Να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς

2.09.2015

 

 

Να σε δω
να περπατάς ανέμελα
μέσα στον κόσμο των ανθρώπων
να ξανανοίξω την ομπρέλα μη βραχείς
κι' ας εμφανίζεσαι
για να κρυφτείς ξανά
μέσα στη λαμπερή αχλή
ακολουθώντας
το φως του φεγγαριού
την ώρα που θα σε καλούν κοντά τους άγγελοι
κι' εγώ να σέρνομαι
μέχρι το κοντινότερο ποτάμι
ξέρεις...
φύγαν από εδώ οι νεροποντές μαζί σου,
και τα δάκρυα
τράβηξες κατά τον ουρανό
αλλάζοντας τη γεωγραφία της Αγάπης,
στο βάθος αστραπές,
οι λόφοι γύρω καλυμμένοι με πάχνη
όλα θαρρείς την τακτική
του αρμενίσματος στην αιωνιότητα ακολουθούν
στάζουν σταγόνες απ’ το μαύρο γείσο
στα τρεμάμενα χέρια
μα αυτό το κοκκινόχωμα του Νότου
είναι μάλλον ανεξίτηλο
ξεστράτισαν απόψε τα όνειρα
στέκει ο νους μπροστά στα εφτασφράγιστα χείλη
σιωπές, σιωπές,
κύλησε η μέρα... με σιωπές

κυλάει κι' η νύχτα μέσα από υγρά βλέμματα
ακούς τον ψίθυρο
είναι γιατί υπάρχει ένας άγγελος
που φοβάται στο σκοτάδι
είναι γιατί σ' ευχαριστώ
για το αχνιστό ψωμί που χόρτασα
να το θυμάσαι μάννα...
ξημέρωμα θα ξαναϊδωθούμε... Αύριο
γεμίζουν τα αναφιλητά την έρημο
στον ίσκιο της μεγάλης φοινικιάς
γυρεύει ο άνεμος κάτι απ’ τη μνήμη μου να σβήσει
...τα φθαρμένα γράμματα
και τα στάχυα πάνω στον κάμπο
μα να με περιμένεις πάντα, στην ακτή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τα λόγια σας φωτεινές αχτίδες αστράφτουν στον ποταμό των συναισθημάτων…και παιχνιδίζει η σκέψη…

    Με συγκινήσατε βαθιά με αυτό σας το ποίημα…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Με μια άλλη όραση, Μάχη, από εδώ που είμαι ακόμη, στην Κρήτη, αντιλαμβάνομαι, πως τελικά είναι περισσότεροι από όσους μπορεί να φανταστεί κανείς, εκείνοι που πιστεύουν ότι η πέννα είναι πιο δυνατή από το ξίφος και τούτο συμβαίνει γιατί η πέννα καμιά φορά, βουτά στην ψυχή για να πληγώσει το σκοτάδι κι ας είναι με λίγες σπίθες μόνο, το βλέπω και στη δική σου κατάθεση ψυχής. Ας έχεις πάντα δρόμο ανοικτό στο φως.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου