sea_shell

Απίστευτο.

Τι ξέρω εγώ για σένα; Τι είσαι; Σαν τι μοιάζεις; Σαν ένα τόσο δα βοτσαλάκι ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα της μνήμης μου; Σαν ένα μικρούλι κοχύλι στην ακροθαλασσιά της ανάμνησής μου που όμως δεν λέει ν’ ανοίξει για να μη γίνει βορά αδηφάγου ψαριού;

Μην είσαι σαν εκείνο το βραχάκι στην άκρη της ακτής που στέκει μόνο του αγναντεύοντας τον ορίζοντα πέρα, εκεί που αυτός γίνεται ένα με τα δύο γαλάζια του ουρανού και της θάλασσας;

Στέκεις σαν κάτι να περιμένεις. Τι να’ ναι άραγε αυτό; Μα και να το ήξερες θα μπορούσες να μου το πεις έτσι που εγώ να το καταλάβω; Στη Φύση, λένε, όλα μιλούν και πώς να τις γνωρίζεις πια τις τόσες ξένες γλώσσες; Το μόνο που μέχρι τώρα μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω είναι αυτό που ξεκάθαρα λένε: «Ζήσε άνθρωπε ζήσε, για δες εμάς πόσο λαχταράμε για Ζωή».

Μην είσαι σαν εκείνη την πλουμιστή πεταλούδα που από λουλούδι σε λουλούδι πετά τρυγώντας το νέκταρ της καρδιά τους για να ξεδιψάσει; Για ιδές πόσο δεν φοβάται το σπουργίτι που διψασμένο ορμά για τον ίδιο με σένα λόγο.

Μην είσαι σαν τη γαζία της αυλής μου που με το γιασεμάκι παρέα δεν αφήνουν σε ησυχία την όραση και την όσφρησή μου; Ή μήπως είσαι σαν κι’ εκείνο το αστέρι με γύρω του χιλιάδες αδέρφια αλλά που αισθάνεται τόσο μόνο; Δες το πώς τρεμοπαίζει τη λάμψη του με παράπονο για τη μεγάλη του μοναξιά…

Τι είσαι; Σαν τι είσαι; Θα σε μάθω ποτέ; Θα σε ζήσω ποτέ; Ή θα μείνεις σαν ένα όνειρο από κείνα που όνειρα μένουν υπερασπίζοντας έτσι την ύπαρξή τους και τον τίτλο του ονόματος που φέρουν;

Τι είσαι; Σαν τι είσαι;

Αν είσαι τελικά…

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!