Μ’ ένα μαύρο σταυρό στην καρδιά

17.09.2015

 

 

Του κόσμου που μ' αρνιέται καθαρά
δεν έχω χρέη
περιττή στην πολιτεία του τσιμέντου
και στους δρόμους τ' ουρανού απαίδευτη
τι γυρεύουν ανάμεσα στ’ άστρα

τα κόκκινα γοβάκια
...εσένα στο φως.
Φτερουγίσματα δειλά
το ταξίδι σου έχει ένα όνομα
ξεθωριασμένο βελούδο κόκκινο

στα χείλη
μ' ακούς
μα δεν ξέρεις πώς να γυρίσεις.
Κλεισμένη βαθιά μέσα μου
η μορφή σου με λέξεις
το τελευταίο ηλιοβασίλεμα
αυτό που έβλεπες
εκείνο το σούρουπο

απ' το μεγάλο παράθυρο
και τα μάτια σου γεμάτα πετροχελίδονα.
Έχω ανάγκη να σφετεριστώ

το χρόνο του ονείρου
Να χτυπήσω την πόρτα όπως παλιά
να μου ανοίξεις
και να με δεις με το σπασμένο μου σπαθί
πολέμησα μαζί σου.
Δεύτερη φορά, με ένα βλέμμα

να μου πάρεις
τη σκληρή υπόσχεση να μη λυγίσω
ωθούμενη από κάποια μυστική επιταγή της ψυχής.
Μ' ένα μαύρο σταυρό στην καρδιά
η παπαρούνα θα διαλαλήσει τη μνήμη απ' το χάδι σου
Αύριο... στην αναπάντεχη χαρά της αφής
εκεί στο φιλιατρό του πηγαδιού
με τη δροσερή αίσθηση του αέρα

να θυμίζει
εκείνη τη μυστική σου ώρα
τότε που άδειαζε το ποτήρι
έφυγες, μ' ένα ψίθυρο ή μήπως

ήταν λυγμός
" η ζωή είναι ζητιάνα "
και... η αθανασία;

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    …ωθούμενοι πάντα…. από κάποια μυστική επιταγή της ψυχής….αυτή οδηγεί…αυτή δίνει θάρρος..δύναμη…αυτή ορίζει το πάλι από την αρχή ή το τέλος…

    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Η ψυχή, μια σπίθα στην άβυσσο, η ψυχή που για να καταλάβει τ΄ανάστημα της καλεί το σκοτάδι ν’ αναμετρηθεί μαζί του, χωρίς να φοβάται πια και τούτο γατί ξέρει καλά πως ο σκοπός της ζωής δεν περιορίζεται μόνο στο να αποκτήσει τη γνώση της πραγματικής αγάπης, αλλά επιβάλλεται να την κάνει πράξη και άσκηση στην καθημερινότητα. Την αγάπη μου Μάχη. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.

      Απάντηση
  2. Γιάννης Πανδρεμένος

    Να μου ανοίξεις και να με δεις με το σπασμένο μου σπαθί πολέμησα μαζί σου.
    Υπέροχο!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καμιά φορά Γιάννη, η συνείδηση είναι εκείνη που καθορίζει την έκφραση και τη θέληση. Η Αγάπη είναι το μέγιστο αγαθό. Από Αγάπη και μόνο, μπορείς να δώσεις μια μάχη κι ας είναι με το σπασμένο σου σπαθί…

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη μου, με τα καλά σου λόγια, τα λόγια που γίνονται έξοδοι κινδύνου…

      Απάντηση
  3. sofiakioroglou

    Η πένα σας πολύ ιδιαίτερη όπως πάντα. Δυνατά συναισθήματα και έντονος λυρισμός πάντα χαρακτηριστικά δοσμένα με το δικό σας μοναδικό και ανεπανάληπτο ύφος γραφής.

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Η ταπεινή προσπάθεια μου, δεν είναι τίποτα άλλο από ανάγκη και έκκληση, να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας σ’ αυτό το πέρασμα της ζωής και να σκεφτούμε με την καρδιά μας, από την αρχή, να λυτρωθούμε αναγνωρίζοντας τη δύναμη του αφοπλισμού της ευκολίας και του εφησυχασμού, να κοιταχτούμε στα μάτια και τα βλέμματα να μετρούν σπίθες δικαιοσύνης, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αληθινής ομορφιάς. Ευχαριστώ Σοφία.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου