Ο Μάης

7.05.2018


Μάης και η Φύση σε απόλυτο οργασμό. Έκρηξη φωτός χρωμάτων και αρωμάτων σε μια μίξη που δεν πέτυχε ποτέ ο ικανότερος αλχημιστής. Βλέπεις, τη φύση μπορείς να την μιμηθείς κάπως, μα για να την αντιγράψεις επακριβώς, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν θα τα καταφέρεις. Μπορεί επίσης τη Φύση να την βιάζουμε, να ασχημονούμε και να ασελγούμε πάνω στην ομορφιά της με σαδισμό και ίσως με ανείπωτη κακία, μα αυτή όλα τα υπομένει. Βέβαια πού και πού, αγανακτεί μην αντέχοντας άλλο την τόση αχαριστία μας και προβαίνει σε κάτι ξεσπάσματα που εμείς τα χαρακτηρίζουμε ’’περίεργα’’. Είναι σαν να μάς λέει:

«Άνθρωπε, μέχρι εδώ. Κατάστρεψες ό, τι μπόρεσε η ψυχή σου μα δεν χόρτασες καταστροφή. Θέλεις κι άλλη κι άλλη μεγαλύτερη. Δεν με σέβεσαι. Ναι, μα αν δεν σέβεσαι εσύ Εμένα που είμαι το μεγάλο δώρο του Θεού, για πες μου, εγώ σαν τι πρέπει να κάνω; Θέλεις να εξαφανίσω τους Μάηδες και τα καλοκαίρια μου; Το μπορώ και το ξέρεις καλά. Μα… εσύ αυτό θα το πεις ‘παραξενιά’ μου, ‘ελ νίνιο’ και δεν συμμαζεύεται. Είναι θυμός άνθρωπε, και το ξέρεις, ούτε κι εγώ η ίδια το πιστεύω πόσο κακιά μπορώ να γίνω από την δικαιολογημένη αγανάκτησή μου. Δεν μπορώ να σε καταλάβω. Αφού σού αρέσει η ομορφιά και ο Παράδεισος της Γης, γιατί τον καταστρέφεις; Τι ανωμαλία κι αυτή η δική σου;
Κοίταξέ με σήμερα τι όμορφη που είμαι με το Μάη μου πλεγμένο στα μαλλιά. Με βλέπεις και χαίρεσαι κι εγώ γελώ με τη χαρά σου. Προσπάθησε λοιπόν να με κρατήσεις όμορφη έτσι όπως πάντα ήμουν ανά τις χιλιετίες. Με τους ήπιους χειμώνες, τα φθινόπωρά μου, τις άνοιξες και τα ξανθά καλοκαίρια μου, που πια τείνεις να τα ισοπεδώσεις όλα, να τα κάνεις άσπρο-μαύρο, χωρίς εκείνες τις πινελιές των χρωμάτων που κάποτε ζωγράφιζα με κέφι…
Σταμάτα τους βανδαλισμούς στο κορμί μου. Σταμάτα να με βασανίζεις. Για δες πόσο γρήγορα μού περνά ο θυμός και πόσο καλή ξαναγίνομαι για χάρη σου όταν μού δίνεις μια σταλιά Αγάπη. Έλα να ξανά-αγαπηθούμε και θα δεις το Μάη μου να σού κάνει συντροφιά όλο το Χρόνο.
Μα βρε κουτό, Φύση είμαι ΕΣΥ, πώς δεν το σκέφτηκες ποτέ; Είσαι μάλιστα εκείνο το τμήμα μου που είναι το ίδιο σοφό μ’ εμένα. Μα τη σοφία σου τις πιο πολλές φορές την παραχώνεις κάτω από σκεπάσματα βαριά, για να μην πω ότι την θάβεις. Τι σαδισμός είναι αυτός βρε άνθρωπε πες μου να καταλάβω. Χιλιάδων χρόνων εμπειρία και δεν μπόρεσα ακόμη να σε ερμηνεύσω.
Έλα. Σου απλώνω το χέρι. Σού φέρνω ανθοδέσμες ευωδιαστές για να συμφιλιωθούμε κι’ εσύ να θυμηθείς ξανά πόσο ευτυχισμένος γίνεσαι σαν με βλέπεις να λάμπω από ομορφάδα. Πρόσεξε όμως, μη με θεωρήσεις δεδομένη. Δεν θα είμαι πάντοτε γενναιόδωρη. Αν εσύ εξακολουθήσεις να είσαι μικρός και μωρός φοβάμαι θα σε μιμηθώ. Με το να θέλεις το κακό μου, που στην τελική είναι και δικό σου κακό, τι είναι; Δεν είναι μωρία; Εξυπνάδα την περνάς;
Σήμερα, πρώτη του Μάη, γιορτάζω. Έβαλα τα καλά μου και δεν στο κρύβω προσπαθώ να σε κάνω να με ερωτευτείς ναι μεν τρελά, αλλά και βαθιά. Θέλω όμως και να με προστατεύσεις. Μόνον εσύ το μπορείς. Και μη με ρωτήσεις από Ποιον; Λυπάμαι που θα σου το πω αλλά είσαι ο μόνος εχθρός μου. Άλλον μεγαλύτερο από εσένα δεν έχω και μάρτυράς μου ο Θεός. Ως πότε θα σε ανέχομαι; Έως πότε θα σού χαρίζω Μάηδες με λουλούδια και φως; Δείξε μου λίγη Αγάπη και σεβασμό. Δεν είναι πολλά αυτά που ζητώ… ή μήπως για σένα είναι;»

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Xριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχο! Πώς αλλιώς να μας το πει η φύση για να το καταλάβουμε! Ωραίος μονόλογος, μπράβο Λενα!

    Απάντηση
  2. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Αχ κορίτσι μου πόσο με συγκινει αυτός ο μεγάλος έρωτας ο δικός σου με τη Φύση! ξεχειλίζει από κάθε σου κύτταρο. Αν όλοι μας ήμασταν το ίδιο με εσένα ερωτευμένοι μαζί της και την σεβόμασταν,
    ο κόσμος πόσο καλύτερος δε θα’ ταν

    Απάντηση
  3. Κρυστάλλη Κατερίνα

    Ένας μονόλογος που τα λέει όλα. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν εκεί την ώρα που η Φύση, μάλωνε τον άνθρωπο. Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου