Μια μικρή πικρή ιστορία

22.03.2020

Άνοιξε βίαια την εξώπορτα του σπιτιού και τον κατάπιε με μιας το έρεβος της καλοκαιριάτικης νύχτας. Βάδιζε σκυφτός και με προσοχή υπό το αμυδρό φως των αστεριών, προσέχοντας μη και σκοντάψει και φάει τα μούτρα του, αυτά τα μούτρα που έσπευδαν να δοκιμάσουν τα πορτοκάλια μιας άλλης πορτοκαλιάς, δεδομένου ότι είχε βαρεθεί να τρώει μόνον εκείνα της ‘’αυλής’’ του. Συμπτωματικά, καπάκι με την έλλειψη φωτός φυσικού( δεν λογιέται φως αυτό των αστεριών), υπήρχε έλλειψη και τεχνητoύ, επειδή εδώ και μιαν ώρα επικρατούσε σοβαρό bλack out. 

Βεβαρημένο το δίκτυο της Δ.Ε.Η. λόγω υπερλειτουργίας των air condition και άλλων δροσιστικών μηχανημάτων εξ αιτίας της ζέστης.

Βλαστήμησε την συγκυρία που θαρρείς απροκάλυπτα κάλυπτε αρνητικά την άτακτη φυγή του. Αυτός έτσι το εξέλαβε, μιας και ήταν μοιρολάτρης του κερατά. Καλύτερα έτσι, γιατί δεν είδε πριν λίγο και τα αλμυρά αγκάθια που αυλάκωναν τα μάγουλα της γυναίκας του που την έχρισε πλέον ‘’πρώην.’’ Αν τύχαινε να τα δει, θα ήταν μια ακόμη τονωτική ένεση στην υπέρμετρη φιλαυτία του και τον εγωισμό του ότι και καλά τα θηλυκά σφάζονται για χάρη του.

«Ουφ πάει κι’ αυτό» σιγομουρμούρισε ανερυθρίαστα, δυναμώνοντας τον βηματισμό του καθώς πια είχε εξοικειωθεί με το σκοτάδι κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. 

Και εκείνη;

Α, εκείνη! να κλαίει με αναφιλητά και να ψιθυρίζει μελοδραματικά:

‘’Και τώρα να ζω; Pourquoi et pour qui;’’

Πάντα όταν βρισκόταν στις απελπισίες της κατέφευγε σε τραγούδια αγαπημένα, έχοντας μια κάποια ψευδαίσθηση ότι γράφτηκαν γι’ αυτήν, αφήνοντας τον εαυτό της να δίνει απάντηση στο τραγούδι που στοίχειωσε τη μνήμη της και που τώρα ταίριαζε με την κατάστασή της είτε το τραγουδούσε ο Μπεκώ είτε η φαντασία της και ο εαυτός της, που τώρα απαντούσε στο ερώτημα που τού έθεσε:

’’ Βρε κουτό, να ζεις pour toi καημένο, ρομαντικό κορίτσι. Δεν το ξέρεις ότι στη ζωή μόνοι μας ήρθαμε μόνοι στην ουσία βαδίζουμε και κατάμονοι θα φύγουμε; Μα ΑΝ όσο λίγο ζούμε και κάνουμε το pour toi,να γίνει pour ‘’nous,’’ θα είμαστε από τους ευλογημένους της Πλάσης. Γι αυτό, να μην ακούω για παραίτηση, pourquoi et pour qui και άλλα τέτοια χαζά.’’ 

Σιγοχαμογέλασε με τα γαλλικά της, που κάποτε τα μιλούσε άψογα μα που τώρα σκούριασαν κι’ αυτά, όπως οι αρθρώσεις της, όπως, πολλά άλλα πράγματα πάνω της! 

Έμοιαζε τόσο αδύναμη και παραιτημένη μα και απελπιστικά μόνη, παρά τους πολλούς φίλους που θα έσπευδαν να την παρηγορήσουν όταν τα νέα μαθαίνονταν. Η χειρότερη μορφή μοναξιάς είναι αυτή της Αγάπης, όταν χαθεί. Τουλάχιστον για τους νέους και τους ολίγον μεγαλύτερους.

Αχ Ελβίρα Ελβίρα, πώς και δεν αξιολόγησες σωστά, τα σημάδια που προϊδέαζαν για το επερχόμενο τέλος!

Είκοσι πέντε χρόνια παντρεμένοι, μοιραζόσουν την τράπεζα και την κλίνη του, είναι δυνατόν να εκλάμβανες τον άνθρακα για θησαυρό; ΜΑ ούτε ένα τόσο δα μικρούλι ψήγμα του;

«Ναι, δεν υποψιάστηκα, διότι: Δεν υπήρχαν καυγάδες. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, σεβασμός του ενός για τον άλλον, μα όπως αποδείχτηκε και ηθοποιία, με υποβόσκουσα μιαν απάτη, μια ροπή προς μίαν άνευ προηγουμένου υποκρισία».

Και ξαφνικά ο monsieur έφερε τα πάντα τούμπα. Ήρθαν στην επιφάνεια κατηγόριες για το άκακο αρνίον την σύζυγό του και διακεκριμένη επιστήμονα. Όπως κάνουν πάντα οι προδότες σύζυγοι, (προφάσεις εν αμαρτίαις δηλαδή) και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια όπως είδαμε, για μιαν άλλη αυλή με πορτοκαλιές νεότερες κατά μίαν δεκαετία από την πρώην του. Χωρισμένη η λεγάμενη και ειδικευμένη στο να γκρεμίζει σπιτικά, κατά προτίμηση στέρεα κτισμένα και με ανήλικα τέκνα, η ίδια, το ένα εκ των οποίων σχεδόν νήπιο.

Κατάπληκτο το Σύμπαν γι’ αυτόν τον χωρισμό ενός ιδανικού ζευγαριού, όπως πίστευαν. Και όλοι, ανάμεναν την επιστροφή του Ασώτου στην οικογένειά του. Μα αυτός προτίμησε να κάνει θριαμβευτική είσοδο στην οικογένεια της αδίστακτης αντροχωρίστρας και δεν γύρισε ποτέ. Χάθηκε. Άρα δεν άξιζε, κατά την σοφή ρήση.

Τού αρέσει που τώρα κάνει τη baby sitter στα μικρά της ερωμένης που όπως μαθαίνουμε, τον τραβάει από τη μύτη, για να μην πούμε και με τι άλλο και εκχυδαΐσουμε το σοβαρό τούτο πόνημα. Κάνει λοιπόν τη νταντά στην αφεντικίνα του που τον πήρε στην δουλειά της. ΑΥΤΟΝ, που πέρα από τα δικά του παιδιά δεν νοιαζόταν ούτε γι’ αυτά των αδερφών του.

Ελαστική ηθική που την έχουν οι χωρίς άμυνες άνθρωποι που υποκύπτουν στο πρώτο κάλεσμα των Σειρήνων.

Δεν ξέρουμε ως πότε και ΑΝ, διαρκέσει αυτή η σχέση. Σε κάθε περίπτωση θα έρθει μια μέρα σίγουρα, που η ‘’κυρία’’ θα του πει ανενδοίαστα: «…ξέρεις χρυσέ μου, το λατρεμένο ΜΟΥ πορτοφόλι ΣΟΥ δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, στο ύψος των δικών μου στάνταρτς. Άντε λοιπόν κι’ αντίο και ψάξε για μια λιγότερο απαιτητική σύντροφο…»

Ω και πώς θα θέλαμε να βρισκόμασταν μπροστά σ’ αυτήν την υπέροχη σκηνή, να δούμε το ξεπουπούλιασμα του παγωνιού. Και ζητούμε συγγνώμη από το παγώνι που το μεμφόμαστε που καμαρώνει για την ομορφιά του και μόνον.

Κανείς δεν το κατηγόρησε για αγνωμοσύνη, ανηθικότητα, υποκρισία, προδοσία.

Μη λες λοιπόν POURQUOI ET POUR QUI. Ζήσε για σένα, για τα παιδιά σου, που είναι σε ηλικία γάμου και αγνόησε τον άθλιο πατέρα τους που πήρε πίσω όσα μέχρι τούδε τους πρόσφερε, με τόκο και μάλιστα με υψηλό επιτόκιο. Δεν είναι ούτε καν πατέρας του Σαββατοκύριακου αλλά του τρίμηνου και πολύ είναι, όπως και τους είπε και η ντροπή όλη δική του.

Κάποια Σχολή Υποκριτικής έβγαλε μία ανακοίνωση:

«ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΜΕ ΤΑΛΕΝΤΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΜΑΚΡΑΝ ΤΟΥ ΣΥΝΗΘΟΥΣ».

Κάποιος ας ειδοποιήσει τον περί ού ο λόγος. Αν ξεμείνει από δουλειά, ΝΑ που τού παρουσιάζεται Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ!!!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου