– Όταν βαριέσαι, τι κάνεις;
– Κάαααθεσαι…
– Πολύ ωραία. Κι αν βαριέσαι κι αυτό το “κάαααθεσαι”;
– Απλά, κάθεσαι.
– Θα μου σπάσεις τα νεύρα τώρα;
– Γιατί, καρδιά μου;
– Έχω να κάνω τόσα πράγματα και δεν κάνω τίποτα.
– Και λοιπόν;
– Τι “και λοιπόν”; Τι δεν καταλαβαίνεις;
– Βαριέσαι, δεν βαριέσαι;
– Ακριβώς.
– Ξέρεις τι σημαίνει η λέξη;
– Και ξέρω και την βιώνω καιρό τώρα… Αυτό δεν σου λέω;
– Ωραία. Μην κάνεις τίποτα.
– Μα αυτό είναι που με τρελαίνει. Που δεν κάνω τίποτα. Που νοιώθω τόσο κενό…
– Τότε, κάνε κάτι.
– Σαν τι, δηλαδή;
– Βγες από το καβούκι σου. Βρες ενδιαφέροντα.
– Αυτό δεν σου λέω; Δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν έχω διάθεση για τίποτα.
– Τότε κλείσε ραντεβού σε γιατρό. Ψυχίατρο, κατά προτίμηση. Αυτός μπορεί και να σε βοηθήσει.
– Μα δεν έχω τρέλα για να πάω σε ψυχίατρο.
– Όλοι αυτό λέμε, μέχρι να μας δει ο ειδικός και να μας χαπακώσει. Κι ύστερα, δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς για το σακάκι ανάποδα, για να πάει στον ψυχίατρο…
– Καλά, καλά, άσε τις θεωρίες σου που τις ξέρω.
– Και;
– Ωραία. Ν’ αρχίσω να παίρνω χαπάκια και να είμαι συνέχεια μ’ ένα πλατύ χαμόγελο…
– Πας καλά;
– Όχι, βέβαια…
– Ποιος σου είπε πως όσοι παίρνουν τέτοιου είδους φάρμακα, μένουν με το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη;
– Ξέρω ‘γώ;
– Αλήθεια, ξέρεις πόσοι παίρνουν αγχολυτικά χαπάκια;
– Μα εγώ δεν έχω άγχος. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Όσα πάνε κι όσα έρθουν…
– Μήπως κι αυτό είναι ένα είδος άγχους;
– Μήπως έχεις πάρει και ειδικότητα στην ψυχιατρική και την ψυχολογία και δεν το ξέρω;
– Κουβέντα κάνουμε.
– Εσύ κάνεις κουβέντα και μάλιστα με αποφθέγματα και διαγνώσεις. Και μου βρήκες και την λύση…
– Βρε, εσύ δεν ξεκίνησες την κουβέντα; Eσύ δεν μου είπες πως βαριέσαι; Γιατί το είπες; Έτσι, για πλάκα;
– Όλα αστεία τα βρίσκεις εσύ.
– Ωραία. Βαριέσαι;
– Ναι.
– Θαύμα.
– Τι θαύμα; Πού το βρήκες το θαύμα;
– Στο ότι βαριέσαι.
– Και; Πού πας;
– Να σου φέρω ρούχα, να σε ντύσω και να σε πάρω από το χέρι να σε πάω βόλτα…
– Μην κουνιέσαι. Χέρια και πόδια έχω. Κι αν ήθελα να πάω βόλτα, δεν θα σου ζητούσα και την άδεια. Κατάλαβες;
– Ξέρεις κάτι; Δεν βαριέσαι. Όρεξη για καβγά έχεις, να σου ανέβει λίγο η πίεση, για να ενεργοποιηθείς…
– Μπα; Και καρδιολόγος-παθολόγος;
– Αααα, εσύ δεν τρώγεσαι με τίποτα.
– Πού πας τώρα;
– Να σου φέρω σοκολάτες, μήπως και ανεβάσεις ζάχαρα, πιέσεις και διάθεση…
– Ε, δεν είναι καλά… Λες γι’ αυτό να είμαι έτσι; Να μου λείπει η σοκολάτα; Καρδούλα μου, πόσο με νοιάζεται…

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!