Στο φως του κεριού να ξορκίσω την απουσία σου

21.08.2015

 

 

Μουδιασμένες οι μέρες
κι ο φόβος, μαργαριτάρι
κρεμασμένο στο λαιμό
άγριος καιρός η σκέψη σου
με ξεγελούν οι σκιές
νιώθω μόνο την ομίχλη
και τα σύννεφα εκείνα,
που κουβαλούν τη βροχή.
Συλλαβίζω στην ψυχή
πετρωμένα φεγγάρια της νύχτας
στις όχθες του ονείρου
γλιστράς και χάνεσαι
λεηλατήσαμε τις μνήμες
και τις σιωπές.
Ξυπόλητη
και δίχως θόρυβο,
κατεβαίνω τη σκάλα
τα κιτρινισμένα γράμματα
περιμένουν στο υπόγειο
πλάι σε σκουριές και παράπονα
ν' αγγίξω πάλι
τη ρωγμή της ψυχής στο φως του κεριού
να ξορκίσω την απουσία σου

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Γιάννης Πανδρεμένος

    Μα πόσο υπέροχο..!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πάντα θα καταθέτω ταπεινά την ευγνωμοσύνη μου στο φως και στα καλά σας λόγια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου