Ο φιλαράκος

16.03.2014

 

Ο Διαμαντής με τα μάτια τα γυαλιστερά τα θαλασσινά, κάνει τα οχτάρια του στο μικρό λιμανάκι.

-«Μαμά, μαμάααα» φωνάζουν τα πιτσιρίκια από μακριά δείχνοντάς τον με τα ακτινοδάχτυλά τους προσπαθώντας να ακολουθήσουν το ρυθμό των ποδιών του, «ο τρελο-Διαμαντής. Τι πλάκα που έχει!»

Οι μανάδες κουνάνε τα κεφάλια τους μίζερα και συνεχίζουν να πίνουν τον καφέ τους και να αργοσχολούν με τις άλλες φιλενάδες τους. Πού καιρός για να χωρέσει ένας άνθρωπος ακόμα στο μυαλό τους. Τρελός είναι λέγανε, τυχερός, δεν καταλαβαίνει τι γίνεται στη χώρα μας…

Από πίσω του ένας σκύλος ερχότανε πάντα πιστός και αγαπησιάρης. Κατέβαζε το κεφάλι του κάτω και ακολουθούσε τη μυρωδιά του χνώτου του αφεντικού του. Όπου και να ήταν τον έβρισκε, ό,τι και να έκανε ήταν εκεί.

-«Τι θες μωρέ παλιόσκυλο και εσύ… φεύγα μας κυνηγάνε θα μας πιάσουν» του φώναζε ο Διαμαντής κι εκείνο κολλημένο απάνω του σε κάθε κίνηση να τον διώξει. Έβαζε θαρρείς όλη του τη δύναμη για να μείνει ακίνητο, τέτοια αγάπη του ’χε, όση δεν πήρε από πουθενά.

Πάνε μέρες που ο Διαμαντής γυρνά τους δρόμους πάντα μεθυσμένος. Όπου και να πάει του δίνουνε να πιει.

«Πιες μωρέ Διαμαντή να ξεδώσεις» ή «Έλα πιες αυτό το ποτήρι και άδειασέ μου τη γωνιά έχω και δουλειές» ή «έλα να τον μεθύσουμε τον τρελο Διαμαντή να γελάσουμε». Κάνανε ηχώ οι φράσεις κάθε μέρα κι εκείνος με το βλέμμα του τρομαγμένο κατέβαζε το ένα κρασί μετά το άλλο… και παραμιλούσε…

Τον κοίταζε ο φίλος του, θα νόμιζε κανείς πως ήθελε να του πει να σταματήσει να πίνει, να μην τους ακούει, είχε ένα βλέμμα ετούτο το σκυλί που σε αγκάλιαζε από μακριά. Κλαψούριζε για να φύγουνε κάθε φορά που τον κοροϊδεύανε και τον βάζανε να χορέψει στο δρόμο ή να κρατήσει μεθυσμένος κανάτες γεμάτες κρασί στο κεφάλι του μα ο Διαμαντής χανότανε μες στο κρασί και ευχαριστούσε πάντα το εγωιστικό
κοινό του…

Ετούτη τη μέρα ο Διαμαντής δε σταματά πουθενά, κοντοστέκεται μόνο για να πιει ένα ποτήρι και φεύγει. Είναι να απορεί κανείς πώς στέκεται όρθιος μισή μερίδα άνθρωπος με μόνο το αλκοόλ στο αίμα του. Ο φίλος του γαβγίζει συνεχώς όπως γαβγίζουν τα σκυλιά λίγο πριν το σεισμό, σα να ζητά βοήθεια για το αφεντικό του αλλά κανείς δε δίνει σημασία. Το λιμάνι έχει τον τρελό του, τη γραφική του φιγούρα σαν τον Πέτρο τον πελεκάν. Φιγουράρει το όνομά του ακόμα και στις στήλες της τοπικής εφημερίδας από δαιμόνιους ρεπόρτερ που λατρεύουν να γεμίζουν τις φυλλάδες.

Λίγα βήματα μπροστά, λίγα πλαϊνά, λίγα πίσω… παραπατά, πέφτει καμιά φορά και σηκώνεται πάλι…
«Φύγε μωρέ παλιόσκυλο μου μπερδεύεις τα βήματα και πέφτω» τον κλωτσά και το σκυλί κρατά μεγαλύτερη απόσταση και συνεχίζει να τον ακολουθεί.

Φτάνουν στην άκρη του λιμανιού κάνοντας παρέα στο φάρο. Σουρούπωσε και κοκκίνισαν τα κύματα της άγριας χειμωνιάτικης θάλασσας από το φως του. Ο Διαμαντής χαζεύει το φως πάνω τους, σαν χάδι ερωτικό πάνω σε ατίθασο κορμί. Κανείς δε βλέπει τα δάκρυα στα μάτια του παρά μόνο ο φίλος του. Βραδιάζει και στέκει εκεί παρά το κρύο, συνεχίζει να κοιτά τη θάλασσα με μάτια υγρά…

Μόνο ένας μικρός θόρυβος ακούστηκε, όπως σκάει το κύμα στα βράχια… κι ύστερα σιωπή. Το λιμάνι γέμισε από κλάματα σκυλίσια και κοκκίνισε ακόμα πιο πολύ ο φάρος σα να ντρεπόταν.

Στο λιμάνι την επόμενη μέρα ο κόσμος τρέχει στις δουλειές, τα καφενεία γέμισαν, τα παιδιά παίζουν από εδώ κι από εκεί. Ο μανάβης φωνάζει με το αυτοκίνητό του, οι κυράδες τον ακολουθούν με τα εμπριμέ τους φορέματα στα στρουμπουλά τους κορμιά. Κανείς δεν πενθεί, κανείς δεν κλαίει, κανείς δεν ψάχνει τον τρελό του χωριού.

Εκεί στην άκρη του λιμανιού, παρέα με τον λυπημένο φάρο, ένας σκύλος γρυλίζει ακίνητος κοιτάζοντας τη θάλασσα. Η ουρά του δεν κουνιέται, το σώμα του τρέμει και τα μάτια, αχ αυτά τα μάτια, μοιάζουν μ’ εκείνα τα γυαλιστερά τα θαλασσινά και κλαίνε χωρίς δάκρυα. Αντίο φωνάζουν, θα μου λείπεις μια ζωή, χαϊδεύει πιστά με το γρύλισμά του ετούτον το θαλασσινό τάφο…

 

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Οι φίλοι μου δεν αντέχουν την πολυλογία μου. Και τις εκθέσεις που τους γράφω όποτε στέλνω mail. Παρόλα αυτά χαίρονται να διαβάζουν ό,τι γράφω ευτυχώς ή απλά το λένε για να με ξεφορτωθούν! Αγαπάω τη συγγραφή. Τη στιγμή εκείνη που πριν καλά καλά ξεφυτρώσει η ιστορία έχεις ήδη αρχίσει να πληκτρολογείς απόλυτα συγκεντρωμένος. Το γράψιμο μαζί με τη φωτογραφία είναι για μένα ένας ξεχωριστός συνδυασμός. Έτσι γεννήθηκε και το www.photofairytale.wordpress.com για να μου κάνει παρέα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μια ιστορία που μου μιλάει βαθιά μεσα στην ψυχή!!!Μάχη Τζουγανάκη συνέχισε να μάχεσαι και να μας κερδίζεις με τις όμορφες ιστορίες!!!Πολλά μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. MT

    Σας ευχαριστώ πολύ! Το αφιερώνω με πολλή αγάπη στον “τρελό” του δικού μου μικρού χωριού εκεί κάπου στην Κρήτη….που πριν λίγα χρόνια έκανε κι εκείνος το μεγάλο ταξίδι…

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Εκεί στην άκρη του λιμανιού, παρέα με τον λυπημένο φάρο, ένας σκύλος γρυλίζει ακίνητος κοιτάζοντας τη θάλασσα. Η ουρά του δεν κουνιέται, το σώμα του τρέμει και τα μάτια, αχ αυτά τα μάτια, μοιάζουν μ’ εκείνα τα γυαλιστερά τα θαλασσινά και κλαίνε χωρίς δάκρυα. Αντίο φωνάζουν, θα μου λείπεις μια ζωή, χαϊδεύει πιστά με το γρύλισμά του ετούτον το θαλασσινό τάφο…”

    Κάθε ιστορία που έχει να κάνει με σκυλιά κερδίζει από την αρχή την προσοχή μου – γνωστή η αδυναμία μου…
    Όταν όμως περιγράφει με τόση ένταση και με τόση τρυφερότητα καταστάσεις και συναισθήματα, τότε κερδίζει και την εκτίμηση και την συγκίνησή μου!
    Πολλά συγχαρητήρια φίλη μου Μάχη!

    Απάντηση
    • MT

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας σχόλια. Αυτές οι τετράποδες ψυχές είναι απίστευτη παρέα…

      Απάντηση
  4. Ελένη Βλάχου

    Καλή αρχή στο νέο σου ταξίδι!
    Η σχέση που δημιουργείται μεταξύ ενός ανθρώπου κι ενός σκυλιού δεν είναι εύκολα κατανοητή από τους άλλους… το δέσιμό τους όμως παραμένει πάντοτε δυνατό, ακόμα κι αν ο ένας από τους δυο “απομακρυνθεί”. Μπορεί να μην είχα ποτέ ιδιαίτερη επαφή με τα ζώα, όμως η ιστορία σου κατάφερε να με αγγίξει! Μπράβο!

    Απάντηση
    • MT

      Φιλενάδα σε ευχαριστώ πολύ που μου έστειλες το link για αυτές τις φωτογραφίες! Είναι όμορφη πρό(σ)κληση!

      Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Τόσο τρυφερό… Τόσο συγκινητικό… Κι όταν έχει τύχει να “ζήσεις” μ’ έναν τέτοιο Φίλο ή να έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο, αλλά όχι τόσο γλαφυρά δοσμένο, δεν μπορεί παρά να βουρκώσεις…
    Ευχαριστώ πολύ!!!

    Απάντηση
    • MT

      Εγώ ευχαριστώ για το αγκάλιασμα…

      Απάντηση
  6. whitedwarf4

    Δεν μπορώ να φανταστώ ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι που δεν αντέχουν τις εκθέσεις- email….Να δεις που είναι οι ίδιοι με αυτούς που λατρεύουν να διαβάζουν ό,τι γράφεις! Όπως και τώρα…
    Τόσο όμορφο, τόσο μεστό, τόσο δυνατό και γλυκό, όσο μια φιλία.
    Καλή αρχή κοριτσάκι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου