Στον αφρό της θάλασσας
κρίνα και ρόδα ονειρεύεσαι
η λύπη δε μπορεί να πλησιάσει
πολύχρωμες οι χάντρες της Αγάπης
στο βυθό, εκλιπαρώντας τη σιωπή,
να δέσουν Αύριο.. οι γοργόνες δαχτυλίδια.
Να σε προσέχω σαν το δάκρυ
το ακριβό στο πρόσωπο
και μες τις χούφτες μου να ξεδιψάς
ασήμι να γεμίζει το φεγγάρι
τα δυο μάτια σου
κι από τους δρόμους που 'χεις πάρει
ζητώντας την ανάσα μου
όταν τις νύχτες δραπετεύει ο νους
στην αγκαλιά μου πάντα να γυρνάς.
Πικρές οι αλήθειες
θα βουλιάξουν στα βαθειά
σκιές στα φύκια
τ' άστρα να παραμονεύουν
ξανοίχτηκες σε θάλασσα πλατειά
εκεί οι ορίζοντες γεννούν ανέμους

έμαθες να διαβάζεις τα ονόματα
και τη σκουριά

και πως διαλέγουν οι ψυχές
ανθοσυλλέκτριες νύμφες το φώσφορο
λυτρώνοντας τα πνεύματα απ' τη λάσπη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!