Επιλέξτε Page

Ο Μάης

7.05.2018


Μάης και η Φύση σε απόλυτο οργασμό. Έκρηξη φωτός χρωμάτων και αρωμάτων σε μια μίξη που δεν πέτυχε ποτέ ο ικανότερος αλχημιστής. Βλέπεις, τη φύση μπορείς να την μιμηθείς κάπως, μα για να την αντιγράψεις επακριβώς, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν θα τα καταφέρεις. Μπορεί επίσης τη Φύση να την βιάζουμε, να ασχημονούμε και να ασελγούμε πάνω στην ομορφιά της με σαδισμό και ίσως με ανείπωτη κακία, μα αυτή όλα τα υπομένει. Βέβαια πού και πού, αγανακτεί μην αντέχοντας άλλο την τόση αχαριστία μας και προβαίνει σε κάτι ξεσπάσματα που εμείς τα χαρακτηρίζουμε ’’περίεργα’’. Είναι σαν να μάς λέει:

«Άνθρωπε, μέχρι εδώ. Κατάστρεψες ό, τι μπόρεσε η ψυχή σου μα δεν χόρτασες καταστροφή. Θέλεις κι άλλη κι άλλη μεγαλύτερη. Δεν με σέβεσαι. Ναι, μα αν δεν σέβεσαι εσύ Εμένα που είμαι το μεγάλο δώρο του Θεού, για πες μου, εγώ σαν τι πρέπει να κάνω; Θέλεις να εξαφανίσω τους Μάηδες και τα καλοκαίρια μου; Το μπορώ και το ξέρεις καλά. Μα… εσύ αυτό θα το πεις ‘παραξενιά’ μου, ‘ελ νίνιο’ και δεν συμμαζεύεται. Είναι θυμός άνθρωπε, και το ξέρεις, ούτε κι εγώ η ίδια το πιστεύω πόσο κακιά μπορώ να γίνω από την δικαιολογημένη αγανάκτησή μου. Δεν μπορώ να σε καταλάβω. Αφού σού αρέσει η ομορφιά και ο Παράδεισος της Γης, γιατί τον καταστρέφεις; Τι ανωμαλία κι αυτή η δική σου;
Κοίταξέ με σήμερα τι όμορφη που είμαι με το Μάη μου πλεγμένο στα μαλλιά. Με βλέπεις και χαίρεσαι κι εγώ γελώ με τη χαρά σου. Προσπάθησε λοιπόν να με κρατήσεις όμορφη έτσι όπως πάντα ήμουν ανά τις χιλιετίες. Με τους ήπιους χειμώνες, τα φθινόπωρά μου, τις άνοιξες και τα ξανθά καλοκαίρια μου, που πια τείνεις να τα ισοπεδώσεις όλα, να τα κάνεις άσπρο-μαύρο, χωρίς εκείνες τις πινελιές των χρωμάτων που κάποτε ζωγράφιζα με κέφι…
Σταμάτα τους βανδαλισμούς στο κορμί μου. Σταμάτα να με βασανίζεις. Για δες πόσο γρήγορα μού περνά ο θυμός και πόσο καλή ξαναγίνομαι για χάρη σου όταν μού δίνεις μια σταλιά Αγάπη. Έλα να ξανά-αγαπηθούμε και θα δεις το Μάη μου να σού κάνει συντροφιά όλο το Χρόνο.
Μα βρε κουτό, Φύση είμαι ΕΣΥ, πώς δεν το σκέφτηκες ποτέ; Είσαι μάλιστα εκείνο το τμήμα μου που είναι το ίδιο σοφό μ’ εμένα. Μα τη σοφία σου τις πιο πολλές φορές την παραχώνεις κάτω από σκεπάσματα βαριά, για να μην πω ότι την θάβεις. Τι σαδισμός είναι αυτός βρε άνθρωπε πες μου να καταλάβω. Χιλιάδων χρόνων εμπειρία και δεν μπόρεσα ακόμη να σε ερμηνεύσω.
Έλα. Σου απλώνω το χέρι. Σού φέρνω ανθοδέσμες ευωδιαστές για να συμφιλιωθούμε κι’ εσύ να θυμηθείς ξανά πόσο ευτυχισμένος γίνεσαι σαν με βλέπεις να λάμπω από ομορφάδα. Πρόσεξε όμως, μη με θεωρήσεις δεδομένη. Δεν θα είμαι πάντοτε γενναιόδωρη. Αν εσύ εξακολουθήσεις να είσαι μικρός και μωρός φοβάμαι θα σε μιμηθώ. Με το να θέλεις το κακό μου, που στην τελική είναι και δικό σου κακό, τι είναι; Δεν είναι μωρία; Εξυπνάδα την περνάς;
Σήμερα, πρώτη του Μάη, γιορτάζω. Έβαλα τα καλά μου και δεν στο κρύβω προσπαθώ να σε κάνω να με ερωτευτείς ναι μεν τρελά, αλλά και βαθιά. Θέλω όμως και να με προστατεύσεις. Μόνον εσύ το μπορείς. Και μη με ρωτήσεις από Ποιον; Λυπάμαι που θα σου το πω αλλά είσαι ο μόνος εχθρός μου. Άλλον μεγαλύτερο από εσένα δεν έχω και μάρτυράς μου ο Θεός. Ως πότε θα σε ανέχομαι; Έως πότε θα σού χαρίζω Μάηδες με λουλούδια και φως; Δείξε μου λίγη Αγάπη και σεβασμό. Δεν είναι πολλά αυτά που ζητώ… ή μήπως για σένα είναι;»

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Xριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχο! Πώς αλλιώς να μας το πει η φύση για να το καταλάβουμε! Ωραίος μονόλογος, μπράβο Λενα!

    Απάντηση
  2. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Αχ κορίτσι μου πόσο με συγκινει αυτός ο μεγάλος έρωτας ο δικός σου με τη Φύση! ξεχειλίζει από κάθε σου κύτταρο. Αν όλοι μας ήμασταν το ίδιο με εσένα ερωτευμένοι μαζί της και την σεβόμασταν,
    ο κόσμος πόσο καλύτερος δε θα’ ταν

    Απάντηση
  3. Κρυστάλλη Κατερίνα

    Ένας μονόλογος που τα λέει όλα. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν εκεί την ώρα που η Φύση, μάλωνε τον άνθρωπο. Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου