Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση

30.09.2016

diktaiou_photo_4

Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου

 

Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής
εδώ που όλα μιλούν 
και όλα σωπαίνουν ταυτόχρονα
άνοιξες την πόρτα στο άγνωστο
κλείνοντας πίσω σου κάθε τι οικείο 
δεκάδες σύμβολα μπορούν να ενωθούν 
σε χιλιάδες συνδυασμούς 
υφαίνοντας μέσα από αλλόκοτα παιχνίδια
με μια χλομή αχτίδα του φεγγαριού 
ξανά τη μορφή σου.
Όλες οι σκέψεις 
αποτυπωμένες στα βλέμματα 
στη φαντασία πια κι όμως αισθάνομαι 
ακόμη και το πορτρέτο σου 
να παραμονεύει τη ζωή μου, 
ναι, καταλαβαίνω αυτή τη φευγαλέα λύπη 
και το ανείπωτο αντίο στο σταθμό
τώρα που η οχλοβοή της πλατείας έγινε ψίθυρος
κι ο ψίθυρος σιωπή μες στη βροχή.
Απαλλαγμένη από κάθε πλεόνασμα καλοκαιριού
με την αλήθεια γυμνή
τώρα δε μπορώ να κρύψω τα αισθήματα μου.
Φθινόπωρο, έντονη η ανάμνηση 
της τελευταίας άφεγγης λάμψης στα μάτια...
σε σκέφτομαι, στο θρόισμα των φύλλων 
με κυρίαρχη την αίσθηση της απουσίας του περιττού.
Αφήνεις τη σκέψη 
να σε γυρίσει πίσω στο χρόνο, 
πόσο απλά, με τη μυρωδιά της νοτισμένης γης, 
αναπολείς μ’ ένα συναίσθημα θολό 
γνωρίζοντας πως τίποτα δεν σε χωρίζει από το φως
Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Κρήτη
κι ύστερα πάλι εδώ, στο Ιόνιο φως 
με τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, 
όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές
προικισμένη με κάτι απ’ τη μνήμη σου
και κάτι απ’ το χάδι σου, αφή βελούδινη
ζώντας ήσυχα, 
χωρίς να περιμένω το ακατόρθωτο,
όμως σε μια διαρκή αναζήτηση 
λέξεων και συναισθημάτων
εσύ μου έδειξες το δρόμο 
η πνευματική φύση του κόσμου
εκείνη που απεγνωσμένα ήθελες να κατακτήσεις 
δοσμένη μέσα από τη δύναμη των λέξεων, 
φτάνει να βρέχει, όπως σήμερα
φτάνει κάπου να ακούγεται ένα πιάνο.
Κάτω από την ασημένια πένα 
εμφανίζεται τ’ όνομα σου στο χαρτί
οι αναπαραστάσεις αναστατώνουν την καρδιά
πλάνες τυφλές που έχω αγαπήσει
ασεβής και ασυμβίβαστη η ψυχή στο παρόν
πάντα θα μου κοστίζουν οι στιγμές
αυτές που δε μπορώ 
να κοιτάζω τ’ άστρα μαζί σου.
Φθινόπωρο, μα δεν είναι της λήθης η βροχή
αν μπορούσες να τη δεις πως πέφτει στη θάλασσα
αν ήταν να ένιωθες τι σημαίνει ν’ ασκητεύεις 
όταν ο άνεμος κουρσεύει τα όνειρα
και οι γλάροι εξαπατούν τον ορίζοντα μ’ ένα πέταγμα
κάτω από το διπλό ουράνιο τόξο
όταν συνοψίζεται η αθωότητα σε μια μόνο ψιχάλα
ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση.
Παρακμάζουν οι τελευταίες προσδοκίες
στην αυλόπορτα του φάρου
κοχύλια και φύκια σκορπισμένα στα βράχια
αστραπές στο πηχτό μελάνι 
αυτό που με περικυκλώνει από παντού
ένα ξένο χέρι προσπαθεί να με κρατήσει
κάποιος ορκίζεται σε καινούριες εικόνες, 
μα δεν υπάρχει αφετηρία
ένα δάκρυ μόνο γνωρίζω
εσένα μόνο αγαπώ
ατάλαντη και αδιάφορη στο άγγιγμα
όπως κάθε φορά
από ποιον αλήθεια κίνδυνο
νομίζεις πως ξεφεύγω 
χαράζοντας από αμηχανία
τυχαία ονόματα και γράμματα
κάθε φορά που νυχτώνει φθινόπωρο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου