Μοιάζει στο χρόνο η ζωή μου αυθαιρεσία…

25.05.2016

Μοιάζει στο χρόνο
η ζωή μου αυθαιρεσία
χάνονται οι νύχτες
που να βρω μιαν ευκαιρία
να με κρατήσεις αγκαλιά
να μου μιλήσεις
τα χείλη αυτά με ποιο κρασί
να τα μεθύσεις.
Αύριο θα είναι
η ψευδαίσθηση ωραία
Αύριο… ο Έρωτας
σαν πράξη τελευταία
Αύριο… ο Θάνατος
στα χέρια μου παιχνίδι
Αύριο… πες μου
Σ’ αγαπώ, καλό ταξίδι.
Μοιάζει με όνειρο τρελό
η ευτυχία
περνά η Ζωή
άνεμος είναι μακρινός,
μια στο κενό και μια στο φως
ακροβασία.
Τί να σου πω, πώς να το πω,
δε βρίσκω λέξεις
Αύριο… φεύγω
σ’ αγαπώ, μην επιτρέψεις
να ξεχαστώ
σαν μια ασπρόμαυρη
παλιά φωτογραφία
σαν του σχολειού
τα σκονισμένα τα βιβλία.
Απόψε πέφτει
στην καρδιά μου η σιωπή
με δίχως λόγια,
πόσα, αχ πόσα σου έχω πει
γερνούν οι μνήμες
γέρνουν θύμησες στο χώμα
μα πάντα μένουν
μυστικά στο ίδιο σώμα.
Μπρος στον καθρέφτη
από συνήθεια μοναχή
ποιαν αφουγκράζομαι
αόρατη ενοχή.
Ν’ ακολουθώ
Μιας άλλης νύχτας τα σημάδια
Να υφαίνω φως
Απ’ της Ζωής τ’ άγρια σκοτάδια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    γερνούν οι μνήμες
    γέρνουν θύμησες στο χώμα
    μα πάντα μένουν
    μυστικά στο ίδιο σώμα.

    …πράγματι όλα γράφουν πάνω μας και δεν γερνάνε τα σημάδια στο σώμα..μένουν μυστικά..τολμούν να έχουν αναμνήσεις..

    την καλημέρα μου Ζωή

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ…ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΤΡΙΓΥΡΙΣΜΕΝΟΙ…
    ΣΕ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΠΟΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΟΤΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΓΟΝΙΜΟ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΟΥΣ!
    ΜΠΡΑΒΟ ΖΩΗ!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    […]Ν’ ακολουθώ
    Μιας άλλης νύχτας τα σημάδια
    Να υφαίνω φως
    Απ’ της Ζωής τ’ άγρια σκοτάδια[…]

    Σημάδια που θα πλάσουν φως και αγάπη!!!Πόσο όμορφο!!Καλημέρα!!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Γερνούν οι μνήμες μα όσοι αγαπούν πολύ δεν ξεχνούν!!!Υπέροχο Ζωή μου!!!Αγγίζεις την καρδιά μου κάθε φορά και πιο πολύ!!!

    Απάντηση
  5. Ζωή Δικταίου

    Μ’ αρέσει που ανήκεις Μάχη, σ’ εκείνες τις ψυχές που ξανοίγονται στο πέλαγος επειδή πιστεύουν στα σημάδια του καιρού κι όχι γιατί έχουν πυξίδα. Αύριο, στον καιρό της Αγάπης…

    Απάντηση
  6. Ζωή Δικταίου

    Κρατάς το χάρτη στην καρδιά και πιστεύεις στη γεωγραφία της Αγάπης, Άννα, κόντρα στην κόντρα του ανοδήγητου κόσμου…

    Απάντηση
  7. Ζωή Δικταίου

    Ας είναι τα παλιά όνειρα, Χρυσούλα, εκείνα που θα ανοίξουν δρόμο για τα καινούρια, αυτά που θα έχουν τη μνήμη της αφής όσων αγγίξαμε και μας άγγιξαν, αυτά που μας έκαναν και χαμογελάσαμε ή δακρύσαμε χαμηλώνοντας τα μάτια, ταπεινά και με σεμνότητα, Σοφία. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
  8. Αθηνά Μαραβέγια

    Όταν αγαπάς και όποιος αγαπά, και όσο κι αν γέρνουν και γερνούν οι αναμνήσεις, αυτή η αγάπη ποτέ δε σβήνει, ακόμα κι όταν “χάνεσαι” σε άλλους κόσμους!
    Απλά, υπέροχο!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Έτσι συμβαίνει με τις αναμνήσεις, γέρνουν στο εκεί της ψυχής που το φως κατοικεί… Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου