Ομολογώ…

12.01.2016

sand_footprints

Ομολογώ στο άφεμα του ήλιου, στο πέρασμα του φεγγαριού, στο όμορφο στρώμα-πορφυρό μου ακόμα-των αστεριών το πουπουλένιο, το μεταξένιο, μία ζωή μα τι ζωή χρυσάφι και αργυρό και χάλκινο, δρομέας της πρώτος και τελευταίος πως έγινα.

Ομολογώ μέσα στον προσδοκώμενο χρόνο, το απροσδόκητο δευτερόλεπτο λυσσαλέα πως ζήλεψα, γήτεψα. Στο λογαριασμό στο ταβερνάκι της ζωής θελήσαμε μα αμελήσαμε το πουρμπουάρ-ορεβουάρ, εγώ και εγώ διπλοί εαυτοί μεγάλοι μικροί σε ανηφόρα κατηφόρα αγώνα πως κάναμε.

Ομολογώ πως στο μεγαλύτερο όνειρο ξενύχτι έκανα, παρανομώντας-νομοθετώντας μία αντίληψη στέρεη μα μετέωρη πως κάτι έμαθα, κάτι έφτιαξα, μα κάτι ξέχασα κάτι χάλασα όσο άντεξα όσο δεν άντεξα.

Ομολογώ σαν ερχόταν η μέρα, αέρα-φοβέρα μου έβαζα κι όλο πρόσταζα κι όλο χώριζα και ξεχώριζα, λίγα λάθη μου όλα πάθη μου, μα ήταν όλα στο σχέδιο, πονηρό το προσχέδιο μιας αόρατης νύμφης, μοίρα μου λέγανε κι όλοι κλαίγανε μα δε λέγανε. Δε μου λέγανε…

Ομολογώ πως δεν κράτησα-παραπάτησα στην υπόσχεση πως αν φύγει ο χρόνος, θα τελειώσει κι ο πόνος, θα ανοίξει ο δρόμος, θα λυτρώσει η γνώση και σοφός -παραλίγο νεκρός -σε μια νέα μου διάσταση- της ζωής μου παράταση -τυχερός και ευτυχής θα μικραίνω…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. drmakspy

    Ομολογώ με ξάφνιασες… Θέλησα μα την αλήθεια να το δω νοερά σε μια θεατρική σκηνή….

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Μα αν όλα είναι γραμμένα από τη μοίρα όπως σου έλεγαν , τότε προς τι οι νουθεσίες τα διδάγματα και οι θρησκείες;Γι’ αυτό εσύ καλά έκανες και καθόσουνα να μετράς λάθη και πάθη και να ζητάς το σωστό,γιατί πίστεψες ότι και χρόνος και χώρος υπάρχει για βελτίωση.
    Από τα λίγα ποιήματα του δύσκολου αυτού στυλ που με άγγιξαν και που με έκαναν ακόμη μια φορά να αισθανθω υπερήφανη που σε έχω φίλη μικρή μου σοφή Μάχη…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μου άρεσε η ανάλυσή σου Λένα. Το δε σχόλιό σου με τιμά! Σε ευχαριστώ πολύ! Καλημέρα

      Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ όμορφο και πολύ ιδαίτερο Μάχη!

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Ομολογώ πως έκανα ταξίδι μέσα από αυτά που ομολογείς. Κάπου πέταξα, κάπου χάθηκα. Υπέροχο Μάχη!

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Συνταρακτικό! Συγκλονιστικό το Ομολογώ σου Μάχη μου. ¨Ομολογώ πως δεν κράτησα-παραπάτησα στην υπόσχεση πως αν φύγει ο χρόνος, θα τελειώσει κι ο πόνος, θα ανοίξει ο δρόμος, θα λυτρώσει η γνώση……!!!!¨ Δεν έχω λόγια συγκλονιστική όπως πάντα! Εύχομαι ένα καλό απόγευμα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου