Σοκολάτα, το φάρμακο

29.03.2019

– Όταν βαριέσαι, τι κάνεις;
– Κάαααθεσαι…
– Πολύ ωραία. Κι αν βαριέσαι κι αυτό το “κάαααθεσαι”;
– Απλά, κάθεσαι.
– Θα μου σπάσεις τα νεύρα τώρα;
– Γιατί, καρδιά μου;
– Έχω να κάνω τόσα πράγματα και δεν κάνω τίποτα.
– Και λοιπόν;
– Τι “και λοιπόν”; Τι δεν καταλαβαίνεις;
– Βαριέσαι, δεν βαριέσαι;
– Ακριβώς.
– Ξέρεις τι σημαίνει η λέξη;
– Και ξέρω και την βιώνω καιρό τώρα… Αυτό δεν σου λέω;
– Ωραία. Μην κάνεις τίποτα.
– Μα αυτό είναι που με τρελαίνει. Που δεν κάνω τίποτα. Που νοιώθω τόσο κενό…
– Τότε, κάνε κάτι.
– Σαν τι, δηλαδή;
– Βγες από το καβούκι σου. Βρες ενδιαφέροντα.
– Αυτό δεν σου λέω; Δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν έχω διάθεση για τίποτα.
– Τότε κλείσε ραντεβού σε γιατρό. Ψυχίατρο, κατά προτίμηση. Αυτός μπορεί και να σε βοηθήσει.
– Μα δεν έχω τρέλα για να πάω σε ψυχίατρο.
– Όλοι αυτό λέμε, μέχρι να μας δει ο ειδικός και να μας χαπακώσει. Κι ύστερα, δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς για το σακάκι ανάποδα, για να πάει στον ψυχίατρο…
– Καλά, καλά, άσε τις θεωρίες σου που τις ξέρω.
– Και;
– Ωραία. Ν’ αρχίσω να παίρνω χαπάκια και να είμαι συνέχεια μ’ ένα πλατύ χαμόγελο…
– Πας καλά;
– Όχι, βέβαια…
– Ποιος σου είπε πως όσοι παίρνουν τέτοιου είδους φάρμακα, μένουν με το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη;
– Ξέρω ‘γώ;
– Αλήθεια, ξέρεις πόσοι παίρνουν αγχολυτικά χαπάκια;
– Μα εγώ δεν έχω άγχος. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Όσα πάνε κι όσα έρθουν…
– Μήπως κι αυτό είναι ένα είδος άγχους;
– Μήπως έχεις πάρει και ειδικότητα στην ψυχιατρική και την ψυχολογία και δεν το ξέρω;
– Κουβέντα κάνουμε.
– Εσύ κάνεις κουβέντα και μάλιστα με αποφθέγματα και διαγνώσεις. Και μου βρήκες και την λύση…
– Βρε, εσύ δεν ξεκίνησες την κουβέντα; Eσύ δεν μου είπες πως βαριέσαι; Γιατί το είπες; Έτσι, για πλάκα;
– Όλα αστεία τα βρίσκεις εσύ.
– Ωραία. Βαριέσαι;
– Ναι.
– Θαύμα.
– Τι θαύμα; Πού το βρήκες το θαύμα;
– Στο ότι βαριέσαι.
– Και; Πού πας;
– Να σου φέρω ρούχα, να σε ντύσω και να σε πάρω από το χέρι να σε πάω βόλτα…
– Μην κουνιέσαι. Χέρια και πόδια έχω. Κι αν ήθελα να πάω βόλτα, δεν θα σου ζητούσα και την άδεια. Κατάλαβες;
– Ξέρεις κάτι; Δεν βαριέσαι. Όρεξη για καβγά έχεις, να σου ανέβει λίγο η πίεση, για να ενεργοποιηθείς…
– Μπα; Και καρδιολόγος-παθολόγος;
– Αααα, εσύ δεν τρώγεσαι με τίποτα.
– Πού πας τώρα;
– Να σου φέρω σοκολάτες, μήπως και ανεβάσεις ζάχαρα, πιέσεις και διάθεση…
– Ε, δεν είναι καλά… Λες γι’ αυτό να είμαι έτσι; Να μου λείπει η σοκολάτα; Καρδούλα μου, πόσο με νοιάζεται…

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ο λαθροκυνηγός

Ο λαθροκυνηγός

“Τώρα βρήκε να μας κλείσει μέσα η καταραμένη καραντίνα; Τώρα που τα καλύτερα θηράματα βγαίνουν να βοσκίσουν το φρέσκο χορτάρι και τα αγριολούλουδα;” είπε θυμωμένος. Εδώ και τρεις μήνες, έβγαζε τακτικά τα κυνηγητικά του όπλα και τα περιποιούνταν αναλόγως. Τα έλυνε με...

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου