«Μια βότκα, παρακαλώ!». (Σημειώσεις ημερολογίου εγκλεισμού)

2.04.2020

 

«Μια βότκα, παρακαλώ!». «Με φυσικό χυμό πορτοκάλι, λίγο πάγο και διπλή μεζούρα βότκας», είπα καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ του καθιστικού μου… 

Ειδικά αυτό το τελευταίο το τόνισα, γιατί μία βότκα με φυσικό χυμό πορτοκάλι χωρίς διπλή μεζούρα βότκα είναι απλώς ένας φυσικός χυμός πορτοκάλι με μια υποψία αλκοόλ κι αυτό -πίστεψέ με- δεν το θέλεις, όταν ψάχνεις κάτι να σου κατευνάσει τα νεύρα, μια κρύα νύχτα που η διάθεση σου ταλαντεύεται σαν εκκρεμές…

Αμέσως μόλις έκανα την παραγγελία μου, σηκώθηκα ανυπόμονα και βιαστικά από τον καναπέ και κατευθύνθηκα προς στην κουζίνα, κάνοντας μία στάση πρώτα για να αρπάξω το μπουκάλι της βότκας από το μπουφέ και ένα κρυστάλλινο ποτήρι από τη βιτρίνα με τα ποτήρια και τα φλυτζάνια που είναι για ιδιαίτερες περιπτώσεις και που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του. Έβγαλα τον πάγο από τον καταψύκτη και ετοίμασα τη βότκα μου με ύφος επαγγελματία μπάρμαν σε πεντάστερο ξενοδοχείο! Το καλύτερο όμως είναι ότι την ετοίμασα έτσι ακριβώς όπως την πίνω, πράγμα σπάνιο να το πετύχεις εκεί έξω, στην άλλοτε κανονική σου ζωή… 

Στη συνέχεια, τοποθέτησα το ποτήρι με την πολυπόθητη βότκα σε ένα δίσκο επενδυμένο με μαύρο δέρμα, μαζί με ένα μικρό σφυρήλατο μπολ γεμάτο αλμυρά κράκερ σε διάφορα σχήματα και κυρίως με τον αέρα έμπειρης σερβιτόρας ξεκίνησα για το καθιστικό… 

Στο σημείο αυτό άρχισα σιγά-σιγά να παραιτούμαι από τους προηγούμενους ρόλους που με ζήλο τόση ώρα υποστήριζα και αφού ακούμπησα ευλαβικά το δίσκο στο τραπέζι του καθιστικού, εκσφενδονίστηκα στον καναπέ και άραξα εκεί με ύφος πολλών καρδιναλίων να απολαύσω τη βότκα μου, αφού πρώτα ευχαρίστησα ευγενέστατα τον εαυτό μου!

Κλεισμένη για μέρες στο σπίτι, όπως άλλωστε και το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη γη, αρνούμαι να κοιτάζω όλη μέρα τηλεόραση για να ενημερώνομαι για τους όλο και αυξανόμενους αριθμούς των κρουσμάτων και των θανάτων εξαιτίας της νέας επιδημίας! Έχω κλείσει τηλεόραση κι έχω αποφασίσει να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου πρώτα από όλα, διευρύνοντας τους ορίζοντές μου και -γιατί όχι- τα ταλέντα μου! Μέχρι τώρα κυρίως έγραφα για να εξιλεωθώ, τώρα θα εμπλουτίσω το ρεπερτόριο της ζωής μου αναλαμβάνοντας κι άλλους ρόλους! 

Γιατί μη νομίζεις πως δεν ακολουθώ την ίδια self-service τακτική και με τον πρωινό και απογευματινό καφέ, με το μεσημεριανό και βραδινό γεύμα κι όταν επίσης χρειάζομαι υπηρεσίες περιποίησης μαλλιών, μανικιούρ πεντικιούρ κλπ. Για να μην αναφερθώ στην ώρα της γυμναστικής που μόνη ενθαρρύνω, εμψυχώνω, μετρώ επαναλήψεις, μόνη βογκώ κι αναστενάζω: «φτάνει τόσο», «δεν αντέχω», «έλεος»…

Εγκλεισμός  είναι αυτός και θέλει την καλοπέρασή του και την τρέλα του! Γιατί καλύτερα να παριστάνω τη σερβιτόρα, μπαργούμαν, μάστερ σεφ, κομμώτρια, αισθητικό, personal trainer και πάει λέγοντας, όσο βρίσκομαι σε κατ’ οίκον περιορισμό -μπαίνοντας μάλιστα και στο πετσί του ρόλου- παρά είτε να κοιτάω ανέκφραστα το ταβάνι της κρεβατοκάμαρας για ώρες ατελείωτες ή ακόμα χειρότερα να θυμώνω με όλους και με όλα και να ξεσπώ με σπασμωδικές κινήσεις. Τώρα κρατάμε αντοχές για να μαζέψουμε μετά τα κομμάτια…

– «Μια βότκα ακόμη παρακαλώ λοιπόν»! (εγώ)

– «Αμέσως!» (πάλι εγώ)

– «Ευχαριστώ!» (εγώ)

– «Παρακαλώ!» (εγώ, ποιος άλλος;) 

– «Στην υγειά μας!» (μάντεψε… εγώ!) 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Αισιόδοξο,χωρίς μουρτζούφλα και θανατίλα,Μου άρεσε

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου