Ο χρόνος Αύριο… με μπλε τριαντάφυλλα

8.09.2015

 

 

Σκοτάδι βαθύ κλείνεις τα μάτια,
βελούδο και σκόνη της μνήμης
αφήνεσαι μα δεν ξεχνιέσαι
γέρνοντας το κεφάλι

προς τα πίσω
η σκουριά του φάρου σκουριά

της ψυχής.
Κυκλωμένες με φεγγάρια

οι θύμησες
πληγές ανοικτές
συνεχείς οι αντιθέσεις στον ορίζοντα
... "η σοφία απέναντι στην άγνοια".
Μη γελάς, ακούω καθαρά

τη φωνή της ερήμου
και του ανέμου τον ψίθυρο
ανάμεσα από φοινικιές και άστρα.
Νικημένα τα όνειρα θα επιστρέψουν
ναυάγια στη συντριμμένη αυγή.

Σύννεφα ταξιδεύουν

στα πονεμένα στήθη
μετράς τις ανάσες πριν το τέρμα
στη νοσταλγία του κεραυνού παγιδεύτηκες
καινούρια αγάπη σαν ανοιξιάτικη φυλλωσιά.
Με σιωπές και κοφτές μαχαιριές
χιμά το παρελθόν από παντού στην καρδιά.
Στη γωνιά του δρόμου
οι φανοστάτες τρεμοσβήνουν στη βροχή
η πολιτεία κοιμάται βαθειά
τώρα που η φωτεινή πλευρά του κόσμου
κρυμμένη, αφήνει την ομίχλη
να ξεδιπλώνεται μητέρα αισθήσεων και εμπειριών

και διαφευγόντων νοημάτων.
Είναι άραγε τέχνη να χάνεσαι,
ν' αγαπάς, ν' αγαπιέσαι...

Χαραγμένο στο αρμυρίκι το σημάδι

του Έρωτα
τώρα μια λέξη τελείως ασήμαντη
έχει γίνει στα χείλη
καμιά ψευδαίσθηση πια.
Χάνεσαι κυνηγημένος στο πλήθος,
θέλω να χορέψω... Αύριο...
για το ταξίδι που μοιραστήκαμε

έτσι κι αλλιώς για πάντα θα είμαι
ηθοποιός μιας παράστασης που βαρέθηκα να παίζω.
Ο χρόνος Αύριο...
με μπλε τριαντάφυλλα αθωώνει τις αναμνήσεις.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ας γέρνει ο νους πεισματικά σε όρκους αρχαίους και να μας υποδέχεται στο κατώφλι της γεμάτη αγαθά δώρα η αγάπη.

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Νικημένα τα όνειρα θα επιστρέψουν
    ναυάγια στη συντριμμένη αυγή…[…]

    πόσο υπέροχα διατυπώνετε τις σκέψεις σας…μπαίνουμε στον κήπο των συναισθημάτων σας και θαυμάζουμε τα λουλούδια που φυτρώνουν…και γεμίζει η όσφρηση με λυτρωτικά αρώματα…

    την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μάχη μου, πίσω από την πόρτα που ξεκλείδωσε το φως με την πρώτη βροχή, αυτή που σμιλεύει ψυχές και ακροκέραμα να μένει ανθισμένο το τοπίο της μνήμης και να έχεις πάντα ακριβό ραντεβού με την Αγάπη. Σε ευχαριστώ από καρδιάς.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου