Άπνοια…
Λες και ο αέρας δραπέτευσε σε άλλη γη
Σιωπή…
Από εκείνες που θρυμματίζουν το μυαλό
Οδύνη…
Σαν μια μουσική που άκουγες από παιδί
Μα σαν μεγάλωσες σου απαγορεύτηκε κι αυτή
Ύστερα κι άλλες ταπεινώσεις σου άφησαν βαθιά σημάδια
Σαν κοψίματα από μαχαίρι
Οι ουλές, που θα σε συνοδεύουν για πάντα
Όπως και τα επικριτικά βλέμματα
Στέκονται αποτυπωμένα μέσα σου εκεί στο στέρνο σου
Από τότε πάντα κομπιάζεις
Ψάχνεις κατάλληλες λέξεις για να στολίσεις τα ψέματα
Φκιασίδια ζώνεσαι άκομψα, που σε παραμορφώνουν
Και άλλος παρουσιάζεσαι κάθε φορά
Αποφεύγεις να κοιτάξεις στον καθρέφτη
Δεν σε αναγνωρίζεις και τρομάζεις
Και τότε έρχεται εκείνη η μουσική πάλι στη θύμηση
Μια μουσική θλιμμένη από τα περασμένα και σε πετσοκόβει
Βαράς με τα κομμένα χέρια σου τον καθρέφτη
Δεν ξέρεις αν αυτό είναι κάποια δικαίωση
Δεν ξέρεις ποιος είσαι….
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Πολύ ωραίο ποίημα Άννα! Βγαλμένο,λες, από κάποιο σεντούκι βαθιά κρυμμένο. Την καλημέρα μου!
Χριστίνα μου σε ευχαριστώ, το θέτεις πολύ εύστοχα. Καλό μεσημέρι!
Ο καθρέφτης. Άννα ένιωσα την αλήθεια σου και ακούμπησε πάνω στην δική μου! Ο καθρέφτης κομματιάζεται και είναι τόσο δύσκολο να ενώσεις τα κομμάτια ξανά… Ποιος είσαι; Ποιος είμαι; Ποιος είναι; Δεν είναι καθόλου εύκολη η απάντηση.
Πολύ, μα πάρα πολύ μου άρεσε ο μονόλογός σου!!! Σ’ ευχαριστούμε για το μοίρασμά σου!!!
Χαίρομαι πού σου άρεσε Ελένη μου κι εγώ σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συντροφιά σου!!
Η αναζήτηση του εαυτού μας … μεγάλο θέμα. Τι ωραία γραμμένο, Άννα. Διαβάζοντάς το λες και ακούς τη μουσική.
Πολύ δυνατός ο μονόλογος Άννα μου..και πόσες αλήθειες!!! Όταν δεν αποφεύγουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, ζωνόματσε με φκιασίδια που μας παραμορφώνουν και τελικά δεν μας αναγνωρίζουμε…”Ψάχνουμε τις κατάλληλες λέξεις για να στολίσουμε τα ψέματά μας!!!”
Τι να πω;; Για μία ακόμη φορά, υποκλίνομαι!!!
Σοφια μου εγώ τι να πω τώρα; Σε ευχαριστώ τόσο πολύ …..
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για τα όμορφα λόγια σου Βάσω μου. Να είσαι καλά με τιμάς.
μα δεν είναι δικαίωση…φιλενάδα
Αλήθειες όπως πάντα.. Καλημέρα