Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση

30.09.2016

diktaiou_photo_4

Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου

 

Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής
εδώ που όλα μιλούν 
και όλα σωπαίνουν ταυτόχρονα
άνοιξες την πόρτα στο άγνωστο
κλείνοντας πίσω σου κάθε τι οικείο 
δεκάδες σύμβολα μπορούν να ενωθούν 
σε χιλιάδες συνδυασμούς 
υφαίνοντας μέσα από αλλόκοτα παιχνίδια
με μια χλομή αχτίδα του φεγγαριού 
ξανά τη μορφή σου.
Όλες οι σκέψεις 
αποτυπωμένες στα βλέμματα 
στη φαντασία πια κι όμως αισθάνομαι 
ακόμη και το πορτρέτο σου 
να παραμονεύει τη ζωή μου, 
ναι, καταλαβαίνω αυτή τη φευγαλέα λύπη 
και το ανείπωτο αντίο στο σταθμό
τώρα που η οχλοβοή της πλατείας έγινε ψίθυρος
κι ο ψίθυρος σιωπή μες στη βροχή.
Απαλλαγμένη από κάθε πλεόνασμα καλοκαιριού
με την αλήθεια γυμνή
τώρα δε μπορώ να κρύψω τα αισθήματα μου.
Φθινόπωρο, έντονη η ανάμνηση 
της τελευταίας άφεγγης λάμψης στα μάτια...
σε σκέφτομαι, στο θρόισμα των φύλλων 
με κυρίαρχη την αίσθηση της απουσίας του περιττού.
Αφήνεις τη σκέψη 
να σε γυρίσει πίσω στο χρόνο, 
πόσο απλά, με τη μυρωδιά της νοτισμένης γης, 
αναπολείς μ’ ένα συναίσθημα θολό 
γνωρίζοντας πως τίποτα δεν σε χωρίζει από το φως
Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Κρήτη
κι ύστερα πάλι εδώ, στο Ιόνιο φως 
με τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, 
όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές
προικισμένη με κάτι απ’ τη μνήμη σου
και κάτι απ’ το χάδι σου, αφή βελούδινη
ζώντας ήσυχα, 
χωρίς να περιμένω το ακατόρθωτο,
όμως σε μια διαρκή αναζήτηση 
λέξεων και συναισθημάτων
εσύ μου έδειξες το δρόμο 
η πνευματική φύση του κόσμου
εκείνη που απεγνωσμένα ήθελες να κατακτήσεις 
δοσμένη μέσα από τη δύναμη των λέξεων, 
φτάνει να βρέχει, όπως σήμερα
φτάνει κάπου να ακούγεται ένα πιάνο.
Κάτω από την ασημένια πένα 
εμφανίζεται τ’ όνομα σου στο χαρτί
οι αναπαραστάσεις αναστατώνουν την καρδιά
πλάνες τυφλές που έχω αγαπήσει
ασεβής και ασυμβίβαστη η ψυχή στο παρόν
πάντα θα μου κοστίζουν οι στιγμές
αυτές που δε μπορώ 
να κοιτάζω τ’ άστρα μαζί σου.
Φθινόπωρο, μα δεν είναι της λήθης η βροχή
αν μπορούσες να τη δεις πως πέφτει στη θάλασσα
αν ήταν να ένιωθες τι σημαίνει ν’ ασκητεύεις 
όταν ο άνεμος κουρσεύει τα όνειρα
και οι γλάροι εξαπατούν τον ορίζοντα μ’ ένα πέταγμα
κάτω από το διπλό ουράνιο τόξο
όταν συνοψίζεται η αθωότητα σε μια μόνο ψιχάλα
ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση.
Παρακμάζουν οι τελευταίες προσδοκίες
στην αυλόπορτα του φάρου
κοχύλια και φύκια σκορπισμένα στα βράχια
αστραπές στο πηχτό μελάνι 
αυτό που με περικυκλώνει από παντού
ένα ξένο χέρι προσπαθεί να με κρατήσει
κάποιος ορκίζεται σε καινούριες εικόνες, 
μα δεν υπάρχει αφετηρία
ένα δάκρυ μόνο γνωρίζω
εσένα μόνο αγαπώ
ατάλαντη και αδιάφορη στο άγγιγμα
όπως κάθε φορά
από ποιον αλήθεια κίνδυνο
νομίζεις πως ξεφεύγω 
χαράζοντας από αμηχανία
τυχαία ονόματα και γράμματα
κάθε φορά που νυχτώνει φθινόπωρο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Διαβάστε κι αυτά

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου