Οι γειτόνισσες…

15.08.2015

 

 

γειτόνισσες_παρέλης

Τις πιο πολλές φορές φοβόμουν να αγγίξω·

πάντα η μνήμη πυρακτωμένη λεπίδα

είναι· που την κρατά στα κουρασμένα χέρια του

ο νους.

Εκείνο το πρωί πήγα στην μάνα μου·

ο Αύγουστος δεμένος σαν τσαμπί σταφύλι

και μέσα στην κεχριμπαρένια ρόγα του

έσφυζε η ζέστα

ο ήλιος

η ζωή.

 

Πολύ καιρό είχα ν' ακούσω. Μιλούσαμε

και η κουβέντα το 'φερε για τον λαό της γειτονιάς

που έχασα γιατί η ζωή αλλού με τοποθέτησε.

Οι γειτόνισσες,

μία την μία,

οι γειτόνισσες που, όταν ήμουν παιδί,

ήτανε πανταχού πρωταγωνίστριες- τώρα

λείψανε,

ένας αέρας πήρε τις μορφές τους

τους έκανε κηδεία μυστική, κηδεία τετελεσμένη

αφήνοντας την σκιά να πλανιέται

στον νου μου, το χώμα

να τις αναπαύει,

αφράτο και νωχελικό.

 

Πόση απώλεια μες την ζωή!

 

Κρατώ ακόμα και τον ήχο της φωνής τους, είναι παράξενο·

μέσα μου συνθέτουν ένα παράξενο δέντρο:

κλαδιά και φύλλωμα και ρίζες και κορμός,

όλα συντονισμένα στην παρελθοντική τους διάρκεια.

 

Τώρα δέρνονται από το μαβί του θανάτου,

όλες τους πια αχτένιστες, κάθονται

στα πεζούλια

της πόρτας τους

και σε κανέναν δεν ανοίγουν

να μπει.

             Στο ποίημά μου μονάχα

-και γιατί με έναν τρόπο παιδικό τις αγαπώ-

ιερουργούνε..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Το ποίημα σας με μούδιασε… Τις ειδα κι εγω με λυτα μαλλια..νά κλεινουν τις πόρτες…

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Στρατή με κάνατε να ανατριχιάσω!!!

    Οι γειτόνισσες με άσπρα μακριά μαλλιά,
    συνήθως πιασμένα κότσο.
    Καθισμένες στο πεζοδρόμιο να πλέκουν…
    και με γλυκό χαμόγελο, ως πρώτη ηλιαχτίδα της αυγής,
    να σε καλημερίζουν!!

    Καλή εορταστική σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. drmakspy

    Όμορφες μνήμες ακόμα πιο όμορφα δοσμένες… Και η σκιά τους να πλανιέται εκεί στον δρόμο μπροστά στο σπίτι που έβγαιναν με τα καρεκλάκια… Δημιουργία, παρέα, ζωή, διασκέδαση, ενημέρωση, όλα μαζί πλεγμένα με βελονάκι….

    Απάντηση
  4. Μαριάνθη Πλειώνη

    …Kαι με τον ίδιο παιδικό τρόπο να συνεχίσετε κ.Παρέλη,να τις αγαπάτε!!!!!Εξαιρετικό!!!!

    Απάντηση
  5. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Σας ευχαριστώ πολύ!
    Ήταν μια μνήμη που “κάτι της όφειλα..” και όταν εκπληρώθηκε, προέκυψε αυτό το ποίημα.
    Ελπίζω να άγγιξε τις ψυχές..
    Χρόνια πολλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου