Να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς

2.09.2015

 

 

Να σε δω
να περπατάς ανέμελα
μέσα στον κόσμο των ανθρώπων
να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς
κι' ας εμφανίζεσαι
για να κρυφτείς ξανά
μέσα στη λαμπερή αχλή
ακολουθώντας
το φως του φεγγαριού
την ώρα που θα σε καλούν κοντά τους άγγελοι
κι' εγώ να σέρνομαι
μέχρι το κοντινότερο ποτάμι
ξέρεις...
φύγαν από εδώ οι νεροποντές μαζί σου,
και τα δάκρυα
τράβηξες κατά τον ουρανό
αλλάζοντας τη γεωγραφία της Αγάπης,
στο βάθος αστραπές,
οι λόφοι γύρω καλυμμένοι με πάχνη
όλα θαρρείς την τακτική
του αρμενίσματος στην αιωνιότητα ακολουθούν
στάζουν σταγόνες απ’ το μαύρο γείσο
στα τρεμάμενα χέρια
μα αυτό το κοκκινόχωμα του Νότου
είναι μάλλον ανεξίτηλο
ξεστράτισαν απόψε τα όνειρα
στέκει ο νους μπροστά στα εφτασφράγιστα χείλη
σιωπές, σιωπές,
κύλησε η μέρα... με σιωπές

κυλάει κι' η νύχτα μέσα από υγρά βλέμματα
ακούς τον ψίθυρο
είναι γιατί υπάρχει ένας άγγελος
που φοβάται στο σκοτάδι
είναι γιατί σ' ευχαριστώ
για το αχνιστό ψωμί που χόρτασα
να το θυμάσαι μάννα...
ξημέρωμα θα ξαναϊδωθούμε... Αύριο
γεμίζουν τα αναφιλητά την έρημο
στον ίσκιο της μεγάλης φοινικιάς
γυρεύει ο άνεμος κάτι απ’ τη μνήμη μου να σβήσει
...τα φθαρμένα γράμματα
και τα στάχυα πάνω στον κάμπο
μα να με περιμένεις πάντα, στην ακτή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τα λόγια σας φωτεινές αχτίδες αστράφτουν στον ποταμό των συναισθημάτων…και παιχνιδίζει η σκέψη…

    Με συγκινήσατε βαθιά με αυτό σας το ποίημα…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Με μια άλλη όραση, Μάχη, από εδώ που είμαι ακόμη, στην Κρήτη, αντιλαμβάνομαι, πως τελικά είναι περισσότεροι από όσους μπορεί να φανταστεί κανείς, εκείνοι που πιστεύουν ότι η πέννα είναι πιο δυνατή από το ξίφος και τούτο συμβαίνει γιατί η πέννα καμιά φορά, βουτά στην ψυχή για να πληγώσει το σκοτάδι κι ας είναι με λίγες σπίθες μόνο, το βλέπω και στη δική σου κατάθεση ψυχής. Ας έχεις πάντα δρόμο ανοικτό στο φως.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου