Ξεπλένοντας τη ζωή από τις στάχτες του χτες

20.04.2015

 

 

Νυχτώνει, ανασαίνω την άνοιξη

λαίμαργα, κάτω από σκονισμένα φτερά

η ψυχή σφίγγεται περισσότερο

άλλοτε βουβά στη σιωπή

κι άλλοτε στη μάχη με το χάος του νου.

Γέμισαν λεμονανθούς τα κλαδιά

το άρωμα ερεθίζει τις αισθήσεις

όπως τότε, τρομακτικά ήρεμη

εγωιστικά μόνη

αναγνωρίζοντας τη φυσική ευθύνη

στη συνάντηση με την αλήθεια

απελευθερωμένη από ψευδαισθήσεις

και από την ύλη, τώρα πια.

Πόσο λίγο τελικά

μας εξουσιάζει ο χρόνος στην ωριμότητα

όταν πλάνες γεννιούνται

απ’ τις σκοτεινές δαντέλες της αβύσσου

και χορεύει στους φανοστάτες η βροχή

ώρες που αγγίζει η νύχτα ειρηνικά την πόλη

στιγμές που την ακολουθείς

εκλεκτικά στη μεγάλη πλατεία

ξεπλένοντας τη ζωή από τις στάχτες του χτες

έξω από την επίπλαστη εικόνα του κόσμου,

ερήμην όλων

θα πετρώσει και αυτή η ευκαιρία.

Έρχομαι με μια κρυφή μεθυστική χαρά

να ξεδιψάσω, άλλη μια φορά στα χέρια σου

όταν αγιάζουν οι μνήμες το ξημέρωμα

ίριδες ικέτιδες στις άκριες του δρόμου

μαζί με τις κρυμμένες ενοχές

θερισμένες ανίκητες σκέψεις

πίσω απ’ τα βλέφαρα.

Αύριο… η Αγάπη

δεν θα είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους

Αύριο… η Αγάπη

ένα χελιδόνι στο μπαλκόνι μας.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πόσο εθιστική η γραφή σας…

    Καλημέρα, να’στε πάντα δυνατή και να μη (μας) στερήσετε ποτέ το μολύβι από τα δάχτυλα της ψυχής σας

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αύριο… η Αγάπη

    δεν θα είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους

    Αύριο… η Αγάπη

    ένα χελιδόνι στο μπαλκόνι μας.”

    Πολύ όμορφο!!! Πραγματικά με αγγίξατε!!!!

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με ίσια κατά το φως περπατησιά και γνώμονα την Αγάπη ώσπου η Άνοιξη να ταυτιστεί με την επανάσταση της σκέψης και να γεννήσουν ιδέες οι ανθοί, να στολιστεί το Αύριο των παιδιών… και να γεμίσουν οι θάλασσες χάρτινα καραβάκια των ευχών και των ονείρων, απ’ αυτά που δε φοβούνται καιρό γιατί συντάσσονται με τον καιρό και τον ουρανό και μιλούν με τους ανέμους. Αύριο… στο αξόδευτο φως συνοδοιπόροι. Καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου