Να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς

2.09.2015

 

 

Να σε δω
να περπατάς ανέμελα
μέσα στον κόσμο των ανθρώπων
να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς
κι' ας εμφανίζεσαι
για να κρυφτείς ξανά
μέσα στη λαμπερή αχλή
ακολουθώντας
το φως του φεγγαριού
την ώρα που θα σε καλούν κοντά τους άγγελοι
κι' εγώ να σέρνομαι
μέχρι το κοντινότερο ποτάμι
ξέρεις...
φύγαν από εδώ οι νεροποντές μαζί σου,
και τα δάκρυα
τράβηξες κατά τον ουρανό
αλλάζοντας τη γεωγραφία της Αγάπης,
στο βάθος αστραπές,
οι λόφοι γύρω καλυμμένοι με πάχνη
όλα θαρρείς την τακτική
του αρμενίσματος στην αιωνιότητα ακολουθούν
στάζουν σταγόνες απ’ το μαύρο γείσο
στα τρεμάμενα χέρια
μα αυτό το κοκκινόχωμα του Νότου
είναι μάλλον ανεξίτηλο
ξεστράτισαν απόψε τα όνειρα
στέκει ο νους μπροστά στα εφτασφράγιστα χείλη
σιωπές, σιωπές,
κύλησε η μέρα... με σιωπές

κυλάει κι' η νύχτα μέσα από υγρά βλέμματα
ακούς τον ψίθυρο
είναι γιατί υπάρχει ένας άγγελος
που φοβάται στο σκοτάδι
είναι γιατί σ' ευχαριστώ
για το αχνιστό ψωμί που χόρτασα
να το θυμάσαι μάννα...
ξημέρωμα θα ξαναϊδωθούμε... Αύριο
γεμίζουν τα αναφιλητά την έρημο
στον ίσκιο της μεγάλης φοινικιάς
γυρεύει ο άνεμος κάτι απ’ τη μνήμη μου να σβήσει
...τα φθαρμένα γράμματα
και τα στάχυα πάνω στον κάμπο
μα να με περιμένεις πάντα, στην ακτή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τα λόγια σας φωτεινές αχτίδες αστράφτουν στον ποταμό των συναισθημάτων…και παιχνιδίζει η σκέψη…

    Με συγκινήσατε βαθιά με αυτό σας το ποίημα…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Με μια άλλη όραση, Μάχη, από εδώ που είμαι ακόμη, στην Κρήτη, αντιλαμβάνομαι, πως τελικά είναι περισσότεροι από όσους μπορεί να φανταστεί κανείς, εκείνοι που πιστεύουν ότι η πέννα είναι πιο δυνατή από το ξίφος και τούτο συμβαίνει γιατί η πέννα καμιά φορά, βουτά στην ψυχή για να πληγώσει το σκοτάδι κι ας είναι με λίγες σπίθες μόνο, το βλέπω και στη δική σου κατάθεση ψυχής. Ας έχεις πάντα δρόμο ανοικτό στο φως.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου