sand_footprints

Ομολογώ στο άφεμα του ήλιου, στο πέρασμα του φεγγαριού, στο όμορφο στρώμα-πορφυρό μου ακόμα-των αστεριών το πουπουλένιο, το μεταξένιο, μία ζωή μα τι ζωή χρυσάφι και αργυρό και χάλκινο, δρομέας της πρώτος και τελευταίος πως έγινα.

Ομολογώ μέσα στον προσδοκώμενο χρόνο, το απροσδόκητο δευτερόλεπτο λυσσαλέα πως ζήλεψα, γήτεψα. Στο λογαριασμό στο ταβερνάκι της ζωής θελήσαμε μα αμελήσαμε το πουρμπουάρ-ορεβουάρ, εγώ και εγώ διπλοί εαυτοί μεγάλοι μικροί σε ανηφόρα κατηφόρα αγώνα πως κάναμε.

Ομολογώ πως στο μεγαλύτερο όνειρο ξενύχτι έκανα, παρανομώντας-νομοθετώντας μία αντίληψη στέρεη μα μετέωρη πως κάτι έμαθα, κάτι έφτιαξα, μα κάτι ξέχασα κάτι χάλασα όσο άντεξα όσο δεν άντεξα.

Ομολογώ σαν ερχόταν η μέρα, αέρα-φοβέρα μου έβαζα κι όλο πρόσταζα κι όλο χώριζα και ξεχώριζα, λίγα λάθη μου όλα πάθη μου, μα ήταν όλα στο σχέδιο, πονηρό το προσχέδιο μιας αόρατης νύμφης, μοίρα μου λέγανε κι όλοι κλαίγανε μα δε λέγανε. Δε μου λέγανε…

Ομολογώ πως δεν κράτησα-παραπάτησα στην υπόσχεση πως αν φύγει ο χρόνος, θα τελειώσει κι ο πόνος, θα ανοίξει ο δρόμος, θα λυτρώσει η γνώση και σοφός -παραλίγο νεκρός -σε μια νέα μου διάσταση- της ζωής μου παράταση -τυχερός και ευτυχής θα μικραίνω…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!