Σε ποια κόλαση να είσαι κρυμμένη και τι να μαρτυράς
Θα ’μουνα, λέει, στο νου σου να σε παρηγορώ
Μην κλαις, δάκρυα δεν έχεις πια, συγνώμες μη ζητάς
Όλα σου τα παραστρατήματα εγώ στα συγχωρώ

Μα δεν μ’ ακούς… Χάσμα αδιάβατο χωρίζει τις μορφές μας
Τα όνειρα όμως, δεν έχουν κλειδαριές
Τόσα χρόνια, στα δάχτυλα μετράω τις στιγμές μας
Ούτε μια δεν βρίσκω το σ’ αγαπώ να λες

Δε σε δικάζω, η κρίση μου υπέστη υποκλοπή
Ήμουν υπό κατάληψη σαν κτίριο παλιό
Δεν ένιωθα συμπόνια μα ούτε και ντροπή
Για ό,τι έπαθες, ξέρω… Ευθύνομαι κι εγώ

Πού ήμουν όταν μάτωνες, κραύγαζε η ψυχή σου
Κρυφά τιμωρημένη, ποτέ μην ακουστεί
Εγωισμό αποκάλεσα την τελευταία κραυγή σου
μα δεν έχει υπάρξει άλλη πιο ανιδιοτελής

Δώσε τη ζωή μου ενέχυρο, αλήθεια, στη χαρίζω
Αγόρασε τα μυστικά περί αγγέλων πτώση
Κι αν ξεπληρώσεις κάποτε, μη μου τη δίνεις πίσω
Το όνειρο μες στ’ όνειρο ποτέ να μην τελειώσει

Θα είσαι εσύ το όνειρο κι εγώ η φαντασία
θα με ξυπνάς με αστέρια
Ληστής θα είσαι ηθικός κι εγώ η λεία
θα ενώνουμε τα χέρια
Το μέλλον θα προβλέπουμε σα σύγχρονες Πυθίες
θυσία οι εφιάλτες
Για παραδείσιο εισιτήριο θα κάνω λιτανείες
σε όσους χάσαν μάνες

–

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου