Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση

30.09.2016

diktaiou_photo_4

Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου

 

Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής
εδώ που όλα μιλούν 
και όλα σωπαίνουν ταυτόχρονα
άνοιξες την πόρτα στο άγνωστο
κλείνοντας πίσω σου κάθε τι οικείο 
δεκάδες σύμβολα μπορούν να ενωθούν 
σε χιλιάδες συνδυασμούς 
υφαίνοντας μέσα από αλλόκοτα παιχνίδια
με μια χλομή αχτίδα του φεγγαριού 
ξανά τη μορφή σου.
Όλες οι σκέψεις 
αποτυπωμένες στα βλέμματα 
στη φαντασία πια κι όμως αισθάνομαι 
ακόμη και το πορτρέτο σου 
να παραμονεύει τη ζωή μου, 
ναι, καταλαβαίνω αυτή τη φευγαλέα λύπη 
και το ανείπωτο αντίο στο σταθμό
τώρα που η οχλοβοή της πλατείας έγινε ψίθυρος
κι ο ψίθυρος σιωπή μες στη βροχή.
Απαλλαγμένη από κάθε πλεόνασμα καλοκαιριού
με την αλήθεια γυμνή
τώρα δε μπορώ να κρύψω τα αισθήματα μου.
Φθινόπωρο, έντονη η ανάμνηση 
της τελευταίας άφεγγης λάμψης στα μάτια...
σε σκέφτομαι, στο θρόισμα των φύλλων 
με κυρίαρχη την αίσθηση της απουσίας του περιττού.
Αφήνεις τη σκέψη 
να σε γυρίσει πίσω στο χρόνο, 
πόσο απλά, με τη μυρωδιά της νοτισμένης γης, 
αναπολείς μ’ ένα συναίσθημα θολό 
γνωρίζοντας πως τίποτα δεν σε χωρίζει από το φως
Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Κρήτη
κι ύστερα πάλι εδώ, στο Ιόνιο φως 
με τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, 
όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές
προικισμένη με κάτι απ’ τη μνήμη σου
και κάτι απ’ το χάδι σου, αφή βελούδινη
ζώντας ήσυχα, 
χωρίς να περιμένω το ακατόρθωτο,
όμως σε μια διαρκή αναζήτηση 
λέξεων και συναισθημάτων
εσύ μου έδειξες το δρόμο 
η πνευματική φύση του κόσμου
εκείνη που απεγνωσμένα ήθελες να κατακτήσεις 
δοσμένη μέσα από τη δύναμη των λέξεων, 
φτάνει να βρέχει, όπως σήμερα
φτάνει κάπου να ακούγεται ένα πιάνο.
Κάτω από την ασημένια πένα 
εμφανίζεται τ’ όνομα σου στο χαρτί
οι αναπαραστάσεις αναστατώνουν την καρδιά
πλάνες τυφλές που έχω αγαπήσει
ασεβής και ασυμβίβαστη η ψυχή στο παρόν
πάντα θα μου κοστίζουν οι στιγμές
αυτές που δε μπορώ 
να κοιτάζω τ’ άστρα μαζί σου.
Φθινόπωρο, μα δεν είναι της λήθης η βροχή
αν μπορούσες να τη δεις πως πέφτει στη θάλασσα
αν ήταν να ένιωθες τι σημαίνει ν’ ασκητεύεις 
όταν ο άνεμος κουρσεύει τα όνειρα
και οι γλάροι εξαπατούν τον ορίζοντα μ’ ένα πέταγμα
κάτω από το διπλό ουράνιο τόξο
όταν συνοψίζεται η αθωότητα σε μια μόνο ψιχάλα
ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση.
Παρακμάζουν οι τελευταίες προσδοκίες
στην αυλόπορτα του φάρου
κοχύλια και φύκια σκορπισμένα στα βράχια
αστραπές στο πηχτό μελάνι 
αυτό που με περικυκλώνει από παντού
ένα ξένο χέρι προσπαθεί να με κρατήσει
κάποιος ορκίζεται σε καινούριες εικόνες, 
μα δεν υπάρχει αφετηρία
ένα δάκρυ μόνο γνωρίζω
εσένα μόνο αγαπώ
ατάλαντη και αδιάφορη στο άγγιγμα
όπως κάθε φορά
από ποιον αλήθεια κίνδυνο
νομίζεις πως ξεφεύγω 
χαράζοντας από αμηχανία
τυχαία ονόματα και γράμματα
κάθε φορά που νυχτώνει φθινόπωρο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θάλασσα

Θάλασσα

Ώω θάλασσα θεά θεούς θεριεύεις θνητούς θρηνείς θύελλες θερίζεις σύμπαντα καθρεφτίζεις - Ώω θάλασσα θεά ορίζοντες κλωθείς, τους ουρανούς ποθείς πλανήτες σαγηνεύεις τα πάθη γαληνεύεις - Ώω θάλασσα Θεά θωρείς με μάτια γαλανά πλέκεις θεόρατα μαλλιά δοσμένα στου Αιόλου τα...

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου