Να μείνω με την αθωότητά μου λοιπόν, να μείνω με το λίγο μου.

19.09.2015

 

Είχα σκεφτεί να φτιάξω από φωνές
πουλιών ο ονειροπόλος
ένα ποίημα χωρίς βάρος:
όπως ο ουρανός που είναι πάνω μας:
απέραντος κι ωστόσο τόσο ανάλαφρος
σαν φροντισμένος του θεού εμπνευσμένος αέρας...

Κοιμόμουν μες τα περιβόλια όταν ενός αγγέλου χέρι
έτσι με σκούντηξε.

Σύννεφα έκαναν δυναμική την κάθε που σκεφτόμουνα ο ερωτευμένος
ζωγραφική!
Εκεί- μες τους αιθέρες.

Να μείνω με την αθωότητά μου λοιπόν, να μείνω με το λίγο μου.
Να κοιτώ τα ωραία μάτια μιας κοπελιάς και να ξέρω
πως μακριά και κάποτε ξεγίνονται οι εξουσίες
και δεν υπάρχει πια ο θυσιασμένος
αμνός.

Ωραία βελάζει λοιπόν το πέλαο
το μέσα μου- ωραία χλιμιντρά
το άλογο της σκέψης.

Ωραία κι ο άνθρωπος δικαιώνεται- κι η ποίηση
είναι αυτό το χλοερό λιβάδι όπου μέσα του
τρέχουν μωρές παρθένες κόρες πεταλούδες
που γλεντάνε την ζωή με ασπούδα…

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Είχα σκεφτεί να φτιάξω από φωνές
    πουλιών ο ονειροπόλος
    ένα ποίημα χωρίς βάρος:
    όπως ο ουρανός που είναι πάνω μας:
    απέραντος κι ωστόσο τόσο ανάλαφρος
    σαν φροντισμένος του θεού εμπνευσμένος αέρας…

    Εκεί στάθηκα εγώ. Αυτοί οι στίχοι φτερούγισμα περιστεριού.
    Μόνο ένα παιδί θα μπορούσε να εκφράσει αυτή την επιθυμία, να κάνει τέτοιού είδους σκέψη.
    Στρατή, είστε άνθρωπος με ενσυναίσθηση. Έχετε τον τρόπο να εισχωρείτε σε μια παιδική ψυχή.
    Αυτό είναι πολύ σημαντικό! Σας κάνει να βρίσκετε πιο κοντά Θεό.
    Δεν ξέρω βέβαια, μήπως η εργασία σας σχετίζεται με παιδιά.

    Όχι. Να μην χάσετε την αθωότητα σας Στρατή! Να μείνετε έτσι όπως ακριβώς είστε. Να μας ανοίγετε και μας την πόρτα κάποιες στιγμές, να αντικρίζουμε λίγο τον κόσμο μέσα από τα παιδικά μάτια σας!!!

    Ευχαριστούμε πολύ!!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    πολύ όμορφο!!! όπως ο ουρανός που είναι πάνω μας.

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ας μέναμε Στρατή όλοι μας με τούτη την αθωότητα ..το λίγο…εκεί που δεν υπάρχει θυσιασμένος αμνός..εκέι που ξεγίνονται οι εξουσίες…

    Ονειρικό…ουτοπικό..λαχταριστο …και άπιαστο το τοπίο σου…με καλεί σε εκείνο το λιβάδι για να δω τη δικαίωση που περιγράφεις..έστω για λίγο…

    την καλησπέρα μου…

    Απάντηση
  4. Κουλιανός Γεώργιος

    Όμορφες εικόνες, φιλέ μου, όμως, ενώ σαφώς δεν υπακούει στους “κανόνες” της αυτόματης γραφής, δεν υπάρχει καμία προοπτική στο ποίημα, ένας οριοθετημένος δρόμος τον οποίο σου προτείνει να διαβείς. Μοιάζει με συρραφή.

    Απάντηση
    • ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

      Τώρα που το διαβάζω κι εγώ, ίσως έχετε δίκιο· εξάλλου εσείς κάτι θα ξέρετε παραπάνω.
      Εγώ χαίρομαι να συναντώ “ειδικούς”..
      Πρέπει να μαθαίνουμε..
      Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Εκεί που ξεγίνονται οι εξουσίες ….. σε έναν απέραντο γαλάζιο ουρανό γεμάτο αθωότητα!!!!!!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Ελένη, Σοφία, Μάχη, Άννα.…
    Εμείς το ξέρουμε καλά ότι η Ουτοπία μας θρέφει και την έχουμε ανάγκη γιατί ερχόμαστε από μάχες που δεν είναι μόνο του μυαλού.
    Είναι ιερότερος ο δικός μας προσανατολισμός.
    Κι όπως στολίζουμε τα ποιήματα με νοήματα και λέξεις, αφήνουμε πίσω μας ένα ίχνος για να το ακολουθήσουν οι ερωτευμένοι με τις Αθωότητες….

    Απάντηση
  7. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Ελένη, Σοφία, Μάχη, Άννα.…
    Εμείς το ξέρουμε καλά ότι η Ουτοπία μας θρέφει και την έχουμε ανάγκη γιατί ερχόμαστε από μάχες που δεν είναι μόνο του μυαλού.
    Είναι ιερότερος ο δικός μας προσανατολισμός.
    Κι όπως στολίζουμε τα ποιήματα με νοήματα και λέξεις, αφήνουμε πίσω μας ένα ίχνος για να το ακολουθήσουν οι ερωτευμένοι με τις Αθωότητες….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου