Μοιάζει στο χρόνο
η ζωή μου αυθαιρεσία
χάνονται οι νύχτες
που να βρω μιαν ευκαιρία
να με κρατήσεις αγκαλιά
να μου μιλήσεις
τα χείλη αυτά με ποιο κρασί
να τα μεθύσεις.
Αύριο θα είναι
η ψευδαίσθηση ωραία
Αύριο… ο Έρωτας
σαν πράξη τελευταία
Αύριο… ο Θάνατος
στα χέρια μου παιχνίδι
Αύριο… πες μου
Σ’ αγαπώ, καλό ταξίδι.
Μοιάζει με όνειρο τρελό
η ευτυχία
περνά η Ζωή
άνεμος είναι μακρινός,
μια στο κενό και μια στο φως
ακροβασία.
Τί να σου πω, πώς να το πω,
δε βρίσκω λέξεις
Αύριο… φεύγω
σ’ αγαπώ, μην επιτρέψεις
να ξεχαστώ
σαν μια ασπρόμαυρη
παλιά φωτογραφία
σαν του σχολειού
τα σκονισμένα τα βιβλία.
Απόψε πέφτει
στην καρδιά μου η σιωπή
με δίχως λόγια,
πόσα, αχ πόσα σου έχω πει
γερνούν οι μνήμες
γέρνουν θύμησες στο χώμα
μα πάντα μένουν
μυστικά στο ίδιο σώμα.
Μπρος στον καθρέφτη
από συνήθεια μοναχή
ποιαν αφουγκράζομαι
αόρατη ενοχή.
Ν’ ακολουθώ
Μιας άλλης νύχτας τα σημάδια
Να υφαίνω φως
Απ’ της Ζωής τ’ άγρια σκοτάδια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!