Ο κυρ Βασίλης

31.03.2014

 

Τον κυρ Βασίλη τον γνώρισα μια μέρα πηγαίνοντας βιαστικά για τη δουλειά.

Από εκείνες τις μέρες που κρατάς τον καφέ στο χέρι, περπατάς σαν παλαβός, σκουντάς όποιον βρεις μπροστά σου εκνευρισμένος που τολμά να πηγαίνει πιο αργά από εσένα. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς τους χυδαίους που τολμάνε να φέρονται έτσι στη ζωή τους. Το ξέρω.

Παλεύοντας να προσπεράσω το πλήθος για να χωθώ στο μετρό του Συντάγματος εκεί ανάμεσα στους κουλουράδες και τους ζητιάνους, τους αλλοδαπούς και τους αστυνομικούς, ένας λαχειοπώλης εμπόδιζε το δρόμο μου. Προσπαθώ να περάσω πότε δεξιά και πότε αριστερά του αλλά σα χαλασμένο ρολόι δε συντονιζόμουν ποτέ με την κίνησή του. Δεν ξέρω πόσο αστείος φαινόμουν αλλά ο λαχειοπώλης ετούτος έβαλε τα γέλια δυνατά. Ο πρωινός ανοιξιάτικος ήλιος γυάλιζε τα άγρια γένια του και τα χαλασμένα του δόντια τα κιτρινισμένα φαινόντουσαν έτοιμα να ξεπηδήσουν και να με κατασπαράξουν μα το γέλιο του ήταν τόσο αληθινό που μπορούσε να κάνει μια και να μας εξαφανίσει όλους εμάς.

Τόσο δυνατός μου φάνηκε.

Θυμάμαι να κοιτάζω το ρολόι μου και να υπολογίζω την άφιξή μου στη δουλειά, φανταζόμουν εκείνον τον καινούριο που όλο με προλάβαινε και έφτανε πρώτος, να χασκογελά με τη σημερινή του νίκη, με έβλεπα ιδρωμένο να χτυπάω τη τσάντα μου στο γραφείο με μισοχυμένο τον καφέ μου.

Και όμως για μια στιγμή, βλέποντας εκείνο το γέλιο ένιωσα περίεργα. Σκέφτηκα αν έφτιαξα ποτέ ετούτη τη γκριμάτσα στο στόμα μου. Αν έγινα κι εγώ τόσο τρομακτικά χαρούμενος με κάτι τόσο απλό… και μάγκωσα. Μα δεν είχα χρόνο για άλλη σκέψη. Έκανα να φύγω, κι εκείνος λες και άκουσε την καρδιά μου, με κράτησε από το χέρι σφιχτά.

«Είχα ένα γιο σαν κι εσένα. Τον έχασα. Έμφραγμα μου ’παν. Τρελοί είστε τους είπα. Είναι μόνο 35, έμφραγμα παθαίνουν κάτι παππούδες σαν κι εμένα. Φώναζα δακρυσμένος μην μπορώντας να τους πιστέψω γιε μου. Δε σε πειράζει που σε λέω γιο μου ε;» και μην περιμένοντας να απαντήσω συνέχισε. «Άγχος μου είπαν. Πολλή δουλειά μου ’παν. Σημεία των καιρών μου είπαν. Καθόμουν και τους κοίταζα σα χάνος γιε μου. Ναι ίδιος είσαι γαμώτο» μου λέει πιάνοντας με από το σακάκι και ισιώνοντάς μου τη γραβάτα αγγίζοντάς με απαλά για λίγο στο μάγουλο.
«Έτσι γυαλισμένος ήταν κι εκείνος. Όμορφος… όμορφος και πετυχημένος έτσι δεν το λέτε; Έτσι έλεγε κι η μακαρίτισσα η μάνα του. Τον θαύμαζε. Ο γιος μας Βασίλη είναι σπουδαίος μου έλεγε και βούρκωνε. Ναι μακαρίτισσα γιε μου πώς να το αντέξει ετούτο το θανατικό μου λες;» είπε και σταμάτησε κοιτάζοντας στον ουρανό βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Από τη μια ήθελα να φύγω γιατί θα έφτανα τελευταίος πια από την άλλη τα πόδια μου είχανε μαρμαρώσει. Ένιωθα πως κάποιος με κάρφωσε εκεί στο πεζοδρόμιο και πως έπρεπε να τα ακούσω όλα. Κοίταξα κι εγώ στον ουρανό μαζί του.

Με πιάνει δυνατά από το σακάκι και μου φωνάζει! Τρόμαξα σα μικρό παιδί.

«Τι θες λοιπόν κι εσύ γιε μου; Έχασα έναν… να χάσω κι άλλον γιο;» και βουρκώνει.

Ο γέρος τρελάθηκε σκέφτομαι και παράλληλα είμαι τόσο τρομαγμένος με τα λόγια του που νιώθω τον κρύο ιδρώτα να με λούζει. Τρέμω ολόκληρος εσωτερικά σα να ανεβαίνει απότομα πυρετός μα η λογική κυριαρχεί και ηρεμώ.

«Δεν είναι όλοι έτσι παππού. Μην ανησυχείς. Κρίμα για το γιο σου. Κρίμα αλλά θα πρέπει να σε αφήσω γιατί το έμφραγμα θα το πάθω αν χάσω τη δουλειά μου!» του λέω και πάω να φύγω.

«Δε μου λες» μου φωνάζει και κοκκαλώνω και πάλι. «Αυτό που κάνεις είναι αυτό που ήθελες να κάνεις από μικρός; Αυτό που λαχταράς;» με κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Όχι ακριβώς, ψελλίζω, αλλά τα λεφτά είναι καλά οπότε δε με πειράζει. Δουλειά να έχουμε παππού…» του λέω νιώθοντας ηλίθιος που ξεστόμισα τη φράση που λέμε όλοι μας πλέον.

Με κοιτάζει σα χαμένος. Σκύβει στο σωρό με τα πράγματά του που ’χε στη γωνία, βγάζει μια κατάμαυρη παμπάλαιη γραφομηχανή. Μένω να τον κοιτάζω χωρίς να ρωτάω. Με πλησιάζει και μου λέει: «Ήθελε να γίνει συγγραφέας. Έγραφε ό,τι θες σε τούτο το διάολο. Τα έχω βρει όλα του τα χαρτιά και τα διαβάζω. Πάρ’ την» μου λέει και τη πετά πάνω στο πανάκριβο κουστούμι μου.

«Τι να την κάνω βρε παππού;» του λέω. «Κράτα την να τον θυμάσαι» τον κοιτάζω με αγάπη.
«Όχι γιε μου. Απόψε αυτή η γραφομηχανή θα έρθει στο σπίτι σου» μου ’πε «και θα θυμάσαι ότι σου την έδωσε ο γερο Βασίλης ο τρελός»

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε γίνει καπνός. Γύρισα στη δουλειά αφήνοντας με ανοιχτό στόμα όλους τους συναδέλφους μου σαν περπατούσα στο διάδρομο με τη γραφομηχανή παραμάσχαλα, ακόμα το θυμάμαι. Για κάποιο περίεργο λόγο εκείνη τη μέρα δε με ένοιαξε καθόλου η νίκη του καινούριου. Ούτε καν τον είδα. Ούτε και την επόμενη, ούτε και την επόμενη…

Πάνε κάτι μήνες που παραιτήθηκα από τη δουλειά. Δεν είπα ποτέ στο γερό Βασίλη ότι είχα κι εγώ ένα σωρό από παιδικά χαρτιά με διηγήματα και ιστορίες. Μα σήμερα έσβησα τα φώτα, άναψα τα κεριά και έχω ραντεβού με το πεπρωμένο μου. Αυτή η μαύρη καλλονή θα γράψει την ιστορία του γερο Βασίλη από την αρχή, έτσι για να μου πάει γούρι. Και πού ξέρεις, ίσως εκείνος ο γιος να ζήσει τελικά σε αυτήν την ιστορία…

 

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Οι φίλοι μου δεν αντέχουν την πολυλογία μου. Και τις εκθέσεις που τους γράφω όποτε στέλνω mail. Παρόλα αυτά χαίρονται να διαβάζουν ό,τι γράφω ευτυχώς ή απλά το λένε για να με ξεφορτωθούν! Αγαπάω τη συγγραφή. Τη στιγμή εκείνη που πριν καλά καλά ξεφυτρώσει η ιστορία έχεις ήδη αρχίσει να πληκτρολογείς απόλυτα συγκεντρωμένος. Το γράψιμο μαζί με τη φωτογραφία είναι για μένα ένας ξεχωριστός συνδυασμός. Έτσι γεννήθηκε και το www.photofairytale.wordpress.com για να μου κάνει παρέα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    «Δε μου λες» μου φωνάζει και κοκκαλώνω και πάλι. «Αυτό που κάνεις είναι αυτό που ήθελες να κάνεις από μικρός; Αυτό που λαχταράς;» με κοίταξε βαθιά στα μάτια.

    «Όχι ακριβώς, ψελλίζω, αλλά τα λεφτά είναι καλά οπότε δε με πειράζει. Δουλειά να έχουμε παππού…» του λέω νιώθοντας ηλίθιος που ξεστόμισα τη φράση που λέμε όλοι μας πλέον.

    Μια ιστορία που στοχεύει στην ψυχή και την κατακεραυνώνει θετικά βέβαια!!!Για όλους του τρελούς και τους λαχταρισμένους ναι θα υπάρξει η στιγμή που θα λαχταρίσουν ξανά να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα!!!!Σε ευχαριστώ Μάχη!!!!!

    Απάντηση
  2. MT

    Σας ευχαριστώ…πάντα υπάρχουν αυτές οι στιγμές..αρκεί να μην τις προσπερνάμε…

    Απάντηση
  3. ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΓΟΥΛΙΔΑΚΗ

    Συγχαρητήρια Μάχη! Κατάφερες μέσα από το χιούμορ και τη συγκίνηση να περάσεις το μήνυμα.Γιατί δεν πρόκειται απλά για την επίτευξη του ονείρου αλλά για την ίδια την ολοκλήρωση της ψυχής και του σκοπού που ήρθε να επιτελέσει μέσα από το ταλέντο και τις δυνατότητες της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάνω το διήγημά σου ευχή !

    Απάντηση
  4. MT

    Ευχαριστώ πολύ…ας κάνουμε όλοι μας αυτή την ευχή…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου