Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…

Δημοσίευση: 28.03.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Μέρες είχα να πιάσω το κουπί της σκέψης μου
να γοργοταξιδέψω στο γαλάζιο της πιο βαθιάς θάλασσας,
αυτής που γνωρίζει καθημερινά φουρτούνες και νηνεμία αντάμα
κι έχει για φάρο την ψυχή…

Δεν φύσηξε ούριος άνεμος ούτε σήμερα, κι ας έχει μποφόρια.

Κανένας συνετός καπετάνιος δεν πιάνει τιμόνι με τέτοια κακοκαιριά…
Το αγαπάει το σκαρί του. Δε θέλει να το δει να χτυπάει στην ξέρα
της αδιαφορίας, στον ύφαλο της κρίσης των αξιών -όχι των
χρηματιστηριακών- αλλά των αξιών της ύπαρξης, και να
χάνεται στο Τρίγωνο των Φρούδων ελπίδων!
Όλα αυτά τα σκέφτεται ο συνετός καπετάνιος…

Ο καπετάνιος όμως στο δικό μου σκαρί θα πιάσει και τιμόνι και κουπί…
Κι ίσως να σταθεί τυχερός να περάσει το καράβι του από τις Συμπληγάδες
Πέτρες της Πατρίδας που καλοδέχτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του
και τους κατατρεγμένους απανταχού της γης στα δαντελωτά ακρογιάλια
του Αιγαίου…

Κι έτσι, με το κουπί της σκέψης μου σχίζω τη φουρτούνα της απέραντης
θάλασσας του “μη” και του “δεν”, πριν γίνω ένα ολοστρόγγυλο μηδέν,
και φωνάζω δυνατά μήπως κι ακούσω την ηχώ της σιωπής μου…

“Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…
Μην ξεχάσεις να καληνυχτήσεις τους γλάρους…”

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καλημέρα Ελένη – Χριστίνα

    Σε ευχαριστώ πολύ για την άψογη επιμέλεια του έργου μου! Να είσαι καλά!
    Καλό Πάσχα! Υγεία κι αγάπη.

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου