτι και να πω θαναι λιγο…
    Εχει ποτισει μεσα μου αυτος ο υπεροχος κοσμος … Αυτο το μακραν φωτισμενο βημα της Κ Ζωης…
    Αυτο ειναι το σχολιο μου…
    Εξαιρετικο….!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου