Άπνοια…

Λες και ο αέρας δραπέτευσε σε άλλη γη

Σιωπή…

Από εκείνες που θρυμματίζουν το μυαλό

Οδύνη…

Σαν μια μουσική που άκουγες από παιδί

Μα σαν μεγάλωσες σου απαγορεύτηκε κι αυτή

Ύστερα κι άλλες ταπεινώσεις σου άφησαν βαθιά σημάδια

Σαν κοψίματα από μαχαίρι

Οι ουλές, που θα σε συνοδεύουν για πάντα

Όπως και τα επικριτικά βλέμματα

Στέκονται αποτυπωμένα μέσα σου εκεί στο στέρνο σου

Από τότε πάντα κομπιάζεις

Ψάχνεις κατάλληλες λέξεις για να στολίσεις τα ψέματα

Φκιασίδια ζώνεσαι άκομψα, που σε παραμορφώνουν

Και άλλος παρουσιάζεσαι κάθε φορά

Αποφεύγεις να κοιτάξεις στον καθρέφτη

Δεν σε αναγνωρίζεις και τρομάζεις

Και τότε έρχεται εκείνη η μουσική πάλι στη θύμηση

Μια μουσική θλιμμένη από τα περασμένα και σε πετσοκόβει

Βαράς με τα κομμένα χέρια σου τον καθρέφτη

Δεν ξέρεις αν αυτό είναι κάποια δικαίωση

Δεν ξέρεις ποιος είσαι….

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!