Οι γειτόνισσες…

15.08.2015

 

 

γειτόνισσες_παρέλης

Τις πιο πολλές φορές φοβόμουν να αγγίξω·

πάντα η μνήμη πυρακτωμένη λεπίδα

είναι· που την κρατά στα κουρασμένα χέρια του

ο νους.

Εκείνο το πρωί πήγα στην μάνα μου·

ο Αύγουστος δεμένος σαν τσαμπί σταφύλι

και μέσα στην κεχριμπαρένια ρόγα του

έσφυζε η ζέστα

ο ήλιος

η ζωή.

 

Πολύ καιρό είχα ν' ακούσω. Μιλούσαμε

και η κουβέντα το 'φερε για τον λαό της γειτονιάς

που έχασα γιατί η ζωή αλλού με τοποθέτησε.

Οι γειτόνισσες,

μία την μία,

οι γειτόνισσες που, όταν ήμουν παιδί,

ήτανε πανταχού πρωταγωνίστριες- τώρα

λείψανε,

ένας αέρας πήρε τις μορφές τους

τους έκανε κηδεία μυστική, κηδεία τετελεσμένη

αφήνοντας την σκιά να πλανιέται

στον νου μου, το χώμα

να τις αναπαύει,

αφράτο και νωχελικό.

 

Πόση απώλεια μες την ζωή!

 

Κρατώ ακόμα και τον ήχο της φωνής τους, είναι παράξενο·

μέσα μου συνθέτουν ένα παράξενο δέντρο:

κλαδιά και φύλλωμα και ρίζες και κορμός,

όλα συντονισμένα στην παρελθοντική τους διάρκεια.

 

Τώρα δέρνονται από το μαβί του θανάτου,

όλες τους πια αχτένιστες, κάθονται

στα πεζούλια

της πόρτας τους

και σε κανέναν δεν ανοίγουν

να μπει.

             Στο ποίημά μου μονάχα

-και γιατί με έναν τρόπο παιδικό τις αγαπώ-

ιερουργούνε..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Το ποίημα σας με μούδιασε… Τις ειδα κι εγω με λυτα μαλλια..νά κλεινουν τις πόρτες…

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Στρατή με κάνατε να ανατριχιάσω!!!

    Οι γειτόνισσες με άσπρα μακριά μαλλιά,
    συνήθως πιασμένα κότσο.
    Καθισμένες στο πεζοδρόμιο να πλέκουν…
    και με γλυκό χαμόγελο, ως πρώτη ηλιαχτίδα της αυγής,
    να σε καλημερίζουν!!

    Καλή εορταστική σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. drmakspy

    Όμορφες μνήμες ακόμα πιο όμορφα δοσμένες… Και η σκιά τους να πλανιέται εκεί στον δρόμο μπροστά στο σπίτι που έβγαιναν με τα καρεκλάκια… Δημιουργία, παρέα, ζωή, διασκέδαση, ενημέρωση, όλα μαζί πλεγμένα με βελονάκι….

    Απάντηση
  4. Μαριάνθη Πλειώνη

    …Kαι με τον ίδιο παιδικό τρόπο να συνεχίσετε κ.Παρέλη,να τις αγαπάτε!!!!!Εξαιρετικό!!!!

    Απάντηση
  5. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Σας ευχαριστώ πολύ!
    Ήταν μια μνήμη που “κάτι της όφειλα..” και όταν εκπληρώθηκε, προέκυψε αυτό το ποίημα.
    Ελπίζω να άγγιξε τις ψυχές..
    Χρόνια πολλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου