Πολλές φορές, διαβάζοντας ένα βιβλίο, μου κάνει εντύπωση το επίπεδο των ηρώων του. Είναι δυνατόν, σκέφτομαι, μια τόσο νέα κοπέλα ή ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι να κάνουν τέτοιες σκέψεις σε τόσο μικρή ηλικία; Ίσως παίρνω ως μέτρο σύγκρισης τη δικιά μου στάση ζωής στην αντίστοιχη ηλικία. Σκέφτομαι κατόπιν ότι ο κάθε συγγραφέας βάζει τον δικό του εαυτό σε κάθε ήρωά του. Φαντάζομαι όμως ότι δε χρησιμοποιεί, όταν θέλει να παρουσιάσει ένα αγόρι δεκαεφτά χρονών, τα δικά του εσωτερικά βιώματα σ’ αυτήν την ηλικία (γιατί είναι αδύνατον να τα θυμάται, αφού, μάλλον, από εκείνη την εποχή μάς έχουν μείνει γενικές εικόνες και όχι καθορισμένες αισθήσεις εξαιτίας της «ασυνειδητότητας» που χαρακτήριζε κάθε πράξη μας), αλλά τις μεστωμένες σκέψεις του που είναι συνειδητές (δε λειτουργούσε μηχανικά αλλά ακινητοποιούσε και κατέγραφε στη μνήμη του κάθε στιγμή). Δεχόμενοι αυτό ερχόμαστε σε μια δυσαναλογία μικρής ηλικίας-συνειδητής σκέψης με αποτέλεσμα να χάνεται η αίσθηση ότι οι ήρωές μας είναι ζωντανοί. Επίσης, σε αρκετές περιπτώσεις οι ψυχικές καταστάσεις είναι συγκλονιστικές, τα αίτια όμως που τους οδήγησαν σε τέτοιες συμπεριφορές αναξιόλογα, ανούσια, μικρά. Κι αυτή η αίσθηση ίσως υπάρχει, γιατί γνωρίζω ανθρώπους που πάσχουν από τέτοιες αιτίες αλλά αντιδρούν ρηχά, ηλίθια.

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!