Σκούρος καιρός ήρθε να σε ξυπνήσει απ’ τον πηλό

29.07.2016

Μαύρο της λάβας στις κόγχες των ματιών
οξειδωμένα νέφη της πορφύρας περνούν μακριά
γκρι της τέφρας ανεμίζει στα μαλλιά
χαμογελάς σαν θεός,
ξενυχτάς σαν άγγελος φύλακας
και η καρδιά σου, μια παράξενη στεριά
αυτή που αναδύεται από το λουλακί της θάλασσας
και υψώνεται έρημη
αγγίζοντας το βαθύ μπλε του ουρανού
μια πέτρα φλεγόμενη ν' αρμενίζει στην αιωνιότητα.
Χιλιάδες χρόνια θαρρώ,
άθικτη η εικόνα σου μέσα μου
μέσα στις στάχτες,
αγρυπνά ο φόβος μύστης και μυσταγωγός
αναγνωρίζεις το άστρο που είναι στραμμένο στο Νότο
νύχτα ενστίκτου,
κρατά η ψυχή τα ακριβά της σημάδια
νύχτα, σηκώσαμε επιτέλους τις πέτρινες άγκυρες
για να μας βρει ο όρκος με το φως της αυγής ακέραιο.
Μπαίνει πάντοτε δρασκελώντας το κατώφλι
ο πόθος ασεβώντας στη νόηση
φορτωμένος αλάτι και φώσφορο και φωνές
και πειρασμούς
γι’ αυτόν που θέλει να ψηλαφίσει τη σιωπή
σκούρος καιρός ήρθε να σε ξυπνήσει απ' τον πηλό
αφουγκράζεσαι,
η μνήμη μεταλαβαίνει στο ποτήρι σου.
Ενδημείς στους μύθους,
ονειρεύεσαι ακόμη Τον Έρωτα
στα ερείπια του παλιού φάρου διαβατήριες λάμψεις
στο ασημένιο μονοπάτι της έρημης πλαγιάς
συντρόφισσες σκιές δυο - δυο στον ανήφορο
εικόνες παράλληλες, ζωές δανεικές,
σκέψεις αλχημικές κι εμείς περαστικοί
έτσι απλά, για να καταναλώσω το σκοτάδι
θησαυρίζοντας την αγωνία στα παγωμένα χέρια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ζωή τι να πω; Δεν σταματάς να με μαγεύεις!!!!!! Υπέροχο μπράβο σου!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Με συγκίνηση μοιραζόμαστε όσα βρίσκουν το δρόμο για το φως σε τούτο τον εξώστη της σκέψης. Την αγάπη μου Σοφία.

      Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Θαυμάζω πάντα την ευρηματικότητα στην επιλογή των λέξεων και τον χειμαρώδη τρόπο γραφής σου, Ζωή!!! Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Υποκλίνομαι πάντα στην ευαισθησία και στην αγάπη σας, με συγκίνηση. Ζητιανεύω τις λέξεις εξαργυρώνοντας την ψυχή μου με σπίθες, για να μην χάσω το δρόμο Μάρθα.

      Απάντηση
  3. metalkonblog

    Οι σπίθες της ψυχής σου Ζωή, γίνανε πυρκαγιά και πυρπόλησαν μνήμες από τη Σαντορίνη! Τώρα στέκομαι μπροστά σ’ αυτές τις φλόγες και θυμάμαι όλα όσα ένιωσα πατώντας στη Νέα Καμμένη!
    Η δημιουργική γραφή σου μπορεί να θρέψει πολλές ψυχές! Ίσως τελικά, να είναι μια η ψυχή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στην προσπάθεια να ανακαλύψει ο καθένας μας, το μυστικό βυθό της καρδιάς του άλλου, εκεί που η καλοσύνη κάνει κύκλους και φέρνει τα καλύτερα από τα καλά κρυμμένα στο φως, κάποιοι μαγεύονται και δεν τα παρατούν σε πείσμα του καιρού, με υψωμένη τη συνείδηση στο φως.Την καλημέρα μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου