Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…

28.03.2018

Μέρες είχα να πιάσω το κουπί της σκέψης μου
να γοργοταξιδέψω στο γαλάζιο της πιο βαθιάς θάλασσας,
αυτής που γνωρίζει καθημερινά φουρτούνες και νηνεμία αντάμα
κι έχει για φάρο την ψυχή...

Δεν φύσηξε ούριος άνεμος ούτε σήμερα, κι ας έχει μποφόρια.

Κανένας συνετός καπετάνιος δεν πιάνει τιμόνι με τέτοια κακοκαιριά...
Το αγαπάει το σκαρί του. Δε θέλει να το δει να χτυπάει στην ξέρα
της αδιαφορίας, στον ύφαλο της κρίσης των αξιών -όχι των
χρηματιστηριακών- αλλά των αξιών της ύπαρξης, και να
χάνεται στο Τρίγωνο των Φρούδων ελπίδων!
Όλα αυτά τα σκέφτεται ο συνετός καπετάνιος...

Ο καπετάνιος όμως στο δικό μου σκαρί θα πιάσει και τιμόνι και κουπί...
Κι ίσως να σταθεί τυχερός να περάσει το καράβι του από τις Συμπληγάδες
Πέτρες της Πατρίδας που καλοδέχτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του
και τους κατατρεγμένους απανταχού της γης στα δαντελωτά ακρογιάλια
του Αιγαίου...

Κι έτσι, με το κουπί της σκέψης μου σχίζω τη φουρτούνα της απέραντης
θάλασσας του “μη” και του “δεν”, πριν γίνω ένα ολοστρόγγυλο μηδέν,
και φωνάζω δυνατά μήπως κι ακούσω την ηχώ της σιωπής μου...

“Πιάσε κουπί, ψυχή μου, να φύγουμε…
Μην ξεχάσεις να καληνυχτήσεις τους γλάρους…”

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καλημέρα Ελένη – Χριστίνα

    Σε ευχαριστώ πολύ για την άψογη επιμέλεια του έργου μου! Να είσαι καλά!
    Καλό Πάσχα! Υγεία κι αγάπη.

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου