Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…

28.03.2018

Μέρες είχα να πιάσω το κουπί της σκέψης μου
να γοργοταξιδέψω στο γαλάζιο της πιο βαθιάς θάλασσας,
αυτής που γνωρίζει καθημερινά φουρτούνες και νηνεμία αντάμα
κι έχει για φάρο την ψυχή...

Δεν φύσηξε ούριος άνεμος ούτε σήμερα, κι ας έχει μποφόρια.

Κανένας συνετός καπετάνιος δεν πιάνει τιμόνι με τέτοια κακοκαιριά...
Το αγαπάει το σκαρί του. Δε θέλει να το δει να χτυπάει στην ξέρα
της αδιαφορίας, στον ύφαλο της κρίσης των αξιών -όχι των
χρηματιστηριακών- αλλά των αξιών της ύπαρξης, και να
χάνεται στο Τρίγωνο των Φρούδων ελπίδων!
Όλα αυτά τα σκέφτεται ο συνετός καπετάνιος...

Ο καπετάνιος όμως στο δικό μου σκαρί θα πιάσει και τιμόνι και κουπί...
Κι ίσως να σταθεί τυχερός να περάσει το καράβι του από τις Συμπληγάδες
Πέτρες της Πατρίδας που καλοδέχτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του
και τους κατατρεγμένους απανταχού της γης στα δαντελωτά ακρογιάλια
του Αιγαίου...

Κι έτσι, με το κουπί της σκέψης μου σχίζω τη φουρτούνα της απέραντης
θάλασσας του “μη” και του “δεν”, πριν γίνω ένα ολοστρόγγυλο μηδέν,
και φωνάζω δυνατά μήπως κι ακούσω την ηχώ της σιωπής μου...

“Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…
Μην ξεχάσεις να καληνυχτήσεις τους γλάρους…”

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καλημέρα Ελένη – Χριστίνα

    Σε ευχαριστώ πολύ για την άψογη επιμέλεια του έργου μου! Να είσαι καλά!
    Καλό Πάσχα! Υγεία κι αγάπη.

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου