Σκούρος καιρός ήρθε να σε ξυπνήσει απ’ τον πηλό

29.07.2016

Μαύρο της λάβας στις κόγχες των ματιών
οξειδωμένα νέφη της πορφύρας περνούν μακριά
γκρι της τέφρας ανεμίζει στα μαλλιά
χαμογελάς σαν θεός,
ξενυχτάς σαν άγγελος φύλακας
και η καρδιά σου, μια παράξενη στεριά
αυτή που αναδύεται από το λουλακί της θάλασσας
και υψώνεται έρημη
αγγίζοντας το βαθύ μπλε του ουρανού
μια πέτρα φλεγόμενη ν' αρμενίζει στην αιωνιότητα.
Χιλιάδες χρόνια θαρρώ,
άθικτη η εικόνα σου μέσα μου
μέσα στις στάχτες,
αγρυπνά ο φόβος μύστης και μυσταγωγός
αναγνωρίζεις το άστρο που είναι στραμμένο στο Νότο
νύχτα ενστίκτου,
κρατά η ψυχή τα ακριβά της σημάδια
νύχτα, σηκώσαμε επιτέλους τις πέτρινες άγκυρες
για να μας βρει ο όρκος με το φως της αυγής ακέραιο.
Μπαίνει πάντοτε δρασκελώντας το κατώφλι
ο πόθος ασεβώντας στη νόηση
φορτωμένος αλάτι και φώσφορο και φωνές
και πειρασμούς
γι’ αυτόν που θέλει να ψηλαφίσει τη σιωπή
σκούρος καιρός ήρθε να σε ξυπνήσει απ' τον πηλό
αφουγκράζεσαι,
η μνήμη μεταλαβαίνει στο ποτήρι σου.
Ενδημείς στους μύθους,
ονειρεύεσαι ακόμη Τον Έρωτα
στα ερείπια του παλιού φάρου διαβατήριες λάμψεις
στο ασημένιο μονοπάτι της έρημης πλαγιάς
συντρόφισσες σκιές δυο - δυο στον ανήφορο
εικόνες παράλληλες, ζωές δανεικές,
σκέψεις αλχημικές κι εμείς περαστικοί
έτσι απλά, για να καταναλώσω το σκοτάδι
θησαυρίζοντας την αγωνία στα παγωμένα χέρια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ζωή τι να πω; Δεν σταματάς να με μαγεύεις!!!!!! Υπέροχο μπράβο σου!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Με συγκίνηση μοιραζόμαστε όσα βρίσκουν το δρόμο για το φως σε τούτο τον εξώστη της σκέψης. Την αγάπη μου Σοφία.

      Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Θαυμάζω πάντα την ευρηματικότητα στην επιλογή των λέξεων και τον χειμαρώδη τρόπο γραφής σου, Ζωή!!! Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Υποκλίνομαι πάντα στην ευαισθησία και στην αγάπη σας, με συγκίνηση. Ζητιανεύω τις λέξεις εξαργυρώνοντας την ψυχή μου με σπίθες, για να μην χάσω το δρόμο Μάρθα.

      Απάντηση
  3. metalkonblog

    Οι σπίθες της ψυχής σου Ζωή, γίνανε πυρκαγιά και πυρπόλησαν μνήμες από τη Σαντορίνη! Τώρα στέκομαι μπροστά σ’ αυτές τις φλόγες και θυμάμαι όλα όσα ένιωσα πατώντας στη Νέα Καμμένη!
    Η δημιουργική γραφή σου μπορεί να θρέψει πολλές ψυχές! Ίσως τελικά, να είναι μια η ψυχή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στην προσπάθεια να ανακαλύψει ο καθένας μας, το μυστικό βυθό της καρδιάς του άλλου, εκεί που η καλοσύνη κάνει κύκλους και φέρνει τα καλύτερα από τα καλά κρυμμένα στο φως, κάποιοι μαγεύονται και δεν τα παρατούν σε πείσμα του καιρού, με υψωμένη τη συνείδηση στο φως.Την καλημέρα μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου