τοβιβλίο.net

Select Page

Πανελλήνιες αγωνίες

Πανελλήνιες αγωνίες

write_pen
15 Μαΐου 2016

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα κλείνω τα δεκαοκτώ. Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό. Στη δική μου περίπτωση, πέρασε σαν αστραπή και βρέθηκα από τη νηπιακή ηλικία κατευθείαν στην ενήλικη, με όλο το ενδιάμεσο διάστημα να κυλάει ανάμεσα σε σχολεία, φροντιστήρια, διάβασμα, εξετάσεις.
– Να ’χα τα χρόνια σου, κόρη μου, μου είπε η γιαγιά που ήρθε να μου ευχηθεί.
– Και τι θα τα έκανες γιαγιά; Ρώτα κι εμένα! Θα διάβαζες είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, θα αγωνιούσες, θα αγχωνόσουν, γιατί από αυτές τις εξετάσεις θα κρινόταν το μέλλον σου, έτσι δε λέτε όλοι; Κοίτα τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου και κοίτα το δικό σου μάγουλο, που είναι φράπα από την ξεκούραση.
Σε όλους φάνηκε αστείο κι έβαλαν τα γέλια, λες και το είπα για να τους διασκεδάσω.
– Έλα, μην αγχώνεσαι, συμπλήρωσε η μητέρα, όλα θα πάνε καλά.
-Πού το ξέρεις;
-Το ξέρω.
Αν με εκνευρίζει κάτι στους μεγάλους, είναι που τα ξέρουν όλα και δίνουν συμβουλές που οι ίδιοι δεν μπορούν να εφαρμόσουν. Άκου μην αγχώνομαι! Και μου το λέει αυτό η ίδια μου η μάνα, που από το άγχος της φέτος άρχισε να παίρνει ηρεμιστικά, ενώ ο πατέρας μου έχει φτάσει να καπνίζει δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα. Άλλη συζήτηση δεν έχουμε πια στο σπίτι, μόνο τις πανελλήνιες. Εδώ και μερικούς μήνες, άρχισα να βγάζω κόκκινα σημάδια σε όλο μου το σώμα. Κάναμε εξετάσεις, άγχος είπε ο γιατρός κι η μητέρα έσπευσε, από μόνη της, στο φαρμακείο να μου πάρει χάπια βαλεριάνας. Δε με βοήθησαν καθόλου και περιμένω τώρα να τελειώσουν οι πανελλήνιες για να δω το δέρμα μου να επιστρέφει στο φυσιολογικό του χρώμα.
Τους τελευταίους μήνες, είμαι ερωτευμένη μ’ έναν συμμαθητή μου αλλά ο έρωτας στα χρόνια των Πανελληνίων εξετάσεων έχει απαγορευτεί με νόμο. Λένε πως όποιος τον παραβεί, βρίσκεται αυτομάτως έξω από τον παράδεισο της επιτυχίας. Άντε να το εξηγήσεις αυτό στην καρδιά που έχει τους δικούς της, άλογους, άναρχους και ατίθασους νόμους. Πώς στενοχωριέμαι, όταν βλέπω αυτή την επαναστάτρια να λουφάζει σε μια γωνιά, από το φόβο που της προκαλεί η λογική. Ώρες ώρες νιώθω πως έχω μόνο ένα τεράστιο κεφάλι. Ούτε χέρια, ούτε πόδια, ούτε ζωτικά όργανα. Ένα κεφάλι γεμάτο από γνώσεις, που δεν ξέρω ποιες από αυτές είναι χρήσιμες και ποιες άχρηστες.
Αύριο είναι η μέρα για την οποία ετοιμαζόμουν σε όλη μου τη ζωή. Σαν άλογο κούρσας νιώθω, που το προετοίμαζαν χρόνια να τρέξει σ’ έναν ιππόδρομο μαζί με άλλα, ενώ τριγύρω οι θεατές θα καρδιοχτυπούν και θα προσεύχονται για να μη διαψεύσει το δικό τους τα όνειρα και τις προσδοκίες τους. Ασήκωτο αυτό το βάρος και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Νιώθω πως μια πιθανή αποτυχία μου θα γίνει αφορμή να καταρρεύσει ο κόσμος γύρω μου.
Πριν πάω στην πρώτη δημοτικού, είχα μάθει να διαβάζω, να γράφω, να υπολογίζω. Αργότερα, οι γονείς μου αποφάσισαν πως ήμουν έτοιμη να αρχίσω να μαθαίνω αγγλικά, αργότερα γαλλικά και γερμανικά, να συμμετέχω σε αθλητικές δραστηριότητες. Ο χρόνος για ελεύθερο παιχνίδι, για μιας ώρας περισσότερο ύπνο ή έστω για λίγο χαζολόγημα, κρίθηκε ένοχος κι έπρεπε πάση θυσία να δικαστεί, να τιμωρηθεί, να εκτίσει την ποινή του. Το δικαστήριο αποφάσισε 12 χρόνια φυλάκιση, σε δραστηριότητες με αυστηρά και άκαμπτα πλαίσια, χωρίς αναστολή. […]

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Επιμέλεια κειμένου

14 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Για μια στιγμή ή και παραπάνω…νόμιζα πως τρύπωσες στο συρτάρι μου με τα ημερολόγια…

    Καλημέρα Χριστίνα.

    Ευχή: Ας μην παρεκκλίνει κανείς από το όνειρο.
    Φινάλε Ευχής: Αμήν

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Τα λες ολα εδώ Χριστίνα μου …. σε ευχαριστώ την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Τρύπωσα στο ημερολόγιό σου, στο ημερολόγιό μου, στο ημερολόγιο όλων των μαθητών και ξέρεις τι διαπίστωσα Μάχη; Πάνω κάτω, ίδιες ιστορίες, ίδιες αγωνίες, ίδιοι φόβοι, δυστυχώς όσα χρόνια κι αν περάσουν . Το μόνο που εύχομαι είναι καλή δύναμη στα παιδιά.

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου! Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  5. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ΈΓΡΑΨΑ σχόλιο και μάλιστα μακροσκελες και πάπαλα άφαντο . θα περιμένω μήπως φανεί και αν όχι το ξαναγράφω

    Απάντηση
  6. Σοφία Ντούπη

    Δεν ξέρω αν άνοιξες συρτάρια ή ξεκλείδωσες καρδιές Χριστίνα μου… όμως μας τα είπες όλα!!! Αγγίζοντας μάλιστα από όλες τις πλευρές ένα τόσο επίκαιρο και για την Ελληνική οικογένεια ένα τόσο ευαίσθητο θέμα!!!

    Απάντηση
  7. Χριστίνα Σουλελέ

    Έχεις μια αδυναμία στα μυστήρια Λένα και σε ακολουθούν και στα σχόλιά σου.

    Απάντηση
  8. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία μου. Επίκαιρο θέμα και δυστυχώς διαχρονικό

    Απάντηση
  9. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Η Μάχη μού είπε ότι αυτό ΜΌΝΟ σε μένα συμβαίνει να μου φεύγειδηλ. το σχόλιο. Φταίει ο υπολογιστής μου που τα έχει παίξει πια; φταίω εγώ που δεν είμαι και τόσο ειδική στα κομπιουτερικά δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι σπάζουν τα νεύρα μου . Μερικές φορές που ξαναέγραψα το μήνυμα, μετά μια δυο ημέρες τσουπ και εμφανίστηκε και το παλιό. Γι΄αυτό δεν ξαναγράφω. Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψες τόσο ωραία. Καλό σου βράδυ.

    Απάντηση
  10. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πολύ επίκαιρο! Χτυπάει στο ρυθμό που ”χορεύουν” τα παιδιά που διαγωνίζονται για μια θέση στο μέλλον (?)…
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  11. Χριστίνα Σουλελέ

    Πράγματι Λένα, μόνο σε σένα συμβαίνουν αυτά. Μήπως, λέω τώρα, μήπως να γράψεις μια ιστορία με αφορμή αυτό το άφαντο σχόλιο; Σε ευχαριστώ πολύ. Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  12. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα! Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  13. Έλενα Σαλιγκάρα

    Απλά υπέροχο κείμενο! Το διάβασα με μια ανάσα. Ξεχειλίζει ο συναισθηματισμός, η αλήθεια, το πάθος για τα όνειρα… Μπράβο σου Χριστίνα μου.

    Απάντηση
  14. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Έλενά μου! Καλή σου μέρα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος