τοβιβλίο.net

Επιλέξτε Page

Σοκολάτα, το φάρμακο

Σοκολάτα, το φάρμακο

– Όταν βαριέσαι, τι κάνεις;
– Κάαααθεσαι…
– Πολύ ωραία. Κι αν βαριέσαι κι αυτό το “κάαααθεσαι”;
– Απλά, κάθεσαι.
– Θα μου σπάσεις τα νεύρα τώρα;
– Γιατί, καρδιά μου;
– Έχω να κάνω τόσα πράγματα και δεν κάνω τίποτα.
– Και λοιπόν;
– Τι “και λοιπόν”; Τι δεν καταλαβαίνεις;
– Βαριέσαι, δεν βαριέσαι;
– Ακριβώς.
– Ξέρεις τι σημαίνει η λέξη;
– Και ξέρω και την βιώνω καιρό τώρα… Αυτό δεν σου λέω;
– Ωραία. Μην κάνεις τίποτα.
– Μα αυτό είναι που με τρελαίνει. Που δεν κάνω τίποτα. Που νοιώθω τόσο κενό…
– Τότε, κάνε κάτι.
– Σαν τι, δηλαδή;
– Βγες από το καβούκι σου. Βρες ενδιαφέροντα.
– Αυτό δεν σου λέω; Δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν έχω διάθεση για τίποτα.
– Τότε κλείσε ραντεβού σε γιατρό. Ψυχίατρο, κατά προτίμηση. Αυτός μπορεί και να σε βοηθήσει.
– Μα δεν έχω τρέλα για να πάω σε ψυχίατρο.
– Όλοι αυτό λέμε, μέχρι να μας δει ο ειδικός και να μας χαπακώσει. Κι ύστερα, δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς για το σακάκι ανάποδα, για να πάει στον ψυχίατρο…
– Καλά, καλά, άσε τις θεωρίες σου που τις ξέρω.
– Και;
– Ωραία. Ν’ αρχίσω να παίρνω χαπάκια και να είμαι συνέχεια μ’ ένα πλατύ χαμόγελο…
– Πας καλά;
– Όχι, βέβαια…
– Ποιος σου είπε πως όσοι παίρνουν τέτοιου είδους φάρμακα, μένουν με το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη;
– Ξέρω ‘γώ;
– Αλήθεια, ξέρεις πόσοι παίρνουν αγχολυτικά χαπάκια;
– Μα εγώ δεν έχω άγχος. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Όσα πάνε κι όσα έρθουν…
– Μήπως κι αυτό είναι ένα είδος άγχους;
– Μήπως έχεις πάρει και ειδικότητα στην ψυχιατρική και την ψυχολογία και δεν το ξέρω;
– Κουβέντα κάνουμε.
– Εσύ κάνεις κουβέντα και μάλιστα με αποφθέγματα και διαγνώσεις. Και μου βρήκες και την λύση…
– Βρε, εσύ δεν ξεκίνησες την κουβέντα; Eσύ δεν μου είπες πως βαριέσαι; Γιατί το είπες; Έτσι, για πλάκα;
– Όλα αστεία τα βρίσκεις εσύ.
– Ωραία. Βαριέσαι;
– Ναι.
– Θαύμα.
– Τι θαύμα; Πού το βρήκες το θαύμα;
– Στο ότι βαριέσαι.
– Και; Πού πας;
– Να σου φέρω ρούχα, να σε ντύσω και να σε πάρω από το χέρι να σε πάω βόλτα…
– Μην κουνιέσαι. Χέρια και πόδια έχω. Κι αν ήθελα να πάω βόλτα, δεν θα σου ζητούσα και την άδεια. Κατάλαβες;
– Ξέρεις κάτι; Δεν βαριέσαι. Όρεξη για καβγά έχεις, να σου ανέβει λίγο η πίεση, για να ενεργοποιηθείς…
– Μπα; Και καρδιολόγος-παθολόγος;
– Αααα, εσύ δεν τρώγεσαι με τίποτα.
– Πού πας τώρα;
– Να σου φέρω σοκολάτες, μήπως και ανεβάσεις ζάχαρα, πιέσεις και διάθεση…
– Ε, δεν είναι καλά… Λες γι’ αυτό να είμαι έτσι; Να μου λείπει η σοκολάτα; Καρδούλα μου, πόσο με νοιάζεται…

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Εκπαιδευτικά βιβλία

Οδηγός ιστοσελίδας

Εκπαιδευτικό υλικό

Αρχείο

Υποβολή συμμετοχής!

Είσοδος