birthdaycake_fire

 

Θεέ μου ΓΕΡΑΣΑ! Πώς πέρασαν τα χρόνια έτσι;

Ένα δάσος από φλογισμένα δέντρα, τα αναμμένα κεριά στην τούρτα μου επάνω. Τα στρίμωξα να κάνω χώρο να καρφωθούν όλα. Αλλοίμονο αν χώρο δεν βρω. Γιατί θα είναι σαν να παραδεχτώ όχι μόνο ότι γέρασα, αλλά ότι τέλειωσα. Τέλειωσα, σαν το γλυκό που λιώνει από τη πυρκαγιά του κερένιου δάσους μου. Ας μη σβήσει η πυρκαγιά. Ας καεί, τόσο το δάσος όσο και το γλυκό, και εγώ σαν ένας νέος Νέρωνας ας καθίσω εκεί πλάι να θαυμάζω το έργο του εμπρησμού μου υπό τις επευφημίες των φίλων μου και τις εγκάρδιες ευχές τους.

«…μεγάλη να γίνεις, με άσπρα μαλλιά…»

Ωραία η ευχή, θα μπορούσε να είναι καλύτερη:

«...γριούλα να γίνεις και να ‘σαι καλά».

Δεν θα ήταν πιο σωστό;

Κοίταξε πώς λιώνει η τούρτα. Τόση η ζέστη. Μα δεν πειράζει. Υπάρχει άλλη μία στο ψυγείο, μία γερή, να αντικαταστήσει την δεινοπαθούσα. Και εγώ, είπαμε. Θα κάθομαι να θαυμάζω τον εμπρησμό μου χωρίς να αγχώνομαι. Και πάντως, γλυκό, θα φάνε οι καλεσμένοι μου, όπως και να ‘χει.

Μερικοί κακεντρεχείς και άσπονδοι φίλοι μου, προσπαθούν παρ’ όλο το ολοκαύτωμα, να μετρήσουν τα κεριά. Μα πλάκα κάνουν; Αυτό είναι αδύνατον. Όχι μόνο ένεκα του μεγάλου πλήθους των κεριών, αλλά από τη σύμμαχό μου φωτιά, που ένωσε εκεί στην κορυφή, τις μικρές φλόγες και τις έκανε μία. Το δάσος καίγεται. Να δούμε πώς προτίθεμαι να το σβήσω.

-Πόσα ήταν τελικά τα κεράκια σου φίλη καλή μας;

-Περιμένεις να σου πω ε; Δεν θα το κάνω. Γιατί, όπως λέει ο Oscar Wilde: «μην εμπιστεύεσαι γυναίκες που σου λένε την ηλικία τους. Αφού μπορούν να το κάνουν αυτό, μπορούν να κάνουν τα πάντα». Θα μπορούσα να είχα βάλει ένα και μόνο κερί να καίει εκεί μόνο του συμβολικά, μα δε θα ήταν το ίδιο. Θα μπορούσα πάλι να είχα βάλει δύο χρωματιστούς κερένιους αριθμούς. Θα ήταν πάλι μία ομολογία του πόσο λίγο μπορείς να εμπιστευτείς τα λόγια που σου λέω. Εγώ πάντως προτίμησα να βάλω τον σωστό αριθμό τους, με τον εαυτό μου σε πλήρη αρμονία, με την αλήθεια καλυμμένη από τη φωτιά.

-Από ποιο κερί και μετά αλήθεια άρχισες να συνειδητοποιείς και να μετράς τις άσπρες σου τρίχες και τις μικρούλες ακτινωτές ρυτίδες στην άκρη των ματιών σου;

- Ρωτάς και λες να μη σου απαντήσω; Όλα αυτά τα ανακάλυψα τυχαία, σ’ ένα παρόμοιο με το σημερινό ολοκαύτωμα, παρ’ ό, τι ήταν τα κεριά ναι μεν πολλά, όχι όμως και σαν τα σημερινά που τα βλέπεις και σε πιάνει αγοραφοβία! Ήταν θυμάμαι, μικρο-ομάδες, μικρο-παρέες, δεν ήταν αυτή η κοσμοπλημμύρα, αυτή η υπερχείλιση των ποταμών της χώρας και των όμορων μ’ αυτήν περιοχών. Τα πάντα ήταν υπό πλήρη έλεγχο.

Δεν χρειάστηκε καν να ληφθούν έκτακτα μέτρα ούτε να εκκενωθούν περιοχές! Δεν χάθηκαν περιουσίες. Μα, σε κάθε περίπτωση, παλιά και νέα, τα κεριά τα αγαπώ, είναι ΔΙΚΑ ΜΟΥ και το ξανά τονίζω: άριστης ποιότητας. Από αυτά, που με το λιώσιμό τους δεν αφήνουν λεκέδες. Ούτε κερένια δάκρυα στον κορμό τους ή στο γλυκό επάνω.

Τελικά αυτή είναι και η ουσία. Η ποιότητα των κεριών. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν θα πάει και όλη η τούρτα εντελώς χαμένη, αν αφήνουμε τα κεριά να καίγονται άσκοπα. Ας τα χαρούμε να φεγγοβολούν τόσο χρόνο όσο για να γιορτάσουν μαζί μας τα χρόνια μου που πέρασα.

-Ωραία. Τα σβήνεις αργότερα, και φάε το γλυκό παρέα με αυτούς που αγαπάνε να γιορτάζουν μαζί σου τα αναμμένα κεριά σου. Τώρα, αν το γλυκό σου δεν είναι αρκετό, είπες πως έχεις και άλλο καβάντζα στο ψυγείο. Έτσι δεν είπες; Τα σβησμένα σου κεριά μη τα πετάξεις. Καθ’ ένα από αυτά μια ιστορία κρύβει. Γι’ αυτό δεν αφήνουν δάκρυα. Γιατί όλα τα αγαπάς αφού τα έζησες και είναι δικά σου. Καλά, κακά, ήταν η ζωή σου, που ακόμα δεν τελείωσε αδελφέ. ‘Όταν του χρόνου προστεθεί ένα ακόμη κεράκι στα ήδη υπάρχοντα, δεν έχεις παρά να κάνεις κάτι απλό:

Φρόντισε, η τούρτα να είναι μεγαλύτερη αφ’ ενός και με ανθεκτικότερα υλικά για ν’ αντέξει στην θερμότητα του πλήθους των κεριών σου, αφ’ ετέρου αν μη τι άλλο τόσο εσύ, όσο και οι συνεορτάζοντες θα συνεχίσουμε την πλάκα των αναμμένων κεριών για πιο πολύ χρόνο.

Και πού ‘σαι; Φρόντισε και για κάτι άλλο. Να έχουν αρκετό αέρα τα πνευμόνια σου όταν έρθει η ώρα του σβησίματος. Ειρήσθω εν παρόδω, ο αέρας ο πολύς σ’ αυτό το όργανο του κορμιού σου κάνει καλό, σε αντίθεση μ’ εκείνο του μυαλού σου ας πούμε. Θεέ μου τι σου λέω γιορτιάτικα…

Θα φυσήξεις λοιπόν δυνατά, όσο αντέχεις δυνατότερα. Όσο γρηγορότερα καταφέρεις να διώξεις τη φλόγα τόσο πιο καλό το γλυκό που θα φάμε. ΌΛΟΙ.

Μα αυτό είναι που σε απασχολεί;

«Και τώρα», μονολογώ, «τώρα που έφυγαν όλοι οι καλεσμένοι μου και μ’ άφησαν μόνη, ίσως θελήσω να κάνω έναν μικρό απολογισμό του τι ακριβώς συνέβη απόψε στο ολοφώτιστο και στολισμένο μου σπίτι».

Όπως κάθομαι στην κουζίνα μου, με όλο αυτό το πιατικό και το κουταλοπίρουνο που περιμένει να το φέρω στα ίσα του, ξανά φέρνω στο μυαλό μου τις ευχές που εισέπραξα από τους αγαπημένους μου. Αλήθεια τίνος φίλου η ευχή πλησίαζε περισσότερο την ευχή τη δική μου, αυτήν που κάθε χρόνο τέτοια ημέρα δίνω στον εαυτό σου και που όλη τη χρονιά περιμένω να πραγματοποιηθεί και που ποτέ δεν γίνεται το θαύμα; Και να σκεφτείς ότι λένε πως όταν θέλεις κάτι πολύ, το Σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις! Έτσι δεν λένε;

Ε, μεγαλύτερη αρλούμπα δεν έχω ακούσει στη ζωή μου. Προσωπικά όσες φορές θέλησα κάτι πολύ, μα πάρα πολύ, και το ζήτησα από το Σύμπαν με πάθος, ελπίζοντας στη βοήθειά του, η απογοήτευσή μου ήταν μεγαλύτερη, όταν είδα ότι ήταν ακριβώς αυτό το ίδιο το Σύμπαν που με αγνόησε, μα τελείως όμως! Εάν ήταν η ρήση σωστή και όχι μια όμορφη κουβέντα μόνο, που επιστράτευσε αόρατες και μυστηριώδεις δυνάμεις για να ακουστεί σαν ενδιαφέρουσα και, επιτρέψτε μου, να πουλήσει, τότε όλη η ανθρωπότητα θα κατέφευγε σ’ αυτό το κόλπο και η Γη θα ήταν παράδεισος.

Και μια και είπαμε Παράδεισος ας θυμηθούμε τι έπαθε η Εύα όταν έφαγε το μήλο που το θέλησε ΠΟΛΥ! Γι’ αυτό, μην ακούω σαχλαμάρες. Λένε πάλι ότι για να πετύχεις κάτι, που ένας Θεός ξέρει πόσο το επιθυμείς, δεν πρέπει να μείνεις αδρανής αλλά να κοπιάσεις. Το γνωστόν ρητό μας: Συν Αθηνά… κτλ. κτλ.

Και όταν λέμε πολύ; Σαν πόσο πολύ δηλαδή;

Και αν ακόμη υπερβείς τις δυνάμεις σου για να το πετύχεις και το μόνο που αποκομίζεις είναι το κτύπημα του κεφαλιού σου σε ένα τοίχο άρνησης; Και αν προσπαθείς ξανά και ξανά μέχρι να πλησιάζει να τελειώσει ο βιολογικός σου Χρόνος χωρίς τίποτα να έχεις πετύχει, τι κάνεις; Κάνεις διάβημα διαμαρτυρίας στο Σύμπαν που σίγουρα θα σου απαντήσει με μία εκκωφαντική σιωπή; Του ζητάς το λόγο που σε έγραψε κανονικά;

 Και ο χρόνος σου που τελειώνει ενώ εσύ έμεινες να ελπίζεις; Ή μήπως επειδή το σύμπαν έχει μια καριέρα, μια αποστολή, και μια ζωή που είναι Άπειρη, δεν έχει συναίσθηση του λίγου δικού μας χρόνου και όλο αναβάλλει και αναβάλλει την πραγματοποίηση των ΘΕΛΩ μας; Τι να τις κάνω τις συνωμοσίες που εξυφαίνει προς όφελός μου (αν τελικά παραδεχτώ τη ρήση του Coelho) αν δεν δω να πραγματοποιείται το θέλω μου κατά τη διάρκεια του βίου μου;

Ξέρετε τι λέω; Ότι αυτός που το πρωτοείπε αυτό, και μετά έσπευσαν πολλοί να τον μιμηθούν, θα έτυχε να θέλει κάτι πολύ και κατά τύχη αυτό πραγματοποιήθηκε και έτσι πάνω στον ενθουσιασμό του έγραψε την αυτάρεσκη ΣΑΧΛΑΜΑΡΙΤΣΑ του, ότι και καλά το Σύμπαν του έκανε το χατίρι. Την δέσαμε και μεις στο ψιλό μαντήλι και μείναμε κατά καιρούς να αναμένουμε τα αποτελέσματα της συνωμοσίας θες; Της συνωμοσιολογίας θες;

Και αφού δεν αξιωθήκαμε

όχι μία,

όχι δύο,

όχι δεκαδύο

όχι εκατόν δύο φορές,

να τύχουμε τούτης της περίεργης εύνοιας αποφασίσαμε:

«Μωρέ λες να καταφύγουμε στον Θεό τον μόνο καθ’ ύλη αρμόδιο να Τον ρωτήσουμε, τι πρέπει να κάνουμε με το Σύμπαν τελικά;»

Εκείνος, ( θαρρείς και Τον ακούω) θα μας απαντήσει:

*Καλά τέκνον μου. Εγώ, σου υποσχέθηκα, (όχι ο ίδιος αλλά δια αντιπροσώπου μου), κάτι τέτοιο και μέσα στις τόσες μου έγνοιες μου διέφυγε; Εάν κάτι τέτοιο συνέβη, ζητώ συγγνώμη. Βλέπεις; Αν και Θεός, τη λέξη «συγγνώμη» την αγαπώ πολύ, και όταν την εννοώ την λέω, όπως κάνω και με το «σ’ αγαπώ μου».*

«Δηλαδή Θεέ μου θα επανορθώσεις;»

*Για στάσου άνθρωπε, μη βάζεις στο στόμα μου πράγματα που δεν είπα. Ούτε προτίθεμαι να κάνω μίαν εξαίρεση για σένα. Γιατί να το κάνω; Πες μου ΕΝΑΝ λόγο που πρέπει να προτιμήσω εσένα για να σε βάλω από τους πρώτους στη λίστα αναμονής. Νομίζεις ότι κάνω ρουσφέτια;*

«Όχι Παντοδύναμε, εγώ δεν είπα να προτιμήσεις εμένα από τους άλλους. Εγώ είπα, ότι δεν ξέρω εάν το σύμπαν που επιλαμβάνεται του θέματος έχει προτιμήσεις… Γιατί αν κάτι τέτοιο κάνει, φέρε το στον δρόμο του Θεού!

Ξέρεις, με πιάνει το παράπονο. Να προσπαθώ. Να αγωνίζομαι. Να μετέρχομαι τα πιο τίμια μέσα που δίδαξες μέσω του Υιού Σου και να μη μου πραγματοποιείται ούτε ένα μου όνειρο; Ε, νιώθω κάπως. Θεέ μου, μήπως οι ρήσεις των Σοφών τελικά, στις οποίες δίνουμε και τόση σημασία, δεν είναι παρά λογοτεχνικές πομφόλυγες με σκοπό τον εντυπωσιασμό στην ανάγνωση του παραμυθιού της ζωής μας και της γραφής τους και έτερον ουδέν; Ξέρεις Θεούλη μου τι αναστάτωση έχει φέρει στα πλάσματά Σου αυτή η κουβέντα που είπε ο COELHO για το Σύμπαν; Έχουμε αρχίσει όλοι, μόνο να θέλουμε. Παλαιόθεν υπήρχε βέβαια και το απόφθεγμα: όπου υπάρχει θέληση υπάρχει τρόπος.

Αλλά, πώς να το κάνουμε! Άλλη η ομορφιά της ρήσης περί Συνωμοσίας του Σύμπαντος. Κρύβει μια τσαχπινιά, μια σκανταλιά, είναι πιο μυστηριώδης, πιο μεταφυσική. Λες και το πακέτο των θέλω μας το κρατούν αόρατοι παντοδύναμοι άγγελοι πολεμιστές που ολημερίς και ολονυχτίς άλλο δεν κάνουν από το να δίνουν μάχες με σκοπό την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Με ανασκουμπωμένα τα μανίκια πολεμούν, σκοτώνονται στη δουλειά για πάρτι μας.

Βέβαια, ας μη ξεχνιόμαστε. Ναι μεν δουλειά εκείνοι, μα δουλειά και μείς… Σύμφωνοι. Μα αποτέλεσμα; Μηδέν. Κατάλαβες λοιπόν Θεέ μου γιατί ρώτησα Εσένα που τα ξέρεις ΟΛΑ; Τι συμβαίνει λοιπόν με το Σύμπαν Σου; Παίρνει φακελάκια χωρίς την άδειά Σου; Αν δεν ισχύει στ’ αλήθεια αυτό που έγραψε ο Συγγραφέας τότε κάνε τον να ανακαλέσει και να βγάλει μια καινούρια εκδοχή της ρήσης. Να πει δηλαδή π.χ., ότι όταν εκπληρώνονται οι επιθυμίες μας είναι όχι μόνο γιατί το θέλαμε πολύ ΕΜΕΙΣ αλλά γιατί υπάρχει ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ που ενώ παρέλειψε να μας το πληροφορήσει εμείς το ψυλλιαστήκαμε σαν πλάσματα πονηρά που είμαστε, το εφαρμόσαμε και γι’ αυτό οι δεήσεις μας έπιασαν τόπο.

Που σημαίνει, ότι πρέπει να ανακαλύψουμε αυτό το ΚΑΤΙ, επακριβώς και όχι μόνον σαν υποψία, να το εκμεταλλευτούμε, και να πετυχαίνουμε έτσι τον στόχο μας και όχι να προσκρούομε στην άρνηση, στο τίποτα, στο μάταιο, στη μαυρίλα και το παράπονο. Αν είναι το Σύμπαν υπεύθυνο για το χάλι μας, πες μας Θεέ μου τι να κάνουμε για να το καλοπιάσουμε;

Είναι η αλήθεια ότι ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά με συνωμοσίες και συνωμοσιολογίες και συναφείς εξτρεμιστικές οργανώσεις. Λες οι ουράνιοι συνάδελφοί τους να με εκδικούνται γι‘ αυτό; Αν αυτή είναι η αιτία λυπάμαι Θεέ μου αλλά αδυνατώ να νιώσω συμπάθεια γι’ αυτές.

Και για πες. Τι θα γίνει με όλους εμάς που δεν είμαστε fan; Θα τεθούμε εκτός εύνοιας Σύμπαντος; Όχι για άλλο λόγο αλλά για να μην ελπίζουμε άδικα. Όχι, δε θα πάψουμε να έχουμε στόχους. Αυτό θα ήταν τραγικό. Το ότι μπορεί να μην τους πετυχαίνουμε δεν είναι και τόσο αποκαρδιωτικό.

Μόνο που να, μας πιάνει το παράπονο. Θα παρακαλέσουμε λοιπόν Εσένα. Κάνε Θεέ μου να πραγματοποιηθούν, έστω ορισμένες μας επιθυμίες. Διάλεξε Εσύ, πώς θα τις ιεραρχήσεις.

Συγγνώμη Θεούλη μου που πήρα το χρόνο Σου…

Σε ευχαριστώ».

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!