Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…

28.03.2018

Μέρες είχα να πιάσω το κουπί της σκέψης μου
να γοργοταξιδέψω στο γαλάζιο της πιο βαθιάς θάλασσας,
αυτής που γνωρίζει καθημερινά φουρτούνες και νηνεμία αντάμα
κι έχει για φάρο την ψυχή...

Δεν φύσηξε ούριος άνεμος ούτε σήμερα, κι ας έχει μποφόρια.

Κανένας συνετός καπετάνιος δεν πιάνει τιμόνι με τέτοια κακοκαιριά...
Το αγαπάει το σκαρί του. Δε θέλει να το δει να χτυπάει στην ξέρα
της αδιαφορίας, στον ύφαλο της κρίσης των αξιών -όχι των
χρηματιστηριακών- αλλά των αξιών της ύπαρξης, και να
χάνεται στο Τρίγωνο των Φρούδων ελπίδων!
Όλα αυτά τα σκέφτεται ο συνετός καπετάνιος...

Ο καπετάνιος όμως στο δικό μου σκαρί θα πιάσει και τιμόνι και κουπί...
Κι ίσως να σταθεί τυχερός να περάσει το καράβι του από τις Συμπληγάδες
Πέτρες της Πατρίδας που καλοδέχτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του
και τους κατατρεγμένους απανταχού της γης στα δαντελωτά ακρογιάλια
του Αιγαίου...

Κι έτσι, με το κουπί της σκέψης μου σχίζω τη φουρτούνα της απέραντης
θάλασσας του “μη” και του “δεν”, πριν γίνω ένα ολοστρόγγυλο μηδέν,
και φωνάζω δυνατά μήπως κι ακούσω την ηχώ της σιωπής μου...

“Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…
Μην ξεχάσεις να καληνυχτήσεις τους γλάρους…”

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καλημέρα Ελένη – Χριστίνα

    Σε ευχαριστώ πολύ για την άψογη επιμέλεια του έργου μου! Να είσαι καλά!
    Καλό Πάσχα! Υγεία κι αγάπη.

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου