Οι γειτόνισσες…

15.08.2015

 

 

γειτόνισσες_παρέλης

Τις πιο πολλές φορές φοβόμουν να αγγίξω·

πάντα η μνήμη πυρακτωμένη λεπίδα

είναι· που την κρατά στα κουρασμένα χέρια του

ο νους.

Εκείνο το πρωί πήγα στην μάνα μου·

ο Αύγουστος δεμένος σαν τσαμπί σταφύλι

και μέσα στην κεχριμπαρένια ρόγα του

έσφυζε η ζέστα

ο ήλιος

η ζωή.

 

Πολύ καιρό είχα ν' ακούσω. Μιλούσαμε

και η κουβέντα το 'φερε για τον λαό της γειτονιάς

που έχασα γιατί η ζωή αλλού με τοποθέτησε.

Οι γειτόνισσες,

μία την μία,

οι γειτόνισσες που, όταν ήμουν παιδί,

ήτανε πανταχού πρωταγωνίστριες- τώρα

λείψανε,

ένας αέρας πήρε τις μορφές τους

τους έκανε κηδεία μυστική, κηδεία τετελεσμένη

αφήνοντας την σκιά να πλανιέται

στον νου μου, το χώμα

να τις αναπαύει,

αφράτο και νωχελικό.

 

Πόση απώλεια μες την ζωή!

 

Κρατώ ακόμα και τον ήχο της φωνής τους, είναι παράξενο·

μέσα μου συνθέτουν ένα παράξενο δέντρο:

κλαδιά και φύλλωμα και ρίζες και κορμός,

όλα συντονισμένα στην παρελθοντική τους διάρκεια.

 

Τώρα δέρνονται από το μαβί του θανάτου,

όλες τους πια αχτένιστες, κάθονται

στα πεζούλια

της πόρτας τους

και σε κανέναν δεν ανοίγουν

να μπει.

             Στο ποίημά μου μονάχα

-και γιατί με έναν τρόπο παιδικό τις αγαπώ-

ιερουργούνε..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Το ποίημα σας με μούδιασε… Τις ειδα κι εγω με λυτα μαλλια..νά κλεινουν τις πόρτες…

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Στρατή με κάνατε να ανατριχιάσω!!!

    Οι γειτόνισσες με άσπρα μακριά μαλλιά,
    συνήθως πιασμένα κότσο.
    Καθισμένες στο πεζοδρόμιο να πλέκουν…
    και με γλυκό χαμόγελο, ως πρώτη ηλιαχτίδα της αυγής,
    να σε καλημερίζουν!!

    Καλή εορταστική σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. drmakspy

    Όμορφες μνήμες ακόμα πιο όμορφα δοσμένες… Και η σκιά τους να πλανιέται εκεί στον δρόμο μπροστά στο σπίτι που έβγαιναν με τα καρεκλάκια… Δημιουργία, παρέα, ζωή, διασκέδαση, ενημέρωση, όλα μαζί πλεγμένα με βελονάκι….

    Απάντηση
  4. Μαριάνθη Πλειώνη

    …Kαι με τον ίδιο παιδικό τρόπο να συνεχίσετε κ.Παρέλη,να τις αγαπάτε!!!!!Εξαιρετικό!!!!

    Απάντηση
  5. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Σας ευχαριστώ πολύ!
    Ήταν μια μνήμη που “κάτι της όφειλα..” και όταν εκπληρώθηκε, προέκυψε αυτό το ποίημα.
    Ελπίζω να άγγιξε τις ψυχές..
    Χρόνια πολλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου